Migrating species

Όπως όλοι οι νεοσσοί του είδους homo sapiens s. academicus έτσι και ο γράφων θα ανοίξει τα δανεικά φτερά του (από αλουμίνιο ή ανθρακονήματα, δεν τα πάω ιδιαίτερα καλά με την αεροναυπηγική) και θα μεταναστεύσει στις θερμές χώρες για να βγάλει τον χειμώνα. Πριν λοιπόν σας ευχηθώ καλές γιορτές θα αραδιάσω πέντε λόγους που είμαι ενθουσιασμένος που θα περάσω τις διακοπές μου στην Ελλάδα κι άλλους πέντε που θα με κάνουν να θέλω να ξαναφύγω (κλασικός πολιτικός επιστήμονας "για κάθε συν υπάρχει και το αντίθετο πλην" κι έτσι έχουμε μια απόλυτα ισορροπημένη κατάσταση). Πάμε λοιπόν:

• μ' αρέσει: που θα περάσω κοντά τρεις βδομάδες στα Γιαννενάκια μου. Το σημείο δεν χρειάζεται περαιτέρω τεκμηρίωση: αγαπάμε Γιάννενα, τέλος! δεν θα μ' αρέσει: που τρεις εβδομάδες είναι αρκετό διάστημα για να ξεπεράσουν οι οικείοι το ευχάριστο σοκ της επιστροφής και να αρχίσουνε τις καλές ερωτήσεις. Ενώ λοιπόν για μικρά διαστήματα οι μόνες ερωτήσεις είναι του στυλ "καλά τίποτα δεν τρως εκεί πάνω;" και "ακόμα δεν έκοψες το κάπνισμα;", διαπιστώνω πως η δυσκολία των ερωτήσεων είναι ανάλογη του χρόνου που θα περάσω με τους οικείους. Έτσι για το διάστημα των τριών εβδομάδων προβλέπω να φτάσουμε σε ερωτήσεις του τύπου "καλά που θα βρεις δουλειά με αυτό το θέμα που διάλεξες;", "ακόμα δεν ξανάρχισες γαλλικά;", "τι έγινε με εκείνη την αίτηση/υποτροφία/ εργασία;".
• μ' αρέσει: που θα δω τα φιλαράκια μου. δεν θα μ' αρέσει: που τα φιλαράκια μου έχουνε πλέον δεσμευτεί, και οι καλές τους πρέπει να διαθέτουνε μια επιπλέον αίσθηση που τους επιτρέπει να αντιλαμβάνονται πότε προγραμματίζεται έξοδος και να τηλεφωνούνε ακριβώς όταν τα ποτά/καφέδες έχουνε παραδοθεί. Κατόπιν συνεχών πειραματισμών έχω πλέον μάθει πως αποτελεσματικός τρόπος αποτροπής αυτής της βαρετής κατάστασης δεν υπάρχει: Οι διαμαρτυρίες του τύπου "είμαστε για καφέ και μισή ώρα μιλάς στο τηλέφωνο, γιατί δεν της μιλούσες πριν κανονίσουμε;" στην καλύτερη περίπτωση θα πέσουνε στο κενό και στην χειρότερη θα προκαλέσουνε την απάντηση "γιατί ρε; τα ίδια δεν έκανες κι εσύ την [/αναφορά αντίστοιχου περιστατικού στο παρελθόν με αντεστραμμένους ρόλους];". Επίσης τα καραγκιοζιλίκια είναι άκαρπα γιατί όχι μόνο δεν αποσπάνε την προσοχή του αισθηματία φίλου αλλά αντ' αυτού κινδυνεύουνε να αποσπάσουνε την προσοχή των γύρω τραπεζιών!
• μ' αρέσει: Ξεγνοιασιά! Ούτε προθεσμίες, ούτε άρθρα, ούτε κείμενα, ούτε διάβασμα. δεν θα μ' αρέσει: Που πιστός στον τίτλο μου άφησα ένα σωρό πράγματα στη μέση και πιθανότατα θα κουβαλήσω πάλι ένα μάτσο βιβλία τα οποία αν και δεν θα ανοίξω, θα τα βλέπω κάθε μέρα!
• μ' αρέσει: που θα ξαναβρώ πιτόγυρα! δεν θα μ' αρέσει: που κάθε φορά που θα επιλέξω να τιμήσω τα πιτόγυρα, την επομένη θα με περιμένουν οι ακόλουθες δύο προτάσεις εργασίας: "καλά δεν έχεις χορτάσει junk εκεί έξω;" και "δεν έφαγες από το [/ζεστό σπιτικό φαγητό] και το είχα φτιάξει για σένα!"
• μ' αρέσει: το ότι η ευγένεια δεν είναι υποχρεωτική κι έτσι την εκτιμάς περισσότερο όταν στη δείχνουνε, λόγου χάρη ο οδηγός που θα σταματήσει χωρίς να είναι υποχρεωμένος για να περάσω κι εγώ ο πεζός. δεν θα ' αρέσει: που πάλι θα ρίχνω καντήλια επειδή επί ένα τέταρτο θα περιμένω σε μια διάβαση χωρίς να σταματάει κανένας, μιας και ως γνωστόν στην Ελλάδα η διάβαση είναι απλά διακόσμηση του οδοστρώματος

Εν πολλοίς, καλές γιορτές :)

Nantes

Μουντό πρωινό έξω, απ' αυτά που δεν καταλαβαίνεις αν βρέχει μέχρι να ανοίξεις την πόρτα και να βγεις, ίσως ούτε καν τότε. Προσπαθώ να μην πολυπροσέχω τον καιρό και τις άκαιρες εναλλαγές του (Καλως ήρθατε στη Σκωτία, όλες οι εποχές σε μια μέρα θα έλεγε το σποτάκι αν ο τοπικός ΕΟΤ είχε χιούμορ) μα σήμερα πρόλαβε και με πλάκωσε πριν φορέσω το χαμόγελό μου. Τελικά μάλλον κάτι ξέρουνε και βάζουνε μαύρες σκεπές στα βροχερά μέρη, το έχω προσέξει και στα Γιάννενα, το προσέχω και τώρα κοιτώντας το κτίριο απέναντι. Το μαύρο κεραμύδι βρεγμένο φαντάζει τόσο απόκοσμο, λες και το έχει φιλήσει ο καιρός, λες και πέρασε τη μουντάδα του στους ανθρώπους κι αυτοί στα κτίρια. Τα τελευταία τα έχω δει σε άπειρες καιρικές συνθήκες και η βροχερή τους όψη είναι ίσως πιο όμορφη ακόμα κι απ' όταν τ' αγκαλιάζει ο πρώτος ήλιος. Ω τα λατρεύω κάτι τέτοια πρωινά! Τι έχει να κάνει η Νάντη μ' όλ' αυτά; Ε, τον τίτλο τον είχα διαλέξει όταν σκόπευα να βάλω μόνο το τραγούδι που μου ήρθε στο μυαλό μ' αυτόν τον καιρό, με κέρδισε το παράθυρο όμως κι έτσι διαβάσατε και για τα κτίρια του βορρά. Εκτός λοιπόν από το τραγούδι που ακούγεται με νοσταλγική διάθεση και ζεστό καφέ, πάρτε μπονους και μια φώτο τραβηγμένη παλιότερα και την καλημέρα μου (όχι, αυτή δεν είναι μπόνους).

Memento mori

Απ' ό,τι έχετε καταλάβει, όταν βαριέμαι να κάνω σοβαρή ανάρτηση πετάω μια φωτογραφία κι έναν μικρό σχολιασμό, τόσο που τείνει το βλογ να μετατραπεί σε άλμπουμ. Σήμερα λοιπόν έχουμε ζουμ σε μια σαρκοφάγο που βρήκα σε ένα ερειπωμένο παρεκκλήσι στο North Berwick. Ομολογώ το μακάβριο του θέματος μα κάπως θυμήθηκα το sic transit gloria mundi βλέποντας Doctor Who κι από κει συνειρμικά πέρασα στο memento mori. Το memento mori (=θυμήσου το θάνατο) λοιπόν, δεν είναι υπενθύμιση προς τον νεκρό, αυτός αποδήμησε ήδη. Βρίσκεται εκεί για εμάς που το βλέπουμε, για να θυμόμαστε πως είμαστε θνητοί ή αλλιώς... περαστικοί ;) Και για την ιστορία, ένας σκλάβος το ψιθύριζε στα αυτιά των Ρωμαίων στρατηγών κατά τους θριάμβους. Κατά τα λοιπά, καλημέρα και καλόν μήνα (και μόλις ξύπνησε ο Murrow μέσα μου)

Πουλάκι ξένο

Πριν καμιά ώρα είχα μια από εκείνες τις εκλάμψεις που σε πιάνουνε όταν προσπαθείς να κοιμηθείς και μετά αποκτάς τόση υπερένταση που σου είναι αδύνατο να τα καταφέρεις. Έτσι αφού σημείωσα την μοναδική μου ιδέα - πάνω σε ένα ποστ ιτ το οποίο θα έχει χαθεί μέχρι να αποφασίσω να γράψω την εργασία- έμεινα με την αϋπνία. Την οποία θα πληρώσεις εσύ δίχως να φταις αγαπητέ αναγνώστη. Όχι ότι έχω πολλά να πω, μια φωτογραφία μόνο θα σου δείξω από έναν φιλαράκο που πέτυχα τις προάλλες στον Άγιο Ανδρέα (καλά έχω γίνει γελοίος με αυτές τις ελληνοποιήσεις τοπωνυμίων). Τον έπιασα στα πράσα να τσιμπολογάει αυτό που μου φάνηκε σαν καρπό από τριανταφυλλιά και δεν ξέρω ακόμα τι είναι, καθότι ο οδηγός της ορνιθολογικής είναι κάπου εγκαταλελειμμένος στην Ελλάδα. Για την κακή ποιότητα της φωτογραφίας φέρω μόνο το 1/5 της ευθύνης. Τα λοιπά 4/5 μοιράζονται εξίσου στην μπαχατέλα την μηχανή μου, στο μη συνεργάσιμο πουλί, στον Χρυσικό που τελείωσε τη δουλειά που είχε και με πήρε τηλέφωνο και τέλος στην καλή μου την καρδιά που τον λυπήθηκε να μην ξεροσταλιάζει στο αγιάζι.

Loch of dragon (aka δρακόλιμνη)

Καταρχάς ευχαριστίες στον Δημήτρη για την έμπνευση του ονόματος που μου φάνηκε πολύ πιο ευφάνταστο από το γελοίο 'dragonlake' που έχω ακούσει κατά καιρούς. Σχεδόν κάθε αλπική λίμνη στην Ήπειρο την αποκαλούνε δρακόλιμνη, δύο όμως είναι αυτές που για μένα μετράνε, ή για να είμαι πιο ακριβής μια. Η δρακόλιμνη της Τύμφης, είναι το διαμάντι του στέμματος και επίσης αυτή με την καλύτερη σχέση κόστους-οφέλους (σε πεζοπορικούς όρους) μιας κι έχει κοντά καταφύγιο και μπορείς να σπάσεις τη διαδρομή. Για να μην πολυλογώ, οι ρηχές αυτές λίμνες (3-4 μέτρα) της αλπικής ζώνης προήλθαν από καθίζηση του βραχώδους υποστρώματος από το βάρος των παγετώνων, την εποχή που οι τελευταίοι υπήρχαν. Ο μύθος ότι είναι άπατες καταρρίφθηκε πριν από κάποια χρόνια όταν κάποιος ήρωας κουβάλησε εξοπλισμό και βούτηξε.

