Αφορισμοί

Υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων που:

1. Πιστεύει πως όσο δυνατότερα φωνάξεις ή όσο περισσότερες αιχμηρές φράσεις και επιτηδευμένες λέξεις χρησιμοποιήσεις, τόσο πειστικότερος γίνεσαι.

2. Γνωρίζει πολύ καλά τι δεν πρέπει να κάνει, αλλά εξακολουθεί να το κάνει γιατί έχει την αίσθηση πως θα μπορεί το ατόπημα να παραγράφεται συνεχώς, ελπίζοντας σε μια δικαιολογία του τύπου "δε βαριέσαι, όλοι τα ίδια κάνουνε".

3. Αυτός που θα διορθώσει τα λάθη τους και θα προσπαθήσει να τους εξηγήσει πως να τα αποφύγουν στο μέλλον, έχει πιθανότατα περάσει πολύ περισσότερες ώρες απελπισίας προσπαθώντας να τα καταλάβει απ' ότι οι ίδιοι κάνοντάς τα. Επίσης, η προσπάθειά του είναι αμφιβόλου αποτελεσματικότητας.

4. Περιλαμβάνει και μια μικρή μειοψηφία η οποία αποτελεί την εξαίρεση στον κανόνα και επιτρέπει μια μικρή αισιοδοξία πως τελικά η ανθρωπότητα ίσως να μην επιστρέψει τόσο σύντομα στη Νεολιθική εποχή.

Αναφέρομαι, ασφαλώς, στους προπτυχιακούς φοιτητές με των οποίων τις εκλεκτές δημιουργίες παλεύω τις τελευταίες μέρες.

Αντί καλής χρονιάς: Εισαγωγή στη Γιαννιώτικη

Εδώ και καιρό είχα σκοπό να κάνω μια καθαρά τοπικιστική ανάρτηση, από εκείνο το "τσιγκλάω" σ' ένα σχόλιο του Βιολόγου προ αμνημονεύτων ποστ. Κι επειδή οι τύψεις που δεν άφησα μια ευχετήρια αναρτησούλα πριν το σκάσω για διακοπές με φάγανε και δεν μ' αφήσανε (λέμε τώρα) να απολαύσω τις διακοπές μου , το παρόν ποστ πιάνεται και για εορταστικό! Οι αναγνώστες λοιπόν θα έχουνε το προνόμιο να εισαχθούνε στην Γιαννιώτικη γλώσσα και κουλτούρα με μια σειρά αναρτήσεων, ξεκινώντας από την σημερινή. Μόλις ολοκληρωθεί ο κύκλος, θα μπορέσετε να δώσετε το σχετικό τεστ για την απόκτηση υπηκοότητας. Βάλαμε και εικονίτσες για να είναι η μέθοδος διδασκαλίας user friendly.

1. Γεωγραφία: Γιάννενο [το] (επίσης υποκ. Γιαννενάκια). Μαγευτική πόλη της ΒΔ Ελλάδας με ολοδική της -σχεδόν- καταπράσινη -από τον υπερτροφισμό- λίμνη. Κατοικείται από Γιαννιώτες και Γιαννιώτισσες για τους οποίους θα μιλήσουμε αναλυτικά στην επόμενη ενότητα. Η ειδυλλιακή τοποθεσία που της έχει δώσει το προσωνύμιο "Λοκάρνο του Νότου" (μην κάνεις κανένα αστείο και το ψάξεις στο γκουγκλ, τώρα μου ήρθε) συνοδεύεται από απερίγραπτα καλό καιρό όπως φαίνεται και από την εικόνα. Τα αξιοθέατα περιλαμβάνουν τον πληθυσμό, ιστορικά μνημεία -κυρίως των οθωμανικών χρόνων- και σύγχρονα μνημεία που ακούνε στο όνομα "τσιπουράδικα". Ανοίγουμε παρένθεση για να μιλήσουμε σοβαρά: εάν βρεθείς ποτέ στο Γιάννενο, κάνε έναν κόπο να εντοπίσεις ό,τι έχει απομείνει από τον καιρό που η πόλη ήτανε πολυπολιτισμική και συνεπώς πλουσιότερη, όπως τα μουσουλμανικά τεμένη και την εβραϊκή συναγωγή. Και πέρα απ' αυτά τα αυτονόητα, θα εκπλαγείς από πόσα σημεία στους δρόμους του κάστρου ή του Κουρμανιού φυλάνε ανέγγιχτες γωνίτσες από την μικρή μας πόλη που μας τελείωσε μα δεν την ξεχνάμε. Κλείνουμε παρένθεση.

