Hamlet v.2

Μπορεί ο πρίγκηπας της Δανιμαρκίας να είχε μείνει με την απορία στην διάσημη ερώτησή του, μα η σύγχρονη εκδοχή του στο Εδιμβούργο φαίνεται να έχει απαντήσει στο ίδιο ερώτημα αρνητικά. Εκτός κι αν δεν πρόκειται περί ορθογραφικού και το "noting" μεταφράζεται "να κρατάς σημειώσεις" οπότε είναι μια κοινωνική προσφορά από κάποιον φοιτητή πυρηνικής φυσικής που απλώς μας θυμίζει πως δεν μπορείς να παίζεις με την σχάση του ατόμου. Κατά τα λοιπά η νεκροκεφαλή άνετα μπορεί να μην είναι  καν αναφορά στον Άμλετ μιας κι έχουμε Halloween. Το τελευταίο υποθέτω ξέρετε πως είναι μια φθινοπωρινή εκδοχή του καρναβαλιού, με τα ίδια επίπεδα κιτς μα ένα κλικ πιο μακάβριο. Η γκρίνια την οποίαν ελπίζω να μου συγχωρήσετε έχει να κάνει με το ότι παρόλο που δεν τρελαίνομαι για το Halloween, μπορώ να σκεφτώ ένα δισεκατομμύριο καλύτερους τρόπους να περάσω το ΣΚ μου από το να βαθμολογώ δοκίμια!

ΥΓ. Αλήθεια, o χρωματικός συνδυασμός της εικόνας θυμίζει διαολεμένα την σημαία του Ουζμπεκιστάν ή είναι ιδέα μου;

Βήματα

Πάνε μήνες απ' όταν ασχολήθηκα τελευταία φορά με κάτι που βρήκα γραμμένο σε τοίχο. Κοιτώντας τις φωτογραφίες του καλοκαιριού πριν λίγο έπεσα πάνω σ' αυτήν που θα μοιραστώ μαζί σας. Βέβαια δεν έχει αυτό το οξύμωρο που είχα περιγράψει σε κείνη την παλιά ανάρτηση και που βάζει σε μπελάδες τα εγκεφαλικά μου κύτταρα. Είναι μια απλή φρασούλα, όμορφα διατυπωμένη που όμως μου αφήνει μια αίσθηση αθεράπευτης μοιρολατρίας. Υπό κανονικές συνθήκες λοιπόν δεν θα τραβούσα καν την φωτογραφία όντας ορκισμένος εχθρός του κάθε τι μοιρολατρικού. Ίσως να ήτανε το ότι ήτανε γραμμένο με κηρομπογιά που με ώθησε να την βγάλω. Ίσως πάλι να μου θύμισε αυτό το memento mori των παλιών ρωμαϊκών θριάμβων και των νεκροταφείων. Στο κάτω κάτω ποτέ δεν βλάπτει μια υπενθύμιση αυτού που πολύ συχνά ξεχνάμε, πως είμαστε παροδικοί επισκέπτες σε έναν κόσμο που υπήρχε πριν από μας και θα υπάρχει και χωρίς εμάς. Κάτι σαν τα βήματα του χορού δηλαδή, με την ανομολόγητη ευχή να μην είναι πεντοζάλης:

Κάνει κρύο στο άπειρο;

Απορίες που έχει ο κόσμος πρωινιάτικα... Δεν είναι δικιά μου η απορία βέβαια, είναι ένα από κείνα τα συνθήματα που βλέπεις καμιά φορά στους τοίχους και απορείς αν ο συντάκτης σκεφτότανε τίποτα άλλο πέρα από το να προκαλέσει την λογική του περαστικού. Η κατασκευή τους είναι σχετικά απλή, μια φρασούλα με δύο όρους που φαινομενικά δεν έχουνε καμία σχέση μεταξύ τους, και ίσως όντως να μην έχουνε. Πάντα όμως όταν τα βλέπω με τραβάνε κάπως. "Κι αν όντως βγάζουν νόημα κι εγώ απλά δεν μπορώ να το καταλάβω;" σκέφτομαι, κι έπονται τα αντανακλαστικά: "σιγά μην αφήσω έναν τοίχο να με νικήσει". Αν λοιπόν η απορία του τοίχου είναι έγκυρη έστω και σαν μεταφορά, θα τολμούσα να απαντήσω καταφατικά. Ναι κάνει κρύο στο άπειρο και μάλιστα ψοφόκρυο. Δεν ξέρω γιατί, αλλά η απορία του συγκεκριμένου τοίχου μου φαίνεται απροσδιόριστα νιτσεϊκή. Ή τώρα που το καλοσκέφτομαι όχι και τόσο απροσδιόριστα, μου θύμισε τον μονόλογο του τρελού από τη Χαρούμενη Γνώση. Ο τρελός περιγράφει το συναίσθημα μετά τον θάνατο του Θεού με τις εξής φράσεις: "δεν μας τρομάζει το κενό; δεν κάνει περισσότερο κρύο;" Αυτήν την υπαρξιακή παγωνιά έχω στο μυαλό μου όταν σκέφτομαι και το άπειρο. Διότι είναι κάτι ασύλληπτο, οι άνθρωποι είμαστε πεπερασμένοι και στον χρόνο και στον χώρο, ο κόσμος μας είναι πεπερασμένος όπως και η αντίληψή μας, το άπειρο μας είναι κάτι ξένο, αδυνατώ να συλλάβω τις επιπτώσεις του και το νιώθω τόσο απόμακρο και άπιαστο. Therefore πρέπει να είναι κρύο! Όπως και να χει, αφού έκανα ολόκληρο άχρηστο πρόλογο, απολαύστε και την φωτογραφία.