Γιατί να ήτανε άπατες; Μα που θα χωρούσε ολόκληρος δράκος αλλιώς; Ένας έμενε στην δρακόλιμνη της Τύμφης και ο άλλος απέναντι στον Σμόλικα. Κι επειδή ως γνωστόν οι δράκοι είναι επιθετικά, κακιασμένα και τσαμπουκαλεμένα πλάσματα πετούσαν ο ένας στον άλλο ό,τι βρίσκανε μπροστά τους, όχι σπουδαία πράγματα δηλαδή, πέτρες και ρόμπολα (πεύκο ψηλού υψομέτρου, άχαρο, ανεμοδαρμένο και κακομοιριασμένο). Μεγάλοι αρχιτέκτονες τοπίου αυτοί οι δράκοι, θεωρήθηκαν υπεύθυνοι για την σημερινή διαμόρφωση του χώρου και κυρίως για την παρουσία διαφορετικού χρώματος πετρών γύρω και μέσα στην κάθε λίμνη. Την ιστοριούλα αυτήν, μου την έλεγε ο πατέρας μου μαζί με την άλλη για τον Αλή Πασά που προσπάθησε να ανεβάσει βάρκες και οι δράκοι τον στείλανε από κει που ήρθε. Τώρα που το έψαχνα βρήκα τους μύθους μαζεμένους εδώ αν κι έχω να δηλώσω ότι αυτός με το μαύρο κριάρι είναι σκέτη απάτη και στερείται κάθε επιστημονικής βάσης. Γιατί οι βοσκοί στον Σμόλικα δεν φαίνεται να θυμούνται τίποτε, μιας και τα πρόβατά τους μια χαρά τα φέρνουνε δίπλα στην δρακόλιμνη και την κάνουνε να θυμίζει νερόλουτσα. Επιστρέφω όμως στην Τύμφης, η οποία διατηρεί περισσότερη από την μαγεία.

Ε λοιπόν, η ομάδα του latecomer έφτασε με κίνδυνο της ζωής της στο άνδρο του κτήνους, καθυστερημένα όπως πάντα, και -ευτυχώς- όταν η μαμά έλειπε. Έτσι κατορθώσαμε να αποθανατίσουμε τα μικρά της που κυκλοφορούν μεταμφιεσμένα επιτυχώς σε αλπικούς τρίτωνες. Πριν σας αφήσουμε να απολαύσετε το σπάνιο φωτογραφικό ντοκουμέντο κάποιες τελευταίες επισημάνσεις: Η κοιλιά τους είναι πορτοκαλί αλλά στάθηκε αδύνατο να αναποδογυρίσω κάποιο και να το πείσω να μείνει έτσι μέχρι να βγάλω την φώτο. Είναι πολύ γρήγορα τα διαολεμένα και το μόνο που θα πετύχαινα θα ήτανε να αποκτήσω μερικές ντροπιαστικές φωτογραφίες με εμένα πεσμένο στην λίμνη (ούτε κουβέντα να γίνεται για το τακτ των συνοδοιπόρων). Οπότε επιστρατεύστε τη φαντασία σας ή το γκουγκλ. Το πρώτο ζεύγος εικόνων είναι τραβηγμένες τέλη Μαΐου του 2008 ενώ το δεύτερο είναι Σεπτέμβρη του 2009. Το παράπονό μου πάντως είναι πως κάθε χρόνο στους 10 πόντους τα βρίσκω! Μα τι έχουνε τα έρμα και δεν μεγαλώνουν; Ούτε χαλίκια δεν μπορούνε να πετάξουνε έτσι όπως είναι, όχι πέτρες και δέντρα!

Κάνει κρύο στο άπειρο;

Απορίες που έχει ο κόσμος πρωινιάτικα... Δεν είναι δικιά μου η απορία βέβαια, είναι ένα από κείνα τα συνθήματα που βλέπεις καμιά φορά στους τοίχους και απορείς αν ο συντάκτης σκεφτότανε τίποτα άλλο πέρα από το να προκαλέσει την λογική του περαστικού. Η κατασκευή τους είναι σχετικά απλή, μια φρασούλα με δύο όρους που φαινομενικά δεν έχουνε καμία σχέση μεταξύ τους, και ίσως όντως να μην έχουνε. Πάντα όμως όταν τα βλέπω με τραβάνε κάπως. "Κι αν όντως βγάζουν νόημα κι εγώ απλά δεν μπορώ να το καταλάβω;" σκέφτομαι, κι έπονται τα αντανακλαστικά: "σιγά μην αφήσω έναν τοίχο να με νικήσει". Αν λοιπόν η απορία του τοίχου είναι έγκυρη έστω και σαν μεταφορά, θα τολμούσα να απαντήσω καταφατικά. Ναι κάνει κρύο στο άπειρο και μάλιστα ψοφόκρυο. Δεν ξέρω γιατί, αλλά η απορία του συγκεκριμένου τοίχου μου φαίνεται απροσδιόριστα νιτσεϊκή. Ή τώρα που το καλοσκέφτομαι όχι και τόσο απροσδιόριστα, μου θύμισε τον μονόλογο του τρελού από τη Χαρούμενη Γνώση. Ο τρελός περιγράφει το συναίσθημα μετά τον θάνατο του Θεού με τις εξής φράσεις: "δεν μας τρομάζει το κενό; δεν κάνει περισσότερο κρύο;" Αυτήν την υπαρξιακή παγωνιά έχω στο μυαλό μου όταν σκέφτομαι και το άπειρο. Διότι είναι κάτι ασύλληπτο, οι άνθρωποι είμαστε πεπερασμένοι και στον χρόνο και στον χώρο, ο κόσμος μας είναι πεπερασμένος όπως και η αντίληψή μας, το άπειρο μας είναι κάτι ξένο, αδυνατώ να συλλάβω τις επιπτώσεις του και το νιώθω τόσο απόμακρο και άπιαστο. Therefore πρέπει να είναι κρύο! Όπως και να χει, αφού έκανα ολόκληρο άχρηστο πρόλογο, απολαύστε και την φωτογραφία.

Saltires everywhere!

Αρκετά παίξαμε με την Ελλάδα και την εξωτερική της πολιτική. Λέω να κάνω ένα διάλειμμα και να ασχοληθώ με την θετή μου πατρίδα. Saltire λέμε εδώ τον σταυρό του Αγίου Ανδρέα, εθνικού αγίου της Σκωτίας. Μην με ρωτάτε πως αλλά κατά κάποιον τρόπο ένα πλοίο που υποτίθεται πως κάποτε μετέφερε τα οστά του (ποιά απ' όλα;) βούλιαξε κάπου εδώ κοντά. Από τον 9ο αιώνα λοιπόν ένας λευκός σταυρός του Αγ. Ανδρέα φιγουράριζε στη σημαία της Σκωτίας σε γαλάζιο φόντο. Φυσικά η Σκωτία με την ένωση των στεμμάτων του 1707 έχει ενσωματωθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο, του οποίου όμως η σημαία, το Union Jack, είναι στην ουσία μια μίξη του σταυρού του Αγ. Γεωργίου της Αγγλίας (κόκκινος σταυρός με άσπρο φόντο), του σταυρού του Αγ. Ανδρέα της Σκωτίας (λευκό Χ με μπλέ φόντο) και του σταυρού του Αγ. Πατρικίου για την Ιρλανδία (κόκκινο Χ). Παρεπιπτώντως μην ξανακούσω σχόλια για τον δικό μας έναν σταυρό, υπάρχουνε και χειρότερα, ετούτοι στριμώξανε τρεις σε μια σημαία! Που λοιπόν μπορείς να θαυμάσεις τον σταυρό του Αγ. Ανδρέα στη Σκωτία του σήμερα;

Στα δημόσια και μη κτίρια...









Σε θυρεούς ιδρυμάτων σαν το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου...

Στα τρένα...

...και στα αυτοκίνητα












Και φυσικά στο Union Jack στο οποίο είναι ενσωματωμένος!

Armistice ή Οι παπαρούνες της Φλάνδρας II

Είχα κάνει αναφορά εδώ, στην επέτειο από την λήξη του Μεγάλου Πολέμου που τότε πλησίαζε (ήτανε εχτές). Στην ανάρτησή μου είχα ένα αγγλικό τραγουδάκι και είχα εκφράσει την απογοητεύσή μου που δεν είχα βρει κάτι αντίστοιχο από Γερμανία. Με έσωσε ως συνήθως το BBC με το ακόλουθο αφιέρωμα για τα αποτελέσματα της ανακωχής της 11ης Νοέμβρη στη Γερμανία. Ελπίζω να αποκατέστησα κάπως την ισορροπία, ορίστε λοιπόν το λινκ:
http://bbc.co.uk/i/fcy1p/

Η εκπομπή που με έκανε να δώσω πόντο στον Μητσοτάκη (!)

Είναι ίσως η παρουσίαση που πήγε στραβά (κι άκομα απορώ με τους ακαδημαϊκούς που προτιμούν να προσποιηθείς ότι ξέρεις τα πάντα παρά να παραδεχτείς ότι έχεις ελλιπείς γνώσεις), ίσως η αναφορά του Zaphod στην κούρσα διαδοχής της ΝΔ όπου θυμήθηκα ότι υπάρχει ο Σαμαράς, ίσως η συζήτηση που είχα χτες για το μακεδονικό και ίσως όλα μαζί που μου προκαλέσανε αυτήν την διαολεμένη διάθεση να γράψω για το μόνο θέμα που με ενδιαφέρει πραγματικά και το οποίο μάλλον δεν θα βρει ποτέ τον δρόμο του για την διατριβή -αν ποτέ η τελευταία γραφτεί- δλδ τον εθνικισμό. Έχω ήδη περιγράψει τις απόψεις μου για ρεαλισμό και εθνικισμό εδώ, τώρα περνάω στο case study.

Η εκπομπή την οποία θα σχολιάσω είναι του Παπαχελά και θα δώσω στο τέλος της ανάρτησης το πρώτο μέρος (τα υπόλοιπα μπορείτε να τα βρείτε από τα related).

ΠΡΩΤΟ ΦΑΟΥΛ (pt 2, 6:05-7:08): Ο Έλληνας πρέσβης πιάνει κουβέντα με τον Γκλιγκόροφ περί της ιστορίας των σλαβομακεδόνων και αφού ο τελευταίος έχει την ατυχή έμπνευση να είναι ειλικρινής, παραδέχεται πως η ιστορία τους έχει κενά. Ο δαιμόνιος Έλληνας διπλωμάτης συμπεραίνει: "Άρα μπορούμε να ανακοινώσουμε ότι δεν έχετε καμία σχέση με τη Μακεδονία και τους Μακεδόνες". Δύο είναι τα συμπεράσματα που μπορούμε να εξάγουμε. Είτε στο διπλωματικό σώμα παίρνουνε στόκους, είτε η κυβέρνηση έδινε τις πλέον ακατάλληλες οδηγίες. Γιατί αν είσαι σοβαρός διπλωμάτης καταλαβαίνεις ποια είναι τα όρια και του άλλου, δεν μπορείς να του ζητήσεις να βγει δημόσια να καταδικάσει την όποια εθνική του ιστορία όπως κανείς δεν σου ζητάει να απολογηθείς για το ότι διδάσκεις αρλούμπες περί κρυφού σχολειού στη δική σου ιστορία. Η συνετή εξωτερική πολιτική δεν έχει να κάνει μόνο με το να προωθείς το συμφέρον σου αλλά να αντιλαμβάνεσαι και μέχρι που μπορεί να υποχωρήσει ο άλλος ( το γιατί ένα τόσο βλακώδες θέμα δεν θα έπρεπε καν να βρίσκεται στην ατζέντα σου ως ζήτημα εθνικού συμφέροντος το έχω αναλύσει αλλού).

ΤΟ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΔΙΑΛΛΕΙΜΑ (pt 2, 9:00-9:30): Ο υποψήφιος αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης (στο εξής Σαμαράς) πετάει τη γνωστή μαλακία για τον Ντε Γκωλ και την Βρετανία στον Ιταλό ομόλογό του, ο οποίος διαμαρτύρεται για το ότι η Ελλάδα τους απασχολεί με βλακείες!