2. Άνθρωποι: τζες [ο] (πληθ. τζέδες, υποκ τζεσάκος, σπανιότερα συναντάται και σε θηλ: τζε [η]) και χαλόν(ι) [το]. Το σχετικό λεξικό δεν μας διαφωτίζει ιδιαίτερα για την ετυμολογία πάντως σε γενικές γραμμές μεταφράζουμε το πρώτο ως τύπος και το δεύτερο ως τύπισσα (για να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς ως μ***ι μεταφράζεται κανονικά μα το ιστολόγιο προσπαθεί να είναι gender neutral). Αν δεν απατώμαι φημολογείται πως το τζες προέρχεται από το τούρκικο "τζερεμές" που σημαίνει τον άδικο φόρο (εξού και η υποτιμητική χρήση του όρου "τζες" σε ορισμένα ρεμπέτικα) ενώ για το χαλόν το slang μας πληροφορεί πως έχει ρίζα εβραϊκή. Η εικόνα είναι από κατάστημα με εσώρουχα που παίζει με τις δύο αυτές λέξεις και την συνήθεια μεγάλων εταιριών ρουχισμού να έχουνε διπλά ονόματα. Μας δείχνει επίσης πως ο τζες είναι ένα πλάσμα της φύσης με αστείρευτη φαντασία και εξαιρετική αίσθηση του χιούμορ (το γεγονός ότι και ο ιστολόγος  του παρόντος είναι τζες, προφανώς δεν είναι τυχαίο). Η υπαρξιακή τραγωδία του τζε έγκειται στο ότι είναι καταδικασμένος να συνυπάρχει με την γιαννιώτισσα, που όπως συμφωνήσαμε στα σχόλια εδώ είναι μυθικό ον σχεδόν απύθμενης ματαιοδοξίας (Biologos, 2010). Την αγωνία αυτή έχει παγιδέψει από παλιά ο λαϊκός στιχουργός σε χαρακτηριστικά δείγματα παραδοσιακής ηπειρώτικης μουσικής. Βλέπουμε από το ηχητικό ντοκουμέντο πως προκειμένου να εντυπωσιαστεί η γιαννιωτοπούλα δεν αρκεί το άσπρο τριαντάφυλλο, αλλά πρέπει να βαφτεί γαλάζιο, στα χρώματα του ΠΑΣ δηλαδή.

