Ανοιξιάτικο

Ανοιξιάτικο λένε ένα χωριό στην Αιτωλοακαρνανία και πάντα μου προκαλούσε ρίγη συγκίνησης η σκέψη ότι υπήρχαν τέτοιοι αγρότες-ποιητές ώστε να δώσουνε τόσο όμορφο όνομα στον οικισμό τους. Τελικά έφτασε στα αυτιά μου και η ερμηνεία πως λέγεται έτσι επειδή στο σημείο εκείνο τα βουνά 'ανοίγουν' κάπως κι έτσι έχει να κάνει με την γεωμορφολογία κι όχι με την εποχή του χρόνου. Κοινώς, πάλι η όμορφη εξήγηση που είχα πλάσει με τη φαντασία μου δεν είχε μάλλον καμία σχέση με την πραγματικότητα Όμως δεν είναι ένα χωριό της Αιτωλοακαρνανίας το θέμα μου. Μπήκε η άνοιξη! κάναμε και crash test - ημερήσια εκδρομή την Κυριακή και δεν γίναμε παπιά από τη βροχή. Σήμερα χάλασε για πρώτη φορά ο καιρός εδώ και εβδομάδες αλλά πλέον δεν με νοιάζει γιατί αύριο φεύγω για διακοπές. Κι επειδή όταν βρίσκομαι στην Ελλάδα δεν έχω και πολύ καλές σχέσεις με το διαδίκτυο, σας εύχομαι ολόψυχα καλές γιορτές και καλή αντάμωση σε δυο εβδομάδες! Σας αφήνω λοιπόν με την φωτογραφία ενός ανοιξιάτικου κρόκου απ' αυτούς που αφθονούνε αυτές τις μέρες στα πάρκα μας και με την παράκληση ενόψει εθνικής επετείου να ρίξετε μια ματιά στο τι έχουνε να πούνε τα παιδία εδώ. Να 'στε καλά!

Fleur-de-lis

Στη γλώσσα μας το λέμε και "Γαλλικό Κρίνο" και είναι ένα αρκετά διαδεδομένο εραλδικό σύμβολο. Συνδεδεμένο για χρόνια με την γαλλική μοναρχία και τους Βουρβώνους έμεινε άστεγο τη στιγμή που το κεφάλι του Λουδοβίκου XVI αποσπάστηκε κάπως αφύσικα από το υπόλοιπο σώμα του. Εξαφανισμένο από την μετεπαναστατική Γαλλία, επιβιώνει στη σημαία του Κεμπέκ (γαλλική αποικία μέχρι που κατελήφθη από τους Άγγλους το χίλια εφτακόσια κάτι) όπως και στο πιο απίθανο μέρος: σε παλιές (ως το 1801) εκδοχές του οικόσημου της Αγγλικής μοναρχίας, από όπου και η λεπτομέρεια στην ακόλουθη φωτογραφία. Στα οικόσημα της Σκωτίας υπήρχε ανέκαθεν, πράγμα που επιβεβαιώνει τις υποψίες μου ότι οι Σκώτοι μέχρι να ενσωματωθούνε στο Ηνωμένο Βασίλειο παίζανε τον ρόλο του τοπικού προτεκτοράτου της Γαλλίας και μπαίνανε στο μάτι των Άγγλων. Εν πάσει περιπτώσει, μέχρι οι Γάλλοι να αποφασίσανε ότι θέλανε να ξεφορτωθούνε την μοναρχία τους, η εθνική τους σημαία ήτανε λευκή με μερικές δεκάδες χρυσά Fleurs-de-lis, πράγμα που την καθιστούσε ιδιαίτερα ιδανική σε περίπτωση μάχης. Γιατί μπορούσανε να έχουνε στην μια όψη της σημαίας κεντημένα τα κρινάκια και την άλλη να την αφήνουνε λευκή, οπότε αν θέλανε να παραδοθούνε να μην χρειαζότανε να φτιάξουνε λευκή σημαία. Φυσικά αυτό το σενάριο είναι αποκύημα της φαντασίας μου: ούτως ή άλλως οι στολές τους ήτανε λευκές επί μοναρχίας οπότε κάλλιστα μπορούσανε να ανεμίσουνε ένα χιτώνιο στην απελπισία τους χωρίς να χρειαστεί να έχουνε σημαία δύο όψεων (άσε που ο αέρας μπορεί να την πήγαινε όπου ήθελε και να προκαλούσε σύγχυση)! Ξέφυγα όμως, οπότε παραθέτω την φωτογραφία:

Ο Γαλλικός κρίνος είναι αυτό το χρυσό σχηματάκι στο μπλε φόντο του πάνω δεξιά τεταρτημορίου Επίσης βρίσκεται στην κορδέλα που στεφανώνει το κακοζωγραφισμένο rampant lion στα άνω αριστερά και κάτω δεξιά τεταρτημόρια Και πάμε λίγο και στη βοτανολογική διάσταση του προβλήματος. Τόσο εμείς όσο και οι ίδιοι οι Γάλλοι αποκαλούμε το σχήμα "κρίνο" (lilium) το οποίο λιλιουμ όμως θέλει πολλή φαντασία για να θυμίσει την εραλδική απεικόνιση. Η αλήθεια είναι ότι μοιάζει περισσότερο με ίριδα σαν κι αυτήν της ακόλουθης φωτογραφίας, που φωτογράφισα πέρυσι στους βοτανικούς. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής νομίζω πως είναι ίριδα, μην με λιθοβολήσετε αν κάνω λάθος! Επίσης είναι λίγο χοντρουλή αλλά αυτήν βρήκα, αυτήν θα σας δείξω:

Ο γάλανθος που δεν βρήκα

Σκέφτηκα κάμποσο ποια θα είναι η ανάρτηση με την οποία θα σας ευχηθώ καλή χρονιά και διάλεξα μια εποχιακή και νοσταλγική. Οι γάλανθοι είναι αυτά τα άσπρα λουλουδάκια που φέρνουνε σε καμπανούλες και που φυτρώνουνε μέσα στο καταχείμωνο κάτω από τα δέντρα, ανάμεσα στα νεκρά φύλλα. Γύρω στα Χριστούγεννα λοιπόν, στην καθιερωμένη πλέον εκδρομή στο χωριό -που όλο και συχνότερα πλέον γίνεται με hangover και συνεπώς αυξημένη δυσφορία για το πρωινό ξύπνημα- ξεχνάω να φορέσω τις γαλότσες μου και ξεκινάω για το δάσος που είναι κοντά στην παλιά βρύση, στην γειτονιά-φάντασμα των τεσσάρων εγκαταλελειμμένων σπιτιών που ακόμα θυμάμαι πως ήτανε όταν κατοικούνταν. Εκεί βρίσκω σίγουρα γάλανθους κάθε χρόνο και με την ίδια προσδοκία ξεκίνησα κι αυτήν τη φορά.

Πρώτη ήττα ένα κυκλάμινο που βρήκα στο μονοπάτι. Στην εύλογη απορία μου τι κάνει εκεί πέρα δυο μήνες μετά την εποχή του δεν έκανε καν τον κόπο να απαντήσει. Δεύτερη ήττα ότι το μονοπάτι είχε πια κλείσει. Ακολουθεί το κλασικό μιζέρεμα του τύπου "καλά σ' αυτό εδώ το μονοπάτι κάποτε περπατούσαμε δύο άτομα πλάι πλάι" μέχρι να το πάρω απόφαση πως άμα δεν θέλω να διαλύσω τα ρούχα μου καλό θα είναι να κάνω μεταβολή και να πάρω το άλλο μονοπάτι. Αλλαγή πορείας λοιπόν, ακολουθώ το άλλο μονοπάτι, περνάω δίπλα από την βρύση -της οποίας το στοιχείο πρέπει να έχει λιμοκτονήσει από όταν δεν έμεινε κανείς στην γειτονία να του αφήσει φαγητό τα Χριστούγεννα και να πάρει το αμίλητο νερό- και γραμμή για το δάσος. Τρίτη ήττα: 'Το δάσος που λαχτάριζες ώσπου να το περάσεις, τώρα να το ξεχάσεις διαβάτη αποσπερνέ'. Το παλιό κανάλι που πήγαινε στον νερόμυλο κάποτε, δεν περνά πλέον ανάμεσα σε βελανιδιές και πουρνάρια (στην έκδοση δέντρου, όχι θάμνου) αλλά από γαϊδουράγκαθα και θαμνάκια. Ε αυτό ήτανε too much, τόσες παιδικές τρομάρες είχα περάσει μέσα στους ίσκιους αυτού του δάσους και πάντα του έκανα μια επίσκεψη όταν μπορούσα, κυρίως το χειμώνα που ήτανε πιο ευκολοδιάβατο και που έβρισκα και γάλανθους. Περιττό να αναφέρω πως ακόμα κι αν υπήρχανε γάλανθοι δεν έκατσα να τους ψάξω. Έκανα επιτόπια και τράπηκα σε φυγή μήπως και δεν προλάβει η νέα εικόνα να αντικαταστήσει την παλιά στο μυαλό μου. Θα ξαναπεράσω άμα είναι σε 50 χρονάκια που θα έχει ξαναγίνει το δάσος. Κι έτσι λοιπόν φέτος γάλανθους δεν βρήκα, σας χαρίζω λοιπόν την εικόνα ενός που φωτογράφισα πίσω στο 2002, εκεί που τώρα βρήκα τα ξερά γαϊδουράγκαθα. Καλή χρονιά!