Η ΑΤΑΚΑ ΤΗΣ ΒΡΑΔΙΑΣ (pt 3, 0:19-0:25): Μητσοτάκης: "Ο Σαμαράς όχι από κακή πρόθεση βέβαια, αλλά από ανικανότητα, τα έκανε μούσκεμα" Δεν βοηθάει στην ανάπτυξη του επιχειρήματος μα το κρατάμε για μελλοντική αναφορά.

ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΟ: (2ο μισό τρίτου μέρους - πέμπτο μέρος): Όπου ο Μητσοτάκης με ειλικρίνεια την οποία εκτίμησα, λέει ότι δεν τον ένοιαζε το όνομα και αναφορικά με το πώς αναγκάστηκε να το προωθήσει εξωτερικά λέει "ήμουνα ο μόνος που επέμεινα σ' αυτήν την ανοησία". Επίσης η παρατήρηση "ο Γκλιγκόροφ ήτανε προσωπικότητα, θα το έλυνε, έστω και με πόνο ψυχής".

ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΑ: (έκτο μέρος 6:00-6:30) "Δεν μπορείς να κάνεις εξωτερική πολιτική λέγοντας ανοησίες. Ο κόσμος δεν μπορεί να δεχτεί την δική σου ανοησία". Πες τα επιτέλους άνθρωπέ μου! Καμία χώρα δεν δίνει την παραμικρή σημασία σε ένα τόσο γελοίο θέμα παρά μόνο η Ελλάδα. Όχι μόνο διασυρόμαστε διεθνώς, αλλά σπαταλάμε και πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο σε μαλακίες.

Από την σχετική εκπομπή, πέρα από ορισμένους διπλωμάτες, ο Μητσοτάκης φάνηκε να είναι ο μόνος που χαμπάριαζε τι γίνεται από εξωτερική πολιτική και γι' αυτό του δίνω τον πόντο. Τώρα, το τι γίνεται όταν καταντήσει μια χώρα να προσδιορίζει το εθνικό της συμφέρον με όρους εθνικισμού το έχω ξαναθίξει: Δεν γίνεται τίποτε, ακριβώς επειδή οι εθνικισμοί από μόνοι τους έχουν αξιώσεις αλήθειας για τους ίδιους και αξιώσεις ψεύδους για όλους τους άλλους. Πρώτοι το κάναμε εμείς, τώρα που το κάνουνε και οι γείτονες τους λέμε αδιάλλακτους. Να τα λουστούμε τώρα για να μάθουμε. Επίσης σε προηγούμενη ανάρτηση είχα ασχοληθεί με το τι γίνεται όταν ο εθνικισμός συναντά την μαζική δημοκρατία. Μια ματιά στα σχόλια κάτω από τα βιντεάκια θα σας πείσει. Συνοψίζοντας: πραγματικά αμα στην ΝΔ πάνε και βγάλουνε τον Σαμαρά και κερδίσει και εκλογές με βλέπω να ζητάω πολιτικό άσυλο στην Ρουριτανία!

Καλή θητεία ρε παιδιά!

Με συγκίνησε ο Νικόλας που με διαβάζει το τελευταίο βράδυ πριν μπει φαντάρος. Και μιας και μπαίνετε πολλοί μαζί αυτήν την φορά, ας μου επιτραπεί μια αφιέρωση. Νίκο, Δημήτρη, Αντρέα, Στέφανε, να 'στε καλά, θα περάσει ο καιρός. Δεν σας φοβάμαι ρε, μπαίνετε μέσα πολύ μεγάλοι για να σας πρασινίσουνε τα όνειρα! Ορίστε και το τραγουδάκι, που το έχω ακόμα στο mp3 μου από κείνον τον καιρό:

Σπίρτο μοναχό!

Μακράν η αγαπημένη μου εφεύρεση μιας χρήσεως. Αν ήταν βίντεο στο youtube θα έπαιρνε 5 αστεράκια, αν ήτανε status στο facebook θα έπαιρνε like και αν ήτανε πολιτικός θα του έδινα νόμπελ ειρήνης. Διότι το σπίρτο δεν είναι απρόσωπο σαν τον αναπτήρα. Όχι κύριοι! Το σπίρτο έχει χαρακτήρα. Πάντα νιώθω μια περίεργη ζεστασιά ανάβοντας σπίρτο στο σκοτάδι και επιπρόσθετα αφήνει μια ίδιαίτερη γεύση στο τσιγάρο, πολύ πιο χαρακτηριστική από τη γεύση φρούτων του δάσους και δρύινων βαρελιών με μια ιδέα απο ημιώριμο αχλάδι του κρασιού, που στο κάτω κάτω θα αδειάσεις το μπουκάλι και δεν θα την καταλάβεις. Για να μην αναφερθώ στην ρετρό αίσθηση του "ανάβω το τσιγάρο μου καλύπτοντάς το με τα χέρια αν και είμαι σε εσωτερικό χώρο και δεν φυσάει (ναι Νικόλα ακόμα το κάνω αυτό), σβήνω με τρόπο το σπίρτο (φυσώντας ελαφρά μέσα, τινάζοντας ελαφρά έξω), η πρώτη τουλίπα καπνού ανεβαίνει νωχελικά προς το ταβάνι ή το στερέωμα και φυσικά όλο το σκηνικό είναι ασπρόμαυρο". Τι; πώς μου ήρθε; ε, σήμερα πήγα στην σχολή έχοντας ξεχάσει τον αναπτήρα και θυμήθηκα μετά απο καιρό τη γεύση του σπίρτου...

Ο πορτοκαλί τσαλαπετεινός των Άνδεων

Τελικά όσο πλησιάζει η ημερομηνία της παρουσίασης τόσο περισσότερο ψάχνω δικαιολογίες να μην κάτσω να διαβάσω! Behold λοιπόν μια ανάρτηση που είχα υποσχεθεί εδώ όταν πρωτοξεκινούσα το ιστολόγιο. Περνάμε λοιπόν δίχως καθυστέρηση στην περιγραφή αυτού του στολιδιού του ζωϊκού βασιλείου.

Ο πορτοκαλί τσαλαπετεινός των Άνδεων (στο εξής Π.Τ.Α. κι ας μοιάζει σαν αρχικά τρομοκρατικής οργάνωσης) ή Upupa epops s. peruvianus κατά το λατινικότερον, είναι σπανιότατο είδος της Νοτίου Αμερικής. Πρόκειται για υποείδος του γνωστού τσαλαπετεινού που αποσπάστηκε από τον παλιό κόσμο πριν από κάποιες δεκαετίες. Η επικρατέστερη επιστημονική έρευνα (Late and Comer, 1998) αποδίδει την προέλευσή του σε διαστάυρωση τσαλαπετεινού με ερυθρό λαμπτήρα πυρακτώσεως, πιθανότατα λόγω διατήρησης αιχμαλωτισμένων ζώων του είδους σε οίκο ανοχής των περιχώρων της La Paz. Το έντονο πορτοκαλί χρώμα προέρχεται λοιπόν από την απλή μίξη των χρωμάτων όπως μας διδάσκουν οι νόμοι της φύσης. Μια δεύτερη ερμηνεία προέρχεται από τους Leo and Malakies (1999) που αποδίδει την εμφάνιση του νέου είδους σε ταυτόχρονη εμφάνιση συμπτωμάτων ερυθράς και κίτρινου πυρετού σε πολλά άτομα του κοινού τσαλαπετεινού.

Όπως προαναφέραμε, ο Π.Τ.Α χαρακτηρίζεται από το έντονο πορτοκαλί χρώμα του το οποίο των βοηθά να κρύβεται αποτελεσματικά στις φυλλωσιές των πορτοκαλαιώνων. Δυστυχώς ως γνωστόν, τα εσπεριδοειδή δεν φημίζονται για τις αντοχές τους στο κρύο και το υψόμετρο με αποτέλεσμα ο Π.Τ.Α. να έχει αποδεκατιστεί από διάφορους θηρευτές όπως ο μοβ γυπαετός της Ουρουγουάης. Στην πραγματικότητα μόνο ένας πληθυσμός του είδους έχει εντοπιστεί κι αυτός βρίσκεται βαθιά στο γερασμένο μυαλό του Γιακωβίνου (μην ανοίξετε το λινκ, το 'χει κλειδώσει ο αλητήριος). Η ομάδα του latecomer όμως, πιστή στην συνήθειά μας (νάτη και η σχιζοφρένεια) να δίνουμε φωτογραφικά ντοκουμέντα επειδή εδώ τίποτα δεν γράφεται τυχαία, συμβουλευθήκαμε την επιστήμη προκειμένου να αποσπάσουμε την σπάνια εικόνα του ακριβοθώρητου πλάσματος.

Οι ανεπαρκέστατοι θετικοί επιστήμονες που συμβουλευτήκαμε -ως αναμένετο- απέτυχαν παταγωδώς να μας προμηθεύσουν με κάτι παραπάνω από ένα εγκεφαλογράφημα. Ωστόσο, επειδή είμαστε και πεισματάρηδες καταφύγαμε σε γνωστό πνευματιστή ο οποίος υπνώτισε τον καθόλου συνεργάσιμο και αλυσοδεμένο Γιακωβίνο και κατάφερε τελικά να αναπαραστήσει με εκπληκτική πιστότητα τον Π.Τ.Α. και το πλούσιο φτέρωμά του. Απολαύστε λοιπόν την -σχεδόν φωτογραφική- ανατύπωση του σπανιότατου πουλιού!

DISCLAIMER: Για τις ανάγκες της παρούσας δεν βασανίστηκε κανένα απειλούμενο είδος, συμπεριλαμβανομένων των Π.Τ.Α. και του Γιακωβίνου (αν και για το τελευταίο αλλάξαμε γνώμη). Για την καλύτερη αντίληψη του εκπληκτικής αισθητικής και ακρίβειας σκίτσου παρακαλούμε δείτε το σχετικό βίντεο που παραθέτει ο zaphod (στο λινκ με τον ψυχιστή). Τέλος, αν δεν είστε ο Γιακωβίνος, διαβάζετε αυτήν την ανάρτηση και θέλετε να με σκοτώσετε...εεε συγγνώμη!

Αχ και να την παλεύατε!

Τι την ήθελα την ανάρτηση για τον στρατό ο άνθρωπος; Το γκαντέμιασα! Έπεσα πρωί πρωί στο ακόλουθο μαργαριτάρι, την ανακοίνωση του ΚΚΕ για την κατάργηση της θητείας σε αεροπορία και ναυτικό. Στην αρχή, καχύποπτος όπως πάντα, την απέδωσα σε τυπογραφικό λάθος της ελευθεροτυπίας. Η αλήθεια είναι πως η πρωινή μουντρουχιά εξαφανίστηκε αμέσως και γι αυτό τους ευχαριστώ. Πάμε:

"Η κατάργηση της θητείας στην αεροπορία και το ναυτικό οδηγεί στην πλήρη κατάργηση της θητείας και την μετατροπή των ενόπλων δυνάμεων σε μισθοφορικό στρατό, όπως επιτάσσει η συμμετοχή της χώρας στο ΝΑΤΟ. Αυτή η εξέλιξη είναι επικίνδυνη και για τα δικαιώματα του λαού και για την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας"

1. Το να συνάγεις ότι η κατάργηση θητείας στο ΠΝ και την ΠΑ θα οδηγήσει σε γενική κατάργηση της θητείας είναι της λογικής "τα τραπέζια έχουνε τέσσερα πόδια, η γάτα μου έχει τέσσερα πόδια. Έπεται πως η γάτα μου είναι τραπέζι". Ο στρατός ξηράς είναι πολύ πιο εξαπλωμένος και πολυάριθμος από αεροπορία και ναυτικό και επίσης εξυπηρετεί σημαντικά τοπικά οικονομικά συμφέροντα. Δεν καταργείται έτσι εύκολα, εδικά αν δεν έχεις καταφέρει να σχηματίσεις ικανό σκελετό επαγγελματιών.