3. Πολιτισμός: τσίπ(ου)ρο [το] (πληθ. τσίπρα, με πεζό "τ" για να μην συγχέεται με τον πολιτικό αρχηγό, αν και τα σχετικά λογοπαίγνια είναι αποδεκτά). Εάν εκτυπώσεις την ύλη, σ' αυτό γράψε ένα SOS στο περιθώριο. Αν και κανονικά δεν χρειάζεται συστάσεις θα κάνουμε μια εισαγωγή μιας και το τσίπουρο αποτελεί ανασπόσπαστο μέρος του γιαννιώτικου πολιτισμού. Πρόκειται για το νέκταρ που προκύπτει από την αέναη μάχη της τοπικής θεότητας ζαμπέλας με την αδερφή της ντεμπίνα όπως έχει δηλώσει στο παρελθόν και ο ορκισμένος ζαμπελίστας filthy pagan. Το τσίπουρο λατρεύεται μόνο στα ειδικά γι αυτόν τον σκοπό σκεύη, τουτέστιν το ποτηράκι του [1] και το καραφάκι [2]. Για το [2] μπορούμε να κάνουμε κάποιες παραχωρήσεις εαν η ποσότητα που θέλουμε είναι μεγαλύτερη από αυτήν που χωράει το καραφάκι, αλλά το [1] είναι sine qua non, κοινώς ΔΕΝ βάζεις ποτέ το τσίπουρο σε κρασοπότηρο [3], υπάρχει λόγος που έχει το δικό του! Ο λόγος αυτός είναι για να μην μπει στον πειρασμό κανένας Αθηναίος/Θεσσαλονικιός να  βάλει πάγο στο τσίπουρό του! Εάν το να πεις το τσίπουρο "ρακή" είναι πλημμέλημα και το να υποθέσεις αφελώς πως υπάρχουνε παραγωγοί στην Ήπειρο που το φτιάχνουνε με γλυκάνισο κακούργημα*, τότε το να προσπαθήσεις να το πιείς με πάγο ισοδυναμεί με εσχάτη προδοσία και τιμωρείται με δια βίου απαγόρευση εισόδου στα τσιπουράδικα και αφαίρεση υπηκοότητας. Συνοψίζοντας ΔΕΝ βάζεις ποτέ πάγο στο τσίπουρο, ακούς; αν θες να μην σε σκοτώσει το πίνεις πιο αργά.

 ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ!!!

-------------------------------------------

* Δυστυχώς πρόκειται για πραγματικό περιστατικό, η φίλη που το εκστόμισε γλίτωσε το λιντσάρισμα χάρη στο προχωρημένο της ώρας και την φιλειρηνική φύση των θαμώνων του συγκεκριμένου τσιπουράδικου.

UPDATE: Παραπέμπουμε εδώ στο σχετικό μίνι αφιέρωμα του Βιολόγου, το οποίο βέβαια σαν θετικός επιστήμονας που είναι, με μεταδοτικότητα που τείνει στο -∞ το καταλαβαίνει μόνο αυτός! Διότι μόνο ένας θετικός επιστήμονας θα κατάφερνε με μια ανάρτηση να προκαλέσει περισσότερες απορίες από όσες έλυσε.

Λευκό

Μας πρόλαβε νωρίς φέτος ο χειμώνας. Πρώτα ήρθε το κρύο και τα δέντρα μαδήσανε εντελώς. Σήμερα ήρθε και το χιόνι, έτσι ξαφνικά. Δεδομένου πως το διήμερο θα το περάσω έγκλειστος διορθώνοντας, μια βόλτα στο κανάλι τα μεσάνυχτα με το χιόνι να πέφτει ήτανε μια πολυτέλεια που μπορούσα να μου επιτρέψω. Γιατί το χιόνι συνοδεύεται πάντα από τόση ησυχία; Εντάξει ,πέφτει σχεδόν ξεψυχισμένα , σε αντίθεση με την φασαριόζα συγγενή του, μα δεν είναι μόνο αυτό. Τους θορύβους τους καταπίνει, με πρώτα και καλύτερα τα βήματά σου. Και σπας το κεφάλι σου να θυμηθείς μια αμίμητη περιγραφή, που φυσικά δεν είναι δικιά σου, μα δεν χρειάζεται να πας και πολύ μακριά, σ' ένα νησί λίγο πιο δίπλα  απ' το δικό μας:

A few light taps upon the pane made him turn to the window. It had begun to snow again. He watched sleepily the flakes, silver and dark, falling obliquely against the lamplight. The time had come for him to set out on his journey westward. Yes, the newspapers were right: snow was general all over Ireland. It was falling on every part of the dark central plain, on the treeless hills, falling softly upon the Bog of Allen and, farther westward, softly falling into the dark mutinous Shannon waves. It was falling, too, upon every part of the lonely churchyard on the hill where Michael Furey lay buried. It lay thickly drifted on the crooked crosses and headstones, on the spears of the little gate, on the barren thorns. His soul swooned slowly as he heard the snow falling faintly through the universe and faintly falling, like the descent of their last end, upon all the living and the dead.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

Το απόσπασμα είναι από τους Δουβλινέζους, του James Joyce (υπάρχει ολόκληρο στο wikisource). Η ειρωνία της τύχης είναι πως ο τσαλαπετεινός ετοίμασε μια πολύ όμορφη ανάρτηση για το φθινόπωρο την οποία ευτυχώς πρόλαβα να απολαύσω όσο ακόμη είχαμε φθινόπωρο, χωρίς βέβαια να γνωρίζω πόσο γρήγορα θα μας άφηνε.

Φθινοπωρινή Ουτοπία

Την Κυριακή που μας πέρασε αποφασίσαμε να γιορτάσουμε το γενέθλιο (του ιστολογίου το γενέθλιο και όχι του ιστολόγου ο οποίος είναι παιδί ανοιξιάτικο) με εκδρομή. Εξυπακούεται πως και να μην είχε γενέθλιο το ιστολόγιο κάποια άλλη γελοία αφορμή θα βρίσκαμε για να εκδράμουμε. Προορισμός το Νέο Λάναρκ, το οποίο απέχει γύρω στα 30 μίλια και που ελέω Scotrail πήρε τρεις ώρες να φτάσουμε μαζί με αναμονές και ανταποκρίσεις. Οι έχοντες κάποια προϋπηρεσία στα της αριστεράς ίσως να έχουνε δει κάπου το όνομα Νέο Λάναρκ, κι αν όχι σίγουρα θα έχουνε ακουστά τον ιδρυτή του που δεν είναι άλλος από τον Ρόμπερτ Όουεν, έναν από τους πρωτεργάτες του ουτοπικού σοσιαλισμού (βαφτισμένο έτσι από τον Μαρξ και τον Ένγκελς για να δείξουνε την διαφορά με τον δικό τους 'επιστημονικό σοσιαλισμό'). Σ' αυτό το χωριό πριν από καμιά 200ρια χρόνια έγινε ένα από τα πρώτα κοινωνικά πειράματα του είδους με μια μονάδα βαμβακοπαραγωγής να εγκαθίσταται στις όχθες του ποταμού Clyde και κατοικίες και σχολεία για τους εργάτες  και τις οικογένειές τους να συμπεριλαμβάνονται στον οικισμό. Για όσους αυτά μοιάζουν αυτονόητα  θυμίζουμε πως συνέβησαν στην πιο άγρια φάση της βιομηχανικής επανάστασης στην Αγγλία, κατά την οποία φυσικά τα παιδάκια δεν πηγαίνανε σχολείο γιατί εθεωρούντο fit for work από την ηλικία των πέντε. Οι φωτογραφίες που ακολουθούνε είναι από τις εγκαταστάσεις που πλέον είναι διατηρητέες και χαρακτηρισμένες μνημείο της UNESCO καθώς και από τους κοντινούς καταρράκτες του Clyde που είναι μια ομορφιά και αποτελούνε σημαντικό κίνητρο να επισκεφτείς την περιοχή αν δεν έχεις κοινωνικές/ιστορικές/πολιτικές ανησυχίες. Θα έβαζα σχόλιο κάτω από κάθε φωτογραφία χωριστά αλλά κάθε φορά που το δοκιμάζω μου τα κάνει όλα ρόιδο ο blogger οπότε μοιραία θα τις υποστείτε όλες μαζί. 

 

Καλό καλοκαίρι

Το παρόν ιστολόγιο -ή μάλλον όχι το ίδιο το ιστολόγιο μιας και αυτό δεν θα πάει πουθενά αλλά ο διαχειριστής του- αποφάσισε σαν έτοιμο από καιρό να κυνηγήσει τον ήλιο. Επειδή όπως έχω ξαναδηλώσει, στην Ελλάδα πάμε για να κοπροσκυλιάσουμε και να προσκυνήσουμε τον Μέγα Σουβλακέα και τους προφήτες Αυτού, εκτός απροόπτου θα πάρει κάποιον καιρό μέχρι να ξαναγράψω κάτι εδώ πέρα. Το απρόοπτο θα είναι να με πιάσει καμια διαολεμένη έμπνευση ή να δω τίποτα παράξενο μέσα στην ραστώνη του καλοκαιριού (καθώς λένε και οι δημοσιογράφοι) και να λυσσάξω να το σχολιάσω, πράγμα που μου απεύχομαι.  Έστιψα το μυαλό μου με τι είδους φωτογραφία να σας αποχαιρετήσω προσωρινά και η παραλία μου φάνηκε τραγικά κοινότυπη. Συνεπώς, λάβετε έναν -και καλά- αντικομφορμιστικό καλοκαιρινό συμβολισμό. Να έχετε ένα υπέροχο καλοκαίρι!