2. Ο 'μισθοφορικός στρατός' είναι ένας άλλος τρόπος να περιγράψεις τον επαγγελματικό, που είναι εν πολλοίς απαραίτητος για τον χειρισμό σύγχρονων οπλικών συστημάτων.

3. Αυτή η εξέλιξη -αν ποτέ συμβεί, σίγουρα όχι στο άμεσο μέλλον- δεν είναι επικίνδυνη ούτε για τα δικαιώματα του λαού ούτε για την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας.

α). Τα δικαιώματα του λαού είδαμε πως τα διαφυλάσσουν και στρατοί κληρωτών. Το παλιό μαρξιστικό δόγμα ότι ο μαζικός στρατός κληρωτών είναι προοδευτικός και "λαϊκός" πήγε στον κάλαθο των αχρήστων από τον Πρώτο κιόλας Παγκόσμιο, αφήστε το εκεί καλύτερα. Στην Ελλάδα το γνωρίσαμε με αρκετά 'κινήματα' στη δεκαετία του '30 και με μια δικτατορία. Ο φαντάρος δεν ονειρεύεται επαναστάσεις, ο φαντάρος θα λουφάξει και θα κάνει ό,τι του λένε οι ανώτεροί του.

β), Ω ναι! Φυσικά και ο λαϊκός στρατός κληρωτών του Ιράκ είχε ψυχή και πάλευε για την εθνική κυριαρχία κι έτσι κατατρόπωσε τους ιμπεριαλιστές μισθοφόρους το 2003. Πώς; Δεν τους κατατρόπωσε; Ε θα ήτανε απλά κωλόφαρδοι τότε.

4. Δεν ξέρω πόσοι ονειρεύονται ακόμα Μεγάλους Πατριωτικούς Πολέμους, εγώ το μόνο που ήξερα όταν πήγα φαντάρος ήτανε ότι θα με έτρωγε το μαύρο σκοτάδι και θα έπαιρνα και στον λαιμό μου άλλα 8-9 παιδιά. Κι αυτό επειδή εκπαιδεύτηκα σε τακτικές του Πολέμου της Κορέας ενώ τα οπλικά συστήματα και οι τακτικές αλλάξανε λιγάκι έκτοτε.

5. Το ότι η κατάργηση της θητείας σε αεροπορία και ναυτικό είναι ο μόνος τρόπος να απαλλαγείς από βυσματικά σώματα που δεν χρειάζονται κληρωτούς και ταυτόχρονα να αυξήσεις τη δυναμικότητα των μονάδων του στρατού ξηράς μιας και μειώνεται η θητεία, είναι μάλλον πολύ προφανές για να είναι αληθινό.

Mayın tarlası και τα χείλη της Μαρίας

Το ομολογώ, λατρεύω τις άχρηστες πληροφορίες! Τις συσσωρεύω με επιμέλεια και τις ταχτοποιώ ώστε να καταλάβουνε όσο το δυνατόν περισσότερα εγγεφαλικά κύταρα. Έτσι δεν μένει και πολύς χώρος για σοβαρότερα πράγματα που προκαλούνε αναίτιο πανικό. Από αυτήν την άποψη, η στρατιωτική θητεία ήτανε ο πιο παραγωγικός χρόνος που σπατάλησα ποτέ! Μάζεψα αρκετές άχρηστες πληροφορίες ώστε να μπορώ να πάρω ρεπό για αρκετό καιρό μετά. Φυσικά ο ακούραστος εργάτης του περιττού και ανούσιου δεν σταματάει ποτέ, αλλά αν ήθελα ρεπό θα μπορούσα να το πάρω και θα το άξιζα!

Πριν από ακριβώς τρία χρόνια λοιπόν, κατόπιν απαίτησής μου ο πονόψυχος λοχαγός μου με είχε στείλει στο μαγευτικό φυλάκιό μας. Στο εξάωρο που θα περνούσες στο παρατηρητήριο, είχες τη δυνατότητα να αποδοθείς σε αρκετές δραστηριότητες αναψυχής. Πριν σου πω ποιά επέλεξα, θα εξηγήσω το πρώτο μέρος του τίτλου. Υπήρχε μια σελίδα καδραρισμένη με τίτλο "Χρήσιμοι ελληνοτουρκικοί διάλογοι". Μόνο διάλογοι δεν ήτανε βέβαια οι φρασούλες. Ανάμεσα στο "βρίσκεσαι σε ελληνικό έδαφος", "είσαι στρατιώτης ή πολίτης;" και το πολύ διαλογικό "ψηλά τα χέρια!" είχα ξεχωρίσει το "Dikkat! Maiyn tarlasi!" (=πρόσεχε! ναρκοπέδιο!). Το είχα προσέξει, γιατί σε εκείνον τον τομέα δεν είχαμε ναρκοπέδιο, μόνο πεπόνια είχαμε. Πολλά πεπόνια μάλιστα και μιας και δεν είμαι λάτρης τους πρέπει να παραδεχτώ ότι εκείνα ήτανε εξαιρετικά (όχι δεν τα κλέβαμε, οι αγρότες ήτανε αρκετά καλοί να μας προσφέρουνε τόσα που δεν μπορούσαμε να τα φάμε όλα). Εν πάσει περιπτώσει, ανυπαρξία ναρκοπεδίου η φράση θα είχε την μόνη σκοπιμότητα να προκαλέσει πανικό στους επίδοξους εισβολείς συνδυασμένη με την κρυφή ελπίδα ότι θα ήτανε αρκετά σκοτεινά ώστε ως δια μαγείας τα πεπόνια να περνιούνται για νάρκες.

Το να διαβάζεις και να ξαναδιαβάζεις όμως τους διαλόγους σου κέρδιζε μετά βίας 5 λεπτά οπότε περνάμε στην δεύτερη δραστηριότητα αναψυχής που κατάφερε να με απασχολήσει για περισσότερο. Κάπου στα ΛΥΒ μας είχανε μάθει έναν τύπο να υπολογίζουμε την απόσταση με τη διαβάθμιση των κυαλιών, εάν γνωρίζαμε το μέγεθος του παρατηρούμενου αντικείμενου. Η κωδική του ονομασία ήταν "Αχ τα χείλια σου Μαρία" και κάθε αρχικό περίπου της φράσης αντιστοιχούσε σε ένα μέρος της εξίσωσης. Είχα βαλθεί λοιπόν με βάση το μέγεθος μιας διπλής νταλίκας να υπολογίσω την απόσταση από τον δρόμο που οδηγούσε από Αδριανούπολη σε Κήπους. Όταν τελείωσα, την είχα βγάλει 2km και παρόλο που δεν είπα στον συνάδελφο -που άκουγε ευλαβικά την Παπαρίζου που έπαιζε το τραντζιστοράκι του- με τι μαλακίες περνούσα την ώρα μου, ένιωσα ότι η μητέρα πατρίδα θα έπρεπε να είναι πολύ περήφανη με τους υπαξιωματικούς που βγάζει που παίζουνε στα δάχτυλα τους τύπους!

Φυσικά όπως αποδείχτηκε πολύ καιρό μετά, αυτό που έπαιζα στα δάχτυλα δεν ήτανε οι τύποι και τα χείλη της Μαρίας μετά από προσεκτική παρατήρηση θα μου προδίδανε το ειρωνικό μειδίαμα που είχανε σχηματίσει! Κοντολογίς, βάση χάρτη η απόσταση ήτανε τουλάχιστον 4km και πιο πιθανά κάπου στα 6. Επιμύθιο: μια διπλή νταλίκα μάλλον δεν έχει τις διαστάσεις που της είχα αποδώσει κι έπρεπε να τσεκάρω με ΙΧ! Α! και για να μην ξεχνιόμαστε, έναν διάλογο θα μπορούσα να θεωρήσω ως πραγματικά χρήσιμο κι αυτόν δεν τον είχε η λίστα: "Γεια! καπνίζεις;"

Οι παπαρούνες της Φλάνδρας

"Τα φώτα σβήνουν σ' ολόκληρη την Ευρώπη. Σ' όλη τη ζωή μας, δεν θα τα ξαναδούμε ν' ανάβουν" E. Gray (1914)

Ήταν Γενάρης του 2002 και μόλις είχα πάρει στα χέρια μου το National Geographic του μήνα. Άνοιξα το άρθρο για τη "Νέα Ευρώπη" στο οποίο φιγουράριζε η φωτογραφία ενός κέρματος ευρώ και άρχισα να διαβάζω περιμένοντας να δω κάτι για την ΟΝΕ. Όπως συμβαίνει αρκετά συχνά, έκανα λάθος: 'Οι παπαρούνες της Φλάνδρας ανθίζουν ακόμα ανάμεσα στις σειρές των σταυρών. Στα ανθισμένα λιβάδια γύρω από την αρχαία πόλη Ιπρ υπάρχουν 170 στρατιωτικά νεκροταφεία όπου οι ταφόπλακες αναγράφουν τους λόγους για τους οποίους στρατιώτες 20 τουλάχιστον διαφορετικών εθνοτήτων χάθηκαν εκεί στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους: «Morts pour la France» (Νεκροί για τη Γαλλία)· «For King and Country» (Υπέρ βασιλέως και πατρίδος)· «Deutschland muss leben» (Ζήτω η Γερμανία).' Ο συντάκτης είχε επιλέξει να ξεκινήσει την παρουσίαση της ενωμένης Ευρώπης, από τα πεδία της Φλάνδρας που είδανε τις μεγαλύτερες ανθρωποσφαγές του Μεγάλου Πολέμου (όπως λένε οι δυτικοί τον Πρώτο Παγκόσμιο). Ρουα ματ εκ μέρους του συντάκτη. Ποτέ δεν ξεπέρασα πραγματικά το ταρακούνημα που ένιωσα διαβάζοντας αυτές τις φράσεις.

Για μένα μέχρι τότε (στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου), ο Πρώτος Παγκόσμιος δεν ήτανε παρά μια σύρραξη στην οποία η Ελλάδα βρέθηκε στην σωστή πλευρά. Έχετε προσέξει ποτέ ότι η ιστορία του σχολείου πέρα από τα λοιπά καταφανή της ελαττώματα παρουσιάζει τα σύγχρονα παγκόσμια γεγονότα σαν επεισόδια στην εμπέδωση του νεοελληνικού κράτους; Έτσι και για μένα μέχρι εκείνο το πρωί ο πόλεμος σήμαινε απλά τη συνθήκη των Σεβρών και ήτανε πιο ασήμαντος -σε απώλειες και σε προσαρτημένα εδάφη- από τους βαλκανικούς. Η επιλογή όμως του αρθρογράφου να βάλει δίπλα δίπλα τις επιγραφές των τάφων της Ιπρ, σε διαφορετικές γλώσσες που όμως λένε το ίδιο πράγμα, με συντάραξε. Γιατί για πρώτη φορά μου έκανε αρκετά ξεκάθαρο ότι στην ιστορία δεν υπάρχουνε καλοί και κακοί. Ο Γερμανός στρατιώτης που αλληλοσκοτώθηκε με τον Γάλλο ή τον Βρετανό, ούτε ήτανε χειρότερος άνθρωπος απ' τους άλλους, ούτε η κυβέρνησή του ήτανε χειρότερη και τον παραπλάνησε. Ο Πρώτος Παγκόσμιος εξελίχθηκε σε τέτοιο μακελειό, επειδή ήτανε ο πρώτος πόλεμος στην ιστορία που έλαβε χώρα μεταξύ κρατών που ήτανε πλέον εθνικά. Ο εθνικισμός ήδη αναπτυσσότανε από τον περασμένο αιώνα, μα έπρεπε να συνδυαστεί με τη μαζική δημοκρατία για να αποκτήσει μια τόσο καταστροφική διάσταση. Ήτανε οι ίδιοι οι λαοί της Ευρώπης που μπήκανε με ενθουσιασμό στον πόλεμο και το μίσος ακολούθησε. Εκ των υστέρων, μπορούμε πάντα να ρίξουμε το φταίξιμο στις ανίκανες ηγεσίες, που όταν κάτι πάει στραβά γίνονται αποδιοπομπαίοι τράγοι για συλλογικά σφάλματα. Μοιραία, ένα εύθραυστο σύστημα που είχε σχεδιαστεί για να εξισορροπεί κράτη που κυβερνούσαν αριστοκρατικές ολιγαρχίες, πρόθυμες να συμβιβαστούν με μια ανταλλαγή επαρχιών, κατέρρευσε. Πώς λοιπόν μπορείς να ρίξεις το φταίξιμο κάπου όταν όλοι οι λαοί της Ευρώπης πολεμούσαν και σκοτώνονταν για τέσσερα χρόνια για αφηρημένες έννοιες όπως η Γαλλία ή η Γερμανία και μισώντας σαν να ήτανε ανθρώπινα πλάσματα αφηρημένες έννοιες όπως τη Γαλλία και τη Γερμανία;

Στις 11 Νοέμβρη, πριν από 91 χρόνια ο Πρώτος Παγκόσμιος έληξε και άφησε πίσω του μια Ευρώπη που πλέον είχε χάσει την εμπιστοσύνη στον εαυτό της και στην αέναη πρόοδο και μια γενιά καταρρακωμένη και σακατεμένη στα χαρακώματα. Ο κόσμος, ποτέ πια δεν θα ήταν ο ίδιος όπως δείχνει και το σχόλιο του Βρετανού υπουργού των εξωτερικών με το οποίο ξεκίνησα την ανάρτηση. Επιστρέφω όμως στο άρθρο του NG. Η πρώτη πρόταση παραπέμπει σε ένα πολύ γνωστό ποίημα του 1915 που ακούγεται συχνά στους εορτασμούς για τον πόλεμο στον αγγλοσαξονικό κόσμο (οι Γερμανοί, επειδή χάσανε κι επειδή τους πείσανε ότι φταίγανε αυτοί δεν έχουνε κάτι αντίστοιχο) μα που στην Ελλάδα δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό. Γράφτηκε το 1915 από έναν καναδό ταγματάρχη που έχασε έναν φίλο στη μάχη και γι αυτό πιστεύω μπορούμε να του συγχωρήσουμε την μαχητική τρίτη στροφή. Το βίντεο που διάλεξα, είναι κατά τη γνώμη μου το πιο αντιπροσωπευτικό και το λιγότερο μονομερές.

In Flanders fields the poppies blow

Between the crosses, row on row,

That mark our place; and in the sky

The larks still bravely singing, fly

Scarce heard amid the guns below

We are the dead. Short days ago

We lived, felt dawn, saw sunset glow,

Loved and were loved, and now we lie

In Flanders Fields

Take up our quarrel with the foe:

To you from failing hands we throw

The torch; be yours to hold it high.

If ye break faith with us who die

We shall not sleep, though poppies grow

In Flanders fields

(John McCrae 1915)

--------------------------------------------------------------------------

Ελληνική μετάφραση του ποιήματος υπάρχει εδώ (ούτε εγώ ήξερα ότι lark είναι ο κορυδαλλός). Επίσης, θα έκανα την ανάρτηση στις 11 Νοέμβρη που είναι η επέτειος αλλά έντρομος διαπίστωσα ότι έχω να κάνω μια παρουσίαση τότε, οπότε έκατσα και την έγραψα απόψε.

Those were the days my friend

Πάνε σίγουρα βδομάδες, ίσως και κανα-δυο μήνες, αν στύψω το μυαλό μου ίσως και να θυμηθώ μα δεν έχει σημασία η ακρίβεια. Ήτανε αργάμισι για τα εδώ δεδομένα και γυρνούσα σπίτι περνώντας από Grassmarket, δροσούλα, χέρια στις τσέπες και ανάλαφρη διάθεση λόγω Jameson. Κοντοστάθηκα μπροστά σε μια από τις τελευταίες pub. Είχε ζωντανή μουσική, αυτή τη μουσική που δεν ακούγεται ιδιαίτερα δυνατά στον δρόμο μέσα απ' τους βαριούς τοίχους και περιμένεις να ανοίξει η πόρτα και να βγει κάποιος να καπνίσει για να σιγουρευτείς τι παίζουνε. Γνώρισα το τραγουδάκι και ήθελα να το ακούσω όλο αλλά ντράπηκα να στέκομαι στην μέση του δρόμου έτσι μόνος μου οπότε συνέχισα με αργό βήμα την πορεία μου. Το είχα ξεχάσει την άλλη μέρα κι όπως συμβαίνει πολύ συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις, η ανάμνηση με ξαναβρήκε καιρό μετά, όταν το μυαλό ταξιδεύει -όπως τώρα- χωρίς συγκεκριμένο προορισμό. Άρεσε στον κολλητό φίλο των φοιτητικών χρόνων αυτό το τραγουδάκι. Κάπου ανάμεσα σε συζητήσεις για πολιτική, ύπαρξη θεού, μαθήματα, αποτυχημένους έρωτες και ό,τι άλλο μπορεί να συζητούσαμε πίνοντας τα κρασάκια μας (σίγουρα όχι μπάλα πάντως γιατί ήμουν και είμαι ανεπίδεκτος μαθήσεως) γινότανε και η κουβέντα για το μέλλον με μια αίσθηση μελαγχολικού πρωθύστερου. Που να το φανταζόμουνα ότι όταν λέγαμε πως "για φαντάσου να ακούμε το τραγούδι αυτό χρόνια μετά" το καταδικάζαμε να γίνει αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Κι έτσι, αν και ακόμα κρατάω ζηλότυπα την φοιτητική μου ιδιότητα σ' άλλο ίδρυμα, σ' άλλη χώρα και για άλλον τίτλο πια, που και που γυρίζω καμιά πεντάρα χρονάκια πίσω και νοσταλγώ. Το τραγουδάκι ακολουθεί και απολογούμαι για τον προσωπικό τόνο. Είμαι σίγουρος όμως ότι στον καθένα μπορεί να ξυπνήσει διαφορετικές μνήμες για "εκείνες τις μέρες" τις ασυννέφιαστες που όλοι μας φυλάμε, εξιδανικευμένες πια, κάπου στο μυαλό μας.

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας: Η καρδιά του Midlothian

Η συγκεκριμένη καρδιά, "χτυπάει" εκεί που κάποτε βρισκότανε το διοικητικό κέντρο του Midlothian, στον κεντρικό δρόμο της παλιάς πόλης του Εδιμβούργου. Για το ρόλο του σωσιβίου στο κέντρο της δηλώνω πλήρη άγνοια όπως και για τα αποτσίγαρα που χαλάνε την φωτογραφία. Πριν σου μπει στο μυαλό ότι μπορεί να είναι ρομαντικό που υπάρχει μια εντοιχισμένη (όχι ακριβώς εντοιχισμένη, στον πεζόδρομο είναι) καρδιά σε μια μεσαιωνική πόλη, σε ξενερώνω πληροφορώντας σε πως εκεί γινότανε οι εκτελέσεις!

UPDATE: Κατόπιν επιμονής του κοινού, αφενός μεν σημειώνουμε ότι η καρδιά είναι το σύμβολο της ποδοσφαιρικής ομάδας Hearts. Αν η ομάδα προηγείτο της καρδιάς θα μπορούσαμε να κάνουμε μια εύλογη σύνδεση μεταξύ των επιδόσεών της και της παρουσίας του σωσιβίου, αλλά μιας και ισχύει το αντίστροφο το σωσίβιο παραμένει μυστήριο. Θεωρίες που αποδίδουν την παρουσία του στον Αγ. Ανδρέα είναι εντελώς ανεδαφικές. Επίσης -και αυτό λόγω απαίτησης του κοινού- πρέπει να σημειώσουμε ότι υπάρχει η συνήθεια των ιθαγενών Σκώτων να φτύνουν την καρδιά για καλή τύχη, όπως φτύνανε στον μεσαίωνα το διοικητήριο για τον ίδιο λόγο. Επειδή όμως το φτύσιμο δεν είναι πάντα για καλή τύχη, οι οπαδοί της αντίπαλης ποδοσφαιρικής ομάδας (της καθολικής Hibernian) έχουνε και αυτοί το συνήθειο να φτύνουνε την καρδιά, ακριβώς όπως ένας οπαδός του ΠΑΟΚ φτύνει τον 'ερυθρόλευκο' Άγιο Βασίλη.

Τ' όνειρο ενός τρελού θεού..

But Edinburgh is a mad god's dream
Fitful and dark















Unseizable in Leith















And wildered by the Forth















But irresistibly at last
Cleaving to sombre heights
Of passionate imagining












Till stonily,
From soaring battlements,
Earth eyes eternity.















----------------------------------------------------
Το ποίημα είναι από: Hugh MacDiarmid (1892-1978) © Carcanet Press, η εικονογράφηση δικιά μας

Federico Garcia Lorca

El otoño vendrá con caracolas,

uva de niebla y montes agrupados,

pero nadie querrá mirar tus ojos

porque te has muerto para siempre.[1]

Όπως μας πληροφορεί η ελευθεροτυπία, ανοίγει ο τάφος του Lorca και άλλων τριών εκτελεσθέντων από τους εθνικιστές του Φράνκο τον πρώτο μήνα του εμφυλίου στην Ισπανία. Η οικογένεια του ποιητή αρχικά έφερε αντιρρήσεις μα τελικά έδωσε τη συγκατάθεσή της να ανοίξει ο κοινός τάφος κατόπιν αιτήματος συγγενών των άλλων εκτελεσμένων. Κάπου ανάμεσα στο Viznar και το Alfacar, κάτω απ' τα λίοδεντρα είναι θαμένος ο άνθρωπος που "το έγκλημά του ήταν να είναι ελεύθερος σε μια εποχή που στην Ισπανία το κάλεσμα για ελευθερία ισοδυναμούσε με χτύπημα στην πόρτα του εκτελεστή" [2].
Διαβάζοντας τις περιγραφές για τον ποιητή, την ζωή και την εκτέλεσή του (εξαιρετικό αφιέρωμα στο ως3) δεν μπόρεσα παρά να θυμηθώ αυτό:



-----------------------------------------------
[1]Χινόπωρο θα’ρθεί με σαλιγκάρια
Σταφύλια ομίχλης, όρη αγκαλιασμένα
Όμως κανείς δε θα σε ιδεί στα μάτια
Γιατί είσαι πια νεκρός, νεκρός για πάντα
F. G. Lorca, θρήνος στον Ignacio Sanchez Mejias (1935) - απόδοση Νίκου Γκάτσου

[2] Από το σχετικό ρεπορταζ του BBC

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος: Josip Reihl-Kir

Ο Josip Reihl-Kir ήταν περιφερειακός επικεφαλής της αστυνομίας της ανατολικής Κροατίας το 1991. Σε περίπτωση που δεν αντιλαμβάνεσαι τι σημαίνει αυτό, αναφερόμαστε στην περιοχή της ανατολικής Σλαβονίας, περιοχή που -τότε- είχε σημαντικό σέρβικο πληθυσμό, πριν η Κροατία αποσχιστεί από την Γιουγκοσλαβία και αρχίσει το πανηγύρι που όλοι ξέρουμε που κατέληξε. Η ένταση είχε ήδη αρχίσει να συσσωρεύεται και οι Σέρβοι φτιάχνανε οδοφράγματα περιμένοντας τον JNA (λαϊκό γιουγκοσλαβικό στρατό) να επέμβει στην δημοκρατία που ήτανε έτοιμη να αποσχιστεί. Ο αστυνομικός διευθυντής λοιπόν, τοποθετημένος από τον ίδιο τον Tudjman σε αυτήν την ευαίσθητη θέση, περιφερότανε συνεχώς στην επαρχία (όπου οι Σέρβοι ήτανε περισσότεροι απ' ότι στις πόλεις με μικτό πληθυσμό), συνομιλούσε ακούραστα με τους Σέρβους, τους διαβεβαίωνε πως η αστυνομία θα τους προστάτευε και τους έπειθε να μετακινούν τα οδοφράγματα.