-----------------------------------------------
ΥΓ. Χρυσικέ: "πλαααααααααααααατς"

Mayday

Η τελευταία μέρα του Απρίλη ήτανε κάτι το συγκλονιστικό, απ' τις στιγμές που στέκεσαι κι αναφωνείς "την αγαπάω αυτήν την πόλη!". Προς τι ο ενθουσιασμός; Για κάτι που οι εν Ελλάδι αναγνώστες θεωρείτε λίγο-πολύ αυτονόητο τέτοια εποχή. Είχε λιακάδα! Και όταν λέμε λιακάδα δεν εννοούμε φευγαλέα, μιλάμε για την μισή μέρα. Πήρα λοιπόν το ποδηλατάκι μου, χωρίς να χρειαστεί να βάλω φώτα το καταμεσήμερο, χωρίς να φορέσω γάντια και χωρίς να καταραστώ τη λάσπη που οι τροχοί μου μου πετάνε στα ρούχα και πήγα να κάνω τις δουλίτσες μου. Φυσικά τα ψιλομπινελικάκια μας τα ρίξαμε γιατί ακόμα και στεγνοί οι δρόμοι είναι σε τόσο άθλια κατάσταση και χιλιομπαλωμένοι που μετατρέπουνε τη βόλτα σου σε μια κόλαση κραδασμών. Εν πάσει περιπτώσει είχα ενθουσιαστεί που όπως όλα έδειχναν θα έπιανα τον Μάη σε μια ηλιόλουστη εξοχή! Ήδη έχετε καταλάβει που το πάω φαντάζομαι. Ο ενθουσιασμός που κατάφερα να ξυπνήσω πρωί πρωί την πρώτη του Μάη δεν έμελλε να κρατήσει πάνω από κάποια δεύτερα. Ένα βλέμμα στο παράθυρο έφτανε για να καταλάβω πως το πιο πιθανό πράγμα που θα έπιανα αν πήγαινα να αράξω στα γρασίδια ήτανε υγρασία και κρυολόγημα, παρά τον Μάη. Ευτυχώς ο Λευτέρης στη Γλασκώβη, πιο εξοικειωμένος με τα καπρίτσια του καιρού στα μέρη μας, είχε κανονίσει το "πιάσιμο Μάη για εσωτερικούς χώρους" οπότε γιορτάσαμε την Πρωτομαγιά εδώ:

Γοητεία ε; Και για να καλύψω και την άρρηκτη σύνδεση του Μάη με τα λουλούδια, υπάρχει και μια πριμούλα στη γλάστρα, δίπλα από την πινακίδα! Επειδή όμως η Πρωτομαγιά έχει και μια δεύτερη σημασία κι επειδή το αίμα νερό δεν γίνεται, ορίστε και μια φώτο από το δημαρχείο της Γλασκώβης με κάποιες αλλαγές στο συνηθισμένο του σημαιοστολισμό (την γαλανόλευκη σημαία της Σκωτίας με τον σταυρό του Αγ. Ανδρέα):