Η ανταμοιβή του για την προσπάθεια να υπερβεί τα εθνικά μίση ήτανε 16 σφαίρες την 1η Ιουλίου του 1991. Δολοφονήθηκε από έναν Κροάτη αστυνομικό (A. Gudelj), κατόπιν εντολής του υπερεθνικιστή τοπικού αρχηγού της "τοπικής άμυνας" και μέλους του HDZ (το κυβερνών κόμμα του Tudjman) B. Glavas. Ο τελευταίος εμποδίζονταν από τον πασιφιστή αστυνομικό στην οργάνωση εξτρεμιστών και επίσης ανησυχούσε για τον φάκελο που είχε ετοιμάσει ο Kir με τις δραστηριότητές του. Το αποτέλεσμα ήτανε να στραφούνε και οι Σέρβοι στους δικούς τους εξτρεμιστές. Έφτανε όμως ένας άνθρωπος να σώσει την κατάσταση όταν τόσο η σέρβικη όσο και η κροατική ηγεσία πηγαίνανε ολοταχώς για πόλεμο; Μάλλον όχι.

Ο Kir λοιπόν από μια άποψη ήτανε μια από τις πρώτες 20000 απώλειες [1] ενός πολέμου που ήτανε έτοιμος να ξεκινήσει. Αυτό που τον ξεχωρίζει είναι πως δεν σκοτώθηκε πολεμώντας τους "εχθρούς του έθνους", μα σκοτώθηκε προσπαθώντας να αποτρέψει αυτό ακριβώς το αποτέλεσμα. Ένας άνθρωπος που πίστευε πως μπορούσαν να συνυπάρξουν Σέρβοι και Κροάτες, όπως το έκαναν και τα προηγούμενα χρόνια. Μας λέει ο Λειβαδίτης: "Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις για να ζήσουν οι άλλοι. Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι ένα οποιοδήποτε πρωινό." Πιστεύω πως η αγωνιώδης επίκληση του ήρωά μας στον προϊστάμενό του να τον σώσει μεταθέτοντάς τον, τον καθιστά ακόμα πιο ανθρώπινο από το αφηρημένο ιδεώδες αυτοθυσίας που προτάσσει ο Λειβαδίτης. Το σχετικό απόσπασμα από το BBC:

AFTERMATH: Ο δολοφόνος του Kir διέφυγε ανενόχλητος στην Αυστρία. Συνελήφθη και εκδόθηκε το 1997 μετά την φασαρία που προκλήθηκε από το παραπάνω βίντεο. Στην δίκη αμνηστεύτηκε. Συνελήφθη κατόπιν δικαστικού αγώνα της χήρας του Kir ξανά στην Αυστραλία το 2006 και καταδικάστηκε το 2008 σε 20 χρόνια φυλάκισης για την τριπλή ανθρωποκτονία του Kir και δύο συνεργατών του.

-----------------------------------------------------------------------

[1] Απώλειες μόνο του πολέμου στην Κροατία

Μην βαράτε τον ρεαλιστή (δεν φταίει αυτός για τις μπαρούφες που ακούτε)

Στην Ελλάδα τον ρεαλισμό -μιλάω για ρεαλισμό και διεθνείς σχέσεις- τον αντιμετωπίζουμε κάπως αντιφατικά. Ειδικά ένα συγκεκριμένο ρεύμα σκέψης περί εξωτερικής πολιτικής. Από την μια ο ρεαλισμός είναι η αγαπημένη επωδός όταν πρόκειται να δικαιολογήσουμε την ανάγκη για νέα όπλα. Είναι συνεπώς συμπαθής όταν μας θυμίζει οτι ζούμε σε έναν σκληρό κόσμο αυτοβοήθειας κι έτσι πρέπει να εκμεταλλευόμαστε τα κενά δικαίου με βάση τα συμφέροντά μας. Πληροφορούμαστε λοιπόν πως ο ρεαλισμός "είναι το μοναδικό κριτήριο λήψης αποφάσεων των κρατών" (κρατήστε το αυτό θα μας χρειαστεί αργότερα) και πως "οι ηγεσίες που άργησαν να αποδεχτούν την νέα πραγματικότητα βρέθηκαν σε δυσμενή θέση". Αυτή είναι όντως η μια πλευρά του ρεαλισμού, που μπορούμε να συνοψίσουμε στη φράση "είναι ένας σκληρός κόσμος". Η δεύτερη πλευρά του είναι ότι οι ρεαλιστές είναι -ή τουλάχιστον έχουν τη φήμη πως είναι- αδιόρθωτα πεσιμιστές (πόσες φορές έχεις ακούσει το "ας είμαστε ρεαλιστές" και περιμένεις να ακούσεις κάτι ευχάριστο στη συνέχεια;). Σ' αυτήν την περίπτωση, που δηλαδή κάποιος στο όνομα του ρεαλισμού συνιστά υποχωρητικότητα, τότε σπεύδουμε να βάλουμε τον ρεαλισμό του σε εισαγωγικά και να διευκρινίσουμε πως ο ρεαλισμός στην ουσία είναι η "προσεκτική ανάγνωση των συνθηκών και των συσχετισμών που επιτρέπουν να μεγιστοποιήσουμε το συμφέρον μας" και "δεν είναι μόνο και δεν είναι κυρίως η περιγραφή της κατάστασης. Είναι πρωτίστως η κατανόηση της τάσης". Καλά είμαστε μέχρι εδώ, η ποικιλομορφία του ρεαλισμού μας επιτρέπει να δεχτούμε τις περισσότερες απο τις εκφράσεις που αναφέρθηκαν ως -έστω κι εν μέρει- ορθές. Πάμε λοιπόν εκεί που το επιχείρημα μπάζει άσχημα, δηλαδή στις πρακτικές συνέπειες.

Οι πρακτικές συνέπειες έχουνε να κάνουνε με το πως ορίζεις το "εθνικό συμφέρον" που μας καλείς να προωθήσουμε ρεαλιστικά. Ένα επιχείρημα λοιπόν του άρθρου του Χ. Λαζαρίδη (2007) είναι ότι εφόσον η ΠΓΔΜ διαλύεται ή είναι έστω στα πρόθυρα της διάλυσης, δεν χρειάζεται να συμβιβαστείς γιατί είναι "αντιρεαλιστικό" καθώς σύντομα θα καταρρεύσει η γείτων σαν την ΕΣΣΔ απο τις εσωτερικές τις αντιφάσεις. Το ίδιο ακριβώς επιχείρημα επαναλαμβάνεται στο άρθρο του Κ. Χολέβα (2009). Συμπέρασμα: παρόλο που διεθνώς μόνο εσύ χτυπιέσαι ακόμα για το όνομα ενός γειτονικού κράτους, ο ρεαλισμός σου επιβάλλει να συνεχίσεις να χτυπιέσαι επειδή το κράτος αυτό δεν είναι βιώσιμο. Η "χαμένη υπόθεση" λοιπόν θα κερδηθεί και το εθνικό σου συμφέρον θα έχει εξυπηρετηθεί. Απορία πριν περάσουμε στο τι έχουνε να πούν οι ρεαλιστές: Εξήγησέ μου πως ακριβώς με συμφέρει περισσότερο ένα διαλυμένο κράτος στη γειτονιά μου από ένα σταθερό; Και μιας και είμαστε στα του ρεαλισμού, θα ξέρεις σίγουρα την έννοια του κενού ισχύος. Αυτό ποιός θα το καλύψει; Γιατί μην μου πεις οτι περιμένεις να σε δεχτούνε σαν ελευθερωτή όταν τους έχεις αλλάξει τον αδόξαστο τόσα χρόνια για το όνομα τους.

Φτάνουμε λοιπόν στο καίριο κατ' εμέ σημείο: Πως στο καλό έφτασες να κάνεις την ονομασία ενός μικρού κράτους στόχο εξωτερικής πολιτικής και να τη συνδέσεις με το εθνικό συμφέρον; Η απάντηση υποθέτω έχει να κάνει με το "επειδή έχουμε δίκιο". Εντελώς ξαφνικά λοιπόν το δίκαιο αποκαθίσταται στον θρόνο του και ξεχνάμε τον ρεαλισμό που μας λέει ότι ζούμε σε έναν κόσμο που might makes right. "Εντάξει λοιπόν -μου απαντάς- τότε το κάνω επειδή μπορώ". Δεν βρήκες καλύτερο τρόπο να σπαταλήσεις το πολιτικό κεφάλαιο και την επιρροή σου; Ο λόγος που ένα ζήτημα σαν κι αυτό έχει αναχθεί σε κορωνίδα της εξωτερικής πολιτικής έχει να κάνει με το ότι ορισμένοι αντιλαμβάνονται το εθνικό συμφέρον με όρους εθνικισμού. Αυτό οι ρεαλιστές μπορούνε να σου εξηγήσουνε για ποιόν λόγο είναι καταστροφικό μιας και έχουνε δώσει κάποια σημασία στον εθνικισμό, αν και φαντάζομαι όταν τους διάβαζες σε ενδιέφεραν περισσότερο τα power maxims. Ο πρώτος λόγος είναι εσωτερικής πολιτικής και δεν χρειάζεται ρεαλισμός για να τον καταλάβεις. Πολιτικοί και στις δυο χώρες μαλλιοτραβιούνται και χρησιμοποιούνε το ζήτημα για εσωτερική κατανάλωση, με αποτέλεσμα να έχουνε φανατίσει τόσο την κοινή τους γνώμη που κινδυνεύουνε να χάσουνε τις εκλογές αν το λύσουνε.