Ανοιξιάτικο

Ανοιξιάτικο λένε ένα χωριό στην Αιτωλοακαρνανία και πάντα μου προκαλούσε ρίγη συγκίνησης η σκέψη ότι υπήρχαν τέτοιοι αγρότες-ποιητές ώστε να δώσουνε τόσο όμορφο όνομα στον οικισμό τους. Τελικά έφτασε στα αυτιά μου και η ερμηνεία πως λέγεται έτσι επειδή στο σημείο εκείνο τα βουνά 'ανοίγουν' κάπως κι έτσι έχει να κάνει με την γεωμορφολογία κι όχι με την εποχή του χρόνου. Κοινώς, πάλι η όμορφη εξήγηση που είχα πλάσει με τη φαντασία μου δεν είχε μάλλον καμία σχέση με την πραγματικότητα Όμως δεν είναι ένα χωριό της Αιτωλοακαρνανίας το θέμα μου. Μπήκε η άνοιξη! κάναμε και crash test - ημερήσια εκδρομή την Κυριακή και δεν γίναμε παπιά από τη βροχή. Σήμερα χάλασε για πρώτη φορά ο καιρός εδώ και εβδομάδες αλλά πλέον δεν με νοιάζει γιατί αύριο φεύγω για διακοπές. Κι επειδή όταν βρίσκομαι στην Ελλάδα δεν έχω και πολύ καλές σχέσεις με το διαδίκτυο, σας εύχομαι ολόψυχα καλές γιορτές και καλή αντάμωση σε δυο εβδομάδες! Σας αφήνω λοιπόν με την φωτογραφία ενός ανοιξιάτικου κρόκου απ' αυτούς που αφθονούνε αυτές τις μέρες στα πάρκα μας και με την παράκληση ενόψει εθνικής επετείου να ρίξετε μια ματιά στο τι έχουνε να πούνε τα παιδία εδώ. Να 'στε καλά!

Ο γάλανθος που δεν βρήκα

Σκέφτηκα κάμποσο ποια θα είναι η ανάρτηση με την οποία θα σας ευχηθώ καλή χρονιά και διάλεξα μια εποχιακή και νοσταλγική. Οι γάλανθοι είναι αυτά τα άσπρα λουλουδάκια που φέρνουνε σε καμπανούλες και που φυτρώνουνε μέσα στο καταχείμωνο κάτω από τα δέντρα, ανάμεσα στα νεκρά φύλλα. Γύρω στα Χριστούγεννα λοιπόν, στην καθιερωμένη πλέον εκδρομή στο χωριό -που όλο και συχνότερα πλέον γίνεται με hangover και συνεπώς αυξημένη δυσφορία για το πρωινό ξύπνημα- ξεχνάω να φορέσω τις γαλότσες μου και ξεκινάω για το δάσος που είναι κοντά στην παλιά βρύση, στην γειτονιά-φάντασμα των τεσσάρων εγκαταλελειμμένων σπιτιών που ακόμα θυμάμαι πως ήτανε όταν κατοικούνταν. Εκεί βρίσκω σίγουρα γάλανθους κάθε χρόνο και με την ίδια προσδοκία ξεκίνησα κι αυτήν τη φορά.

Πρώτη ήττα ένα κυκλάμινο που βρήκα στο μονοπάτι. Στην εύλογη απορία μου τι κάνει εκεί πέρα δυο μήνες μετά την εποχή του δεν έκανε καν τον κόπο να απαντήσει. Δεύτερη ήττα ότι το μονοπάτι είχε πια κλείσει. Ακολουθεί το κλασικό μιζέρεμα του τύπου "καλά σ' αυτό εδώ το μονοπάτι κάποτε περπατούσαμε δύο άτομα πλάι πλάι" μέχρι να το πάρω απόφαση πως άμα δεν θέλω να διαλύσω τα ρούχα μου καλό θα είναι να κάνω μεταβολή και να πάρω το άλλο μονοπάτι. Αλλαγή πορείας λοιπόν, ακολουθώ το άλλο μονοπάτι, περνάω δίπλα από την βρύση -της οποίας το στοιχείο πρέπει να έχει λιμοκτονήσει από όταν δεν έμεινε κανείς στην γειτονία να του αφήσει φαγητό τα Χριστούγεννα και να πάρει το αμίλητο νερό- και γραμμή για το δάσος. Τρίτη ήττα: 'Το δάσος που λαχτάριζες ώσπου να το περάσεις, τώρα να το ξεχάσεις διαβάτη αποσπερνέ'. Το παλιό κανάλι που πήγαινε στον νερόμυλο κάποτε, δεν περνά πλέον ανάμεσα σε βελανιδιές και πουρνάρια (στην έκδοση δέντρου, όχι θάμνου) αλλά από γαϊδουράγκαθα και θαμνάκια. Ε αυτό ήτανε too much, τόσες παιδικές τρομάρες είχα περάσει μέσα στους ίσκιους αυτού του δάσους και πάντα του έκανα μια επίσκεψη όταν μπορούσα, κυρίως το χειμώνα που ήτανε πιο ευκολοδιάβατο και που έβρισκα και γάλανθους. Περιττό να αναφέρω πως ακόμα κι αν υπήρχανε γάλανθοι δεν έκατσα να τους ψάξω. Έκανα επιτόπια και τράπηκα σε φυγή μήπως και δεν προλάβει η νέα εικόνα να αντικαταστήσει την παλιά στο μυαλό μου. Θα ξαναπεράσω άμα είναι σε 50 χρονάκια που θα έχει ξαναγίνει το δάσος. Κι έτσι λοιπόν φέτος γάλανθους δεν βρήκα, σας χαρίζω λοιπόν την εικόνα ενός που φωτογράφισα πίσω στο 2002, εκεί που τώρα βρήκα τα ξερά γαϊδουράγκαθα. Καλή χρονιά!

Καλό Φθινόπωρο!

Αν υπάρχει ένας λόγος που αυτήν την εποχή την θεωρώ ξεχωριστή, είναι τα χρώματα των φυλλοβόλων και οι βροχές της. Ίσως επίσης επειδή ξαναφυτρώνει το χορτάρι, αλλά αυτός είναι δευτερεύων λόγος. Αν το καλοσκεφτώ βέβαια, αυτή η σύνδεση με το φθινόπωρο υπήρξε περισσότερο στο χώρο του φαντασιακού παρά του πραγματικού κι έχει να κάνει με τις στερεοτυπικές εικόνες των βιβλίων που μου αγόραζε η μάνα μου όταν ήμουν πιτσιρίκι. Γιατί εκεί που μεγάλωσα, δεν το πολυβλέπαμε το φθινόπωρο. Κάπου στο Νοέμβρη μας τάραζαν οι βοριάδες από τον Κορινθιακό και το παίρναμε χαμπάρι ότι ή εποχή της ξηρασίας τελείωσε και άρχιζε αυτή των μουσώνων. Στην πόλη που σπούδασα, πάλι δεν το καταλάβαινα ιδιαίτερα, γιατί προκειμένου να δεις τα χρώματα των φυλλοβόλων, προϋποτίθεται ότι τα τελευταία υπάρχουνε. Kαι στην Αθήνα... δεν! Τέλος στην μικρή μας πόλη (ναι από τον Χατζή τον βούτηξα τον χαρακτηρισμό, ο οποίος τον είχε εμπνευστεί από το θεατρικό του Wilder, εκείνο με την Έμιλι που... ωχ πρέπει να κλείσω την παρένθεση!) και τα περίχωρά της, τα δέντρα ναι μεν αλλάζουνε το χρωματάκι τους αλλά θυμούνται να το κάνουν κάπως αργά, μέσα Νοέμβρη μεριά. Κι αφού είδα κι απόειδα ο περαστικός, έφτασα μέχρι εδώ που είμαι τώρα και επιτέλους ανταμείφθηκα με το φθινόπωρο των ονείρων μου. Αυτό που δεν θα ομολογήσω είναι ότι το τίμημα για το φθινόπωρο των ονείρων μου ήτανε ένα εφιαλτικά ανεμοδαρμένο, συννεφιασμένο και δροσερό καλοκαίρι που μας χάρισε μεγαλόψυχα και δυο τρεις μέρες λιακάδας έτσι να έχουμε να (κ)λέμε.