Δεύτερον, η τραγωδία των σύγχρονων διεθνών σχέσεων κατά τους ρεαλιστές δεν βρίσκεται στο ότι ο κόσμος έγινε πιο άδικος -πάντα ήτανε- αλλά στο ότι εκεί που παλιά υπήρχε ένας ελάχιστος, αμοιβαία αποδεκτός, παγκόσμιος, ηθικός κώδικας συμπεριφοράς των κρατών, αυτός κατέρρευσε χάρη στον εθνικισμό. Αν λοιπόν σου πήγαινε στραβά η σταυροφορία έλεγες πως ήτανε θέλημα Θεού και ησύχαζες ή -αργότερα, στον 19ο αιώνα- τα έβρισκες εύκολα με τους λοιπούς διπλωμάτες που μοιραζόσαστε κοινές αξίες και παιδεία. Με την εμφάνιση όμως του εθνικισμού και της μαζικής δημοκρατίας η παγκόσμια ηθική αντικαθίσταται από την εθνική (λέγε με δίκαια του έθνους ή ιστορικό προορισμό). Επειδή όμως έχουμε πάντα την τάση να μπερδεύουμε τις δικές μας αξίες με τις παγκόσμιες, έχεις ταυτόχρονα ν (όπου ν ο αριθμός των εθνικών κρατών) ηθικούς κώδικες που απαιτούν να αναγνωριστούν και να επιβληθούν στους υπόλοιπους. Τον επίλογο τον αφήνω στον Morgenthau που τα λέει καλύτερα απο μένα:

“Carrying their idols before them, the nationalistic masses of our time meet in the international arena, each group convinced that it executes the mandate of history, that it does for humanity what it seems to do for itself, and that it fulfils a sacred mission ordained by providence, however defined.
Little do they know that they meet under an empty sky from which the gods have departed” (Morganthau, 1948 p.99)

ΕΡΓΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ: Εφόσον ο ρεαλισμός "είναι το μοναδικό κριτήριο λήψης αποφάσεων των κρατών" (βλ. πρώτη παράγραφο) και εφόσον ο ρεαλισμός θεωρεί τον εθνικισμό ως μια καταστροφική εφεύρεση, από που συνάγεται πώς μια κοντόφθαλμα εθνικιστική πολιτική είναι ρεαλιστική;
-----------------------------------------------------------------------------------------
Μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στις απόψεις των κλασικών ρεαλιστών στα ακόλουθα: E.H. Carr "Η εικοσαετής κρίση" (υπάρχει και στα ελληνικά) και H. Morgenthau "Politics Among Nations". Εδικά για τον εθνικισμό ο Carr έχει ασχοληθεί στο "Nationalism and after" και στο "Conditions of Peace", γραμμένα και τα δυο στα μέσα της δεκαετίας του '40. Η παράθεση παραπάνω είναι απο: Morgenthau 'The Twilight of International Morality' (άρθρο στο Ethics, Ιαν 1948)

Εθνικοί μύθοι του κόσμου: κοιμώμενοι ήρωες

Τους ελληνικούς εθνικούς μύθους λίγο πολύ τους ξέρουμε και πολλά ιστολόγια ασχολούνται μαζί τους. Σ' άλλους προκαλούν ρίγη εθνικής υπερηφάνιας και σε άλλους γέλια. Η αλήθεια είναι ότι πάντα έβρισκα μια χαιρέκακη ικανοποίηση παρατηρώντας τις αλλαγές στην έκφραση όσων (πεπεισμένοι πως ό,τι διδαχτήκανε στο σχολείο ήτανε ιστορικά ακριβές θεωρούσανε το κρυφό σχολειό σαν ιστορική πραγματικότητα) αναγκαστήκανε να ακούσουνε την αντίθετη άποψη. Κι όμως ο εθνικισμός έχει μια περίεργη γοητεία από την οποία δεν ξεφεύγει ούτε ο ορκισμένος εχθρός του, μια γοητεία που έλκει από τη σύνδεσή του με τον ρομαντισμό, την εξέγερση του ανορθολογικού ενάντια στον διαφωτισμό. Ακόμα κι ο Gellner, τον οποίον αξίζει να διαβάσετε για την διαυγή ανάγνωση του εθνικισμού ως επακόλουθο της βιομηχανοποίησης -είτε συμφωνεί κανείς με τη διάγνωση είτε όχι- και για το ευχάριστο στιλ γραφής του, δήλωσε πως ποτέ δεν τον άφησε αδιάφορο η μαγεία του εθνικισμού. Θα επανέλθω κάποια άλλη στιγμή στο πόσο εξοργιστικό αλλά και συνάμα ενδιαφέρον βρίσκω το φαινόμενο, για σήμερα όμως θα ασχοληθώ με έναν εθνικό μύθο που δεν είναι "δικός μας" αλλά φαίνεται να έχει συγγενείς στην ελληνική πραγματικότητα

Εντελώς τυχαία, διαβάζοντας ένα ρεπορτάζ του BBC για τη συνθήκη της Λισαβόνας, ανακάλυψα το ακόλουθο διαμαντάκι. Ο Vaclav Klaus, πρόεδρος της Τσεχίας και ευρωσκεπτικιστής, την ημέρα που η Τσεχία έγινε δεκτή στην μεγάλη μας ευρωπαϊκή οικογένεια αντί να παρευρεθεί στην δεξίωση είχε πάει για περπάτημα σε έναν λόφο. "Ε ωραία -θα μου πεις- έδειξε από τότε ότι δεν πολυπήγαινε την ΕΕ". Ο συμβολισμός είναι ωστόσο που μετράει. Γιατί σε εκείνον τον λόφο περιμένει ένας παλιότερος Vaclav (αγιοποιημένος κιόλας), που σύμφωνα με τον θρύλο θα ξυπνήσει και θα καλπάσει με τους ιππότες του στην σωτηρία της πατρίδας στον έσχατο κίνδυνο. Το ότι μέσα στον τελευταίο αιώνα θα έπρεπε να ξυπνήσει τουλάχιστον δύο φορές (τρεις αν ακούσουμε τους ευρωσκεπτικιστές της Τσεχίας) και δεν το έκανε είναι κάτι που μάλλον δεν ξάφνιασε και πολλούς. Αυτό που έχει σημασία όμως, είναι ότι το εν λόγω ιστορικό πρόσωπο δεν σκοτώθηκε σε μάχη με αλλοεθνείς (ο όρος χρησιμοποιείται καταχρηστικά καθώς δεν είχε καμία αξία τον 10ο αιώνα) ή αλλόθρησκους, μα δολοφονήθηκε από κάποιον που επιθυμούσε να τον αντικαταστήσει ως δούκας της Βοημίας. Υποθέτω πως δεν έχει σημασία, ο μύθος είναι πολύ παλιότερος από την εποχή που ο εθνικισμός τον ξέθαψε και τον ενσωμάτωσε στην ένδοξη ιστορία του τσέχικου έθνους (έστω κι αν το τελευταίο δεν είναι τρισχιλιετές). Μου θύμισε ωστόσο αυτό που έλεγε ο Gellner (σας το είπα ότι πρέπει να τον διαβάσετε!) πως δεν έχουνε σημασία τα ιστορικά-πολιτιστικά κουρέλια που θα χρησιμοποιήσει ο εθνικισμός για να υφάνει το έθνος, οποιοδήποτε κουρέλι κάνει, κι αν είναι αρκετά άτυχος ώστε να μην διαθέτει αρκετά πρέπει να τα εφεύρει. Μια ματιά στη Wikipedia θα σας πείσει για το πόσοι ήρωες και βασιλείς των παλιών καιρών κοιμούνται εκεί έξω, μαρμαρωμένοι βασιλιάδες που από τις λαϊκές δοξασίες άλλων εποχών μεταγραφτήκανε στην μυθολογία του μοντερνισμού.

Καλό Φθινόπωρο!

Αν υπάρχει ένας λόγος που αυτήν την εποχή την θεωρώ ξεχωριστή, είναι τα χρώματα των φυλλοβόλων και οι βροχές της. Ίσως επίσης επειδή ξαναφυτρώνει το χορτάρι, αλλά αυτός είναι δευτερεύων λόγος. Αν το καλοσκεφτώ βέβαια, αυτή η σύνδεση με το φθινόπωρο υπήρξε περισσότερο στο χώρο του φαντασιακού παρά του πραγματικού κι έχει να κάνει με τις στερεοτυπικές εικόνες των βιβλίων που μου αγόραζε η μάνα μου όταν ήμουν πιτσιρίκι. Γιατί εκεί που μεγάλωσα, δεν το πολυβλέπαμε το φθινόπωρο. Κάπου στο Νοέμβρη μας τάραζαν οι βοριάδες από τον Κορινθιακό και το παίρναμε χαμπάρι ότι ή εποχή της ξηρασίας τελείωσε και άρχιζε αυτή των μουσώνων. Στην πόλη που σπούδασα, πάλι δεν το καταλάβαινα ιδιαίτερα, γιατί προκειμένου να δεις τα χρώματα των φυλλοβόλων, προϋποτίθεται ότι τα τελευταία υπάρχουνε. Kαι στην Αθήνα... δεν! Τέλος στην μικρή μας πόλη (ναι από τον Χατζή τον βούτηξα τον χαρακτηρισμό, ο οποίος τον είχε εμπνευστεί από το θεατρικό του Wilder, εκείνο με την Έμιλι που... ωχ πρέπει να κλείσω την παρένθεση!) και τα περίχωρά της, τα δέντρα ναι μεν αλλάζουνε το χρωματάκι τους αλλά θυμούνται να το κάνουν κάπως αργά, μέσα Νοέμβρη μεριά. Κι αφού είδα κι απόειδα ο περαστικός, έφτασα μέχρι εδώ που είμαι τώρα και επιτέλους ανταμείφθηκα με το φθινόπωρο των ονείρων μου. Αυτό που δεν θα ομολογήσω είναι ότι το τίμημα για το φθινόπωρο των ονείρων μου ήτανε ένα εφιαλτικά ανεμοδαρμένο, συννεφιασμένο και δροσερό καλοκαίρι που μας χάρισε μεγαλόψυχα και δυο τρεις μέρες λιακάδας έτσι να έχουμε να (κ)λέμε.

Assynt's Crofters

Χαζεύοντας στην ιστοσελίδα του BBC ανακάλυψα ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ για τους crofters (αγρότες που δεν έχουνε ιδιοκτησία της γης τους μα πληρώνουνε νοίκι στον ιδιοκτήτη της γης) του Assynt. Το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση -όχι και τόσο σχετικό με το θέμα μας- είναι ότι είναι η δεύτερη φορά σε μια βδομάδα που βλέπω ντοκιμαντέρ του BBC για την Σκωτία, και ο παρουσιαστής είναι πάλι κάποιος με σκώτικη προφορά. Το ντοκιμαντέρ λοιπόν, ανάμεσα σε σκηνές των μαγευτικών τοπίων των βόρειων Υψιπέδων (ναι ναι, το Highlands χαζομετέφρασα μόλις) μας λέει για τους αγώνες των crofters του Assynt εν έτει 1992 (είπε κανείς την Ελλάδα οπισθοδρομική;) να αγοράσουνε τη γη στην οποία ζούσανε, όταν ο ιδιοκτήτης της αποφάσισε να την τεμαχίσει και να την πουλήσει. Η ιστορία των 'κολίγων' της Σκωτίας είναι μεγάλη και θλιβερή. Τα Highlands είναι από τις πιο αραιοκατοικημένες περιοχές της Ευρώπης και αν τα δει κανείς δεν απορεί ιδιαίτερα μ' αυτό. Παρότι όμορφα με τον δικό τους λίγο απόκοσμο τρόπο, φαίνονται επίσης και τρομερά αφιλόξενα. Δεν ήταν πάντα έτσι: κατά τον 18ο-19ο αιώνα προκειμένου να μπορούνε να εκτρέφουν περισσότερα πρόβατα, οι ιδιοκτήτες προχώρησαν σε εκδιώξεις των πληθυσμών οι οποίες αν και θεωρούνται μέρος μιας -όχι και τόσο καλά οργανωμένης- αγροτικής μεταρρύθμισης έχουνε αφήσει θλιβερές μνήμες. Αφήσανε επίσης τα highlands έρημα και οδηγήσανε χιλιάδες ανθρώπους να στοιβαχτούνε βιαστικά σε καράβια για την Αμερική και την Αυστραλία. Γι αυτό άλλωστε, βλέπουμε έναν γεράκο στο ντοκιμαντέρ να λέει ότι μόλις κατάφεραν τελικά να αγοράσουνε τη γη ως κοινότητα οι πρώτες του σκέψεις ήτανε "for those that have gone before us". Το φιλμάκι είναι διάρκειας μισής ώρας και θα είναι διαθέσιμο στην ιστοσελίδα του BBC μέχρι μέσα Οκτώβρη. Αν θέλετε του ρίχνετε μια ματιά στο ακόλουθο λινκ. http://bbc.co.uk/i/n3vfy/

Μιας και η χάρη μου δεν έχει φτάσει μέχρι το Assynt αλλά κάτι μίλια νοτιότερα, θα σας αποζημιώσω με μια φωτογραφία που πιστεύω γενικά αντιπροσωπεύει το πως μοιάζει το μέρος. Αν πάλι -κακώς- δεν σας αρέσει η δικιά μου εικόνα, μπορείτε να πάτε στο google και να βρείτε αλλωνών!

Οι εκλογές και η 'μικροκοσμογραφία'

Ενόψει εκλογών σκέφτηκα να κάνω κι εγώ το κομμάτι μου και να σας συστήσω με ένα αγαπημένο μου ανάγνωσμα. Η ακαδημαϊκή μικροκοσμογραφία (ή microcosmographia academica αγγλιστί) είναι ένα χαριτωμένο βιβλιαράκι που είχε πέσει στα χέρια μου εδώ και κάτι χρόνια στην ελληνική του έκδοση. Γραμμένο το 1908 από έναν κλασικιστή του Cambridge, σίγουρα δεν φαντάζει εκ πρώτης όψεως το ιδανικό εγχειρίδιο για την κατανόηση της πολιτικής 100 χρόνια μετά. Εν πάσι περιπτώσει, έχω την κρυφή ελπίδα ότι μια επιλεκτική παράθεση θα σε πείσει για αυτόν τον μικρό θησαυρό.

• ΚΟΜΜΑΤΑ

Ξεκινάω λοιπόν από το δεύτερο μέρος που τιτλοφορείται "ΚΟΜΜΑΤΑ" και προφανώς χρειάζεται η μεγαλύτερη δυνατή προσοχή όταν μεταφέρεις τις παρατάξεις της Βικτωριανής Αγγλίας στον σύγχρονο ελληνικό κόσμο, μα οι ομοιότητες είναι... συγκινητικές

Ο Συντηρητικός Φιλελεύθερος, είναι ένας ευρύνους άνθρωπος, που πιστεύει πως κάτι πρέπει να γίνει -όχι όμως ό,τι επιθυμεί ο οποιοσδήποτε τώρα- μα κάτι που δεν έγινε το 1881-1882 [1]

Ο Φιλελεύθερος Συντηρητικός, είναι ένας ευρύνους άνθρωπος, που πιστεύει πως κάτι πρέπει να γίνει -όχι όμως ό,τι επιθυμεί ο οποιοσδήποτε τώρα- και σίγουρα ό,τι έγινε το 1881-1882 πρέπει να ξεγίνει.

Οι άνθρωποι σε αυτά τα δύο κόμματα είναι δεκτικοί πειθούς, μόνο που έχουν ήδη εισχωρήσει μέσα τους τόσες προκαταλήψεις, που είναι δύσκολο να βρει κανείς τα ανοίγματα. Κατοικούν στην Κοιλάδα της Αναποφασιστικότητας

• ΔΙΑΒΟΥΛΙΑ
  

Λίγο παρακάτω, στο επόμενο μέρος που τιτλοφορείται "CAUCUSES" και που αν δεν με γελάει η μνήμη μου στην ελληνική έκδοση μεταφράζεται "ΔΙΑΒΟΥΛΙΑ", βλέπουμε τι είδους διαβούλια (με λίγη δόση αυθαιρεσίας μπορούμε να κάνουμε την αναγωγή σε κοινοβούλια) σχηματίζονται Θα μείνω στα διαβούλια των δύο παρατάξεων που προανέφερα μιας και οι υπόλοιπες του βιβλίου δεν εκπροσωπούνται κραυγαλέα στην ελληνική πραγματικότητα (με την εξαίρεση μάλλον των σημαδιακών "βιαστικών νέων" τους οποίους ίσως αυθαίρετα παρέλειψα):

"Κανείς δεν μπορεί να ξεχωρίσει ένα Φιλελεύθερο Συντηρητικό από ένα Συντηρητικό Φιλελεύθερο διαβούλιο. Δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο πιο αθώο απ' αυτά. Η πιο τολμηρή τους ενέργεια είναι να ορίσουν μια επιτροπή προκειμένου "να διερευνήσει με ποιους τρόπους πρέπει να αποτραπεί το Να Βγούνε τα Άπλυτα στη Φόρα". Σχηματίζεται λοιπόν ένα ασπόνδυλο σώμα, το οποίο επί δύο χρόνια κάθεται με αυξανόμενη δυσφορία επάνω στο καλάθι με τα άπλυτα. Όταν η επιτροπή έχει αποβλακωθεί τόσο που έχει ξεχάσει που κάθεται,εκδίδει τρεις ογκωδέστατες αναφορές μειοψηφίας σε ένα άσχετο θέμα. Οι αναφορές παραπέμπονται από το συμβούλιο στους αρνησικυρούντες κι από εκεί στον κάλαθο των αχρήστων."

• ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ
  

Το τελευταίο μέρος που θα μας απασχολήσει είναι το "ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ". Καταρχάς ο Cornford μας ενημερώνει ότι "υπάρχει μόνο ένα επιχείρημα για να γίνει κάτι, όλα τ' άλλα είναι επιχειρήματα για να μην γίνει τίποτα". Το επιχείρημα για να γίνει κάτι είναι ότι αυτό το κάτι είναι σωστό. Είναι ωστόσο πολύ δύσκολο να γνωρίζει κανείς αν το προτεινόμενο μέτρο είναι όντως σωστό. Συνεπώς περνάμε στα επιχειρήματα για να μην γίνει κάτι:

1. Η Αρχή της Σφήνας [2]: Δεν πρέπει να ενεργήσεις τώρα σωστά γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να δημιουργήσεις προσδοκίες ότι στο μέλλον θα ενεργήσεις ακόμα πιο σωστά, προσδοκίες τις οποίες φοβάσαι πως μπορεί να μην έχεις το κουράγιο να εκπληρώσεις.

2. Η Αρχή του Επικίνδυνου Προηγούμενου: Δεν πρέπει να ενεργήσεις τώρα σωστά από φόβο ότι εσύ -ή οι εξίσου άτολμοι διάδοχοί σου- δεν θα έχετε το κουράγιο στο μέλλον να ενεργήσετε σωστά σε μια άλλη υπόθεση, που ενώ ex hypothesi είναι ουσιωδώς διαφορετική, επιφανειακά μοιάζει η ίδια με την παρούσα. Έπεται πως τίποτα δεν πρέπει να γίνεται ποτέ για πρώτη φορά.

3. Η Αρχή του Ανώριμου Χρόνου: Δεν πρέπει τώρα να κάνεις αυτό που φαίνεται σωστό, γιατί η στιγμή που θα είσαι σίγουρος πως είναι όντως σωστό δεν έχει ακόμα φτάσει. Ο χρόνος παρεμπιπτόντως είναι σαν το μούσμουλο, έχει ένα κόλπο να σαπίσει πριν ωριμάσει.

Ομολογώ κλείνοντας ότι η απόδοση που έκανα στα κείμενα είναι και αποσπασματική και όχι εντελώς πιστή. Για να είμαι λοιπόν εντάξει μαζί σας, εδώ μπορείτε να βρείτε όλο το έργο στην πρωτότυπη αγγλική έκδοση.

---------------------------------------------------------------------

[1] Αναφέρεται σε κάποιες περιορισμένες μεταρρυθμίσεις που έγιναν επί πρωθυπουργίας Gladstone και τις οποίες πέρα από μια στον στρατιωτικό τομέα στάθηκε αδύνατο να εντοπίσω.
[2] Το επιχείρημα της σφήνας (wedge) προκύπτει μάλλον από την έκφραση "the thin edge of the wedge" που υποδηλώνει μια μικρή αλλαγή η οποία έχει ως αποτέλεσμα πολύ σημαντικότερες -και κυρίως ανεπιθύμητες εξελίξεις.

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας: Rodentia

Ο συμπαθής κύριος της φωτογραφίας είναι ένας γκρι σκίουρος. Σπεύδω να ξεκαθαρίσω (πριν χαρακτηριστώ σεξιστής απο την δεύτερη κιόλας ανάρτηση) πως δεν έχω την παραμικρή ιδέα για το φύλο του συγκεκριμένου φίλου, συνεπώς μπορεί κάλλιστα να είναι και κυρία. Τώρα που το καλοσκέφτομαι, ο λόγος της αυθαιρεσίας μου έχει να κάνει με το ότι στα ελληνικά λέμε "ο σκίουρος".
Εν πάσει περιπτώσει ο/η σκίουρος πόζαρε χωρίς πολλές ντροπές στους Βοτανικούς Κήπους του Εδιμβούργου αυτό το καλοκαίρι. Πρώτα σας αφήνω να τον καμαρώσετε και μετά τον σχολιάζω:

Το ζωάκι μας είναι ξεκάθαρο πως όχι μόνο δεν φοβάται τους ανθρώπους αλλά και επιδιώκει την παρουσία μας ( ε είπαμε, ζωάκι είναι, που να ξέρει;). Πέρα απο την συμπάθεια προς τους ανθρώπους που μοιραζόμαστε, έχω έναν παραπάνω λόγο να νιώθω κοντά του: είναι κι αυτός latecomer. Στην Ευρώπη δεν είναι γηγενής, όπου υπάρχει λοιπόν είναι γιατί εισήχθη απο την Αμερική, την πατρίδα του. Πως λέγαμε κάποτε ότι το G3 είναι γερμανικής προελεύσεως κι ελληνικής κατασκεύης; Ε, κάτι παρόμοιο, ο γκρι σκίουρος ειναι αμερικανικής προελεύσεως και βρετανικής εκτροφής. Χάρη στην προφανή προσαρμοστικότητά του όχι μόνο έχει εξαπλωθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο αλλά έχει εκτοπίσει και τον γηγενή κόκκινο σκίουρο, ο οποίος δεν είναι άλλος απο τον ευρασιατικό σκίουρο που έχουμε και στην Ελλάδα, αυτόν με τις φουντίτσες στα αυτιά. Για τον παραπάνω λόγο ο οποίος σίγουρα δεν είναι δικό του λάθος έχει χαρακτηριστεί ως παράσιτο και διώκεται ανηλεώς σε ορισμένες περιοχές. Δεν θα πάρω θέση στο λεπτό θέμα του αν είναι ή όχι επιβλαβής, η αλήθεια είναι οτι του έχω αδυναμία αυτού του πρόσφυγα του ζωικού βασιλείου. Άλλωστε κατοικεί σε περιβάλλοντα που ο κόκκινος σκίουρος δεν μπορεί να ζήσει, όπως το αστικό ή το "κατακερματισμένο δασικό" (νεολογισμός που περιγράφει το ένα στρέμμα δάσους εδώ και ένα άλλο 5 χιλιόμετρα παραπέρα).
Κλείνουμε με την καίρια ερώτηση που ίσως είσαι έτοιμος να αρθρώσεις: "ε και;". Προσπάθησα να σε προειδοποιήσω με τον τίτλο, άλλωστε πιστεύω οτι σήμερα μπορεί και να διάβασες και πιο μεγάλες βλακείες απ' αυτήν στο ίντερνετ. Θα μπορείς εξάλλου να πουλήσεις και μούρη στην παρέα αν ποτέ βρεθείς σε κάποιο πάρκο των ανατολικών ΗΠΑ ή του ΗΒ (όχι το μολύβι, την χώρα εννοώ) και σας πλησιάσει ο 'θρασύς' φίλος μας. Ακόμα όμως κι αν δεν είσαι εφετζής, τουλάχιστον θα ξέρεις την ιστορία του. Αν πάλι -παραδόξως- σου τράβηξα το ενδιαφέρον, το σχετικό αρθράκι της wikipedia είναι αρκετά κατατοπιστικό για αρχή. Αυτά λοιπόν για τον γκρι σκίουρο, ίσως επιστρέψω με κανένα πιο σοβαρό θέμα τις προσεχείς ημέρες.

Πρώτο ποστ

Έτσι για να μην είναι άδειο το ιστολόγιο. Σε πρώτη φάση δεν σκοπεύω να γράψω τίποτα. Απλά ένιωθα άβολα να σχολιάζω ως anonymous στα ιστολόγια που παρακολουθώ -όταν βέβαια σχολιάζω. Καλώς σας βρήκα λοιπόν...