Ανοιξιάτικο

Ανοιξιάτικο λένε ένα χωριό στην Αιτωλοακαρνανία και πάντα μου προκαλούσε ρίγη συγκίνησης η σκέψη ότι υπήρχαν τέτοιοι αγρότες-ποιητές ώστε να δώσουνε τόσο όμορφο όνομα στον οικισμό τους. Τελικά έφτασε στα αυτιά μου και η ερμηνεία πως λέγεται έτσι επειδή στο σημείο εκείνο τα βουνά 'ανοίγουν' κάπως κι έτσι έχει να κάνει με την γεωμορφολογία κι όχι με την εποχή του χρόνου. Κοινώς, πάλι η όμορφη εξήγηση που είχα πλάσει με τη φαντασία μου δεν είχε μάλλον καμία σχέση με την πραγματικότητα Όμως δεν είναι ένα χωριό της Αιτωλοακαρνανίας το θέμα μου. Μπήκε η άνοιξη! κάναμε και crash test - ημερήσια εκδρομή την Κυριακή και δεν γίναμε παπιά από τη βροχή. Σήμερα χάλασε για πρώτη φορά ο καιρός εδώ και εβδομάδες αλλά πλέον δεν με νοιάζει γιατί αύριο φεύγω για διακοπές. Κι επειδή όταν βρίσκομαι στην Ελλάδα δεν έχω και πολύ καλές σχέσεις με το διαδίκτυο, σας εύχομαι ολόψυχα καλές γιορτές και καλή αντάμωση σε δυο εβδομάδες! Σας αφήνω λοιπόν με την φωτογραφία ενός ανοιξιάτικου κρόκου απ' αυτούς που αφθονούνε αυτές τις μέρες στα πάρκα μας και με την παράκληση ενόψει εθνικής επετείου να ρίξετε μια ματιά στο τι έχουνε να πούνε τα παιδία εδώ. Να 'στε καλά!

Το Civilization και το δίλημμα ασφαλείας

Έχω τρομερή αδυναμία στα παιχνίδια στρατηγικής αν και είμαι τρισάθλιος παίχτης, είτε παίζω με φίλους είτε μόνος μου. Όταν είχα πρωτοπάρει strategy στα χέρια μου ήμουνα κάπου στο γυμνάσιο. Είχα αγοράσει λοιπόν το Age of Empires, με εκπληκτικά για την εποχή γραφικά και ξεκινούσα να το ανακαλύπτω. Ομολογώ πως είχα υπερεκτιμήσει τότε την τεχνητή νοημοσύνη κι έτσι τον πρώτο γύρο τον πέρασα στέλνοντας μηνύματα φιλίας στους 'παίκτες' που ελέγχονταν από τον υπολογιστή. Η απάντησή μου ήρθε κάποια λεπτά αργότερα όταν μια ίλη ιππικού εισέβαλε στον οικισμό μου και κατέσφαξε τους πάντες. Ακόμα κι όταν είχα εμπεδώσει πως το ΑοΕ ήτανε ένα παιχνίδι φτιαγμένο για αιματοχυσία, με στοίχειωνε μια βλακώδης αίσθηση ανθρωπισμού στο σημείο να περιτειχίζω τους αμάχους των ηττημένων αντιπάλων μου προκειμένου να μην τους τεμαχίσουνε οι φίλιες ορδές. Παίζοντας με φίλους την δεύτερη συνέχεια του παιχνιδιού που είχε βγει κάποια χρόνια αργότερα τα αποτελέσματα δεν ήτανε καλύτερα. Κι αυτό γιατί με είχανε καταλάβει περιβαλλοντικές και αρχιτεκτονικές ανησυχίες. Είτε λοιπόν θα έχτιζα πολλαπλές οχυρώσεις οι οποίες καταρρέανε στην πολιορκία πολύ γρηγορότερα από τον χρόνο που είχα σκορπίσει κατασκευάζοντάς τες, είτε θα περιτείχιζα τμήματα δάσους για αισθητικούς λόγους εισπράττοντας την οργή του συμπαίκτη που χρειαζότανε τα ξύλα για να φτιάξει στόλο. Άρα με τα παιχνίδια που είχανε καλά γραφικά δεν έκαμα προκοπή κι έτσι στράφηκα στο civilization II.
Το εν λόγω παιχνίδι είχε άθλια γραφικά αλλά χιλιάδες προτερήματα που το έκαναν εθιστικότατο. Αφενός μεν χειριζόσουνα ολόκληρο κράτος και έχτιζες πόλεις (με τα πιο απίθανα ονόματα). Αφετέρου υπήρχε μια φόρμα τυποποιημένων επαφών κι έτσι ένα μίνιμουμ συνεννόησης με τους παίκτες που ήλεγχε η τεχνητή νοημοσύνη ήτανε εφικτό. Κι εκεί όμως με περίμενε μια οδυνηρή έκπληξη, βγαλμένη ωστόσο από την πραγματικότητα των διεθνών σχέσεων. Όσο εγώ εξάπλωνα την Γερμανία (η χώρα που έπαιζα συνήθως) σε πρωτοφανείς δόξες, οι σύμμαχοι που με κόπο, παρακάλια και λάδωμα είχα εξασφαλίσει γινότανε ολοένα και πιο εριστικοί, ολοένα και πιο απαιτητικοί και για να μην τα πολυλογώ γινότανε ανυπόφοροι και στο τέλος ακυρώνανε και την συμμαχία μας! Μου πήρε καιρό να καταλάβω πως οι δημιουργοί του παιχνιδιού ήτανε χρόνια μπροστά έχοντας ενσωματώσει στη δημιουργία τους τον πιο κλασικό κανόνα λειτουργίας του διεθνούς συστήματος: Το δίλημμα ασφαλείας. Με πολλή συντομία αυτό που μας λέει το δίλημμα είναι πως όσο το κράτος Α παράγει ασφάλεια για τον εαυτό του, τόσο πιθανότερο είναι να προκαλέσει ανασφάλεια στο κράτος Β, ασχέτως των προθέσεων του κράτους Α. Ακόμη λοιπόν κι αν εγώ έπαιζα εντελώς χίπικα και δεν θα πείραζα τους συμμάχους μου, ο τρισμέγιστος δημιουργός του παιχνιδιού είχε κάνει την ένεση πραγματικότητας στο σύστημα και ταυτόχρονα με προσγείωσε πρόωρα στον σκληρό κόσμο του ρεαλισμού. Το παράδειγμα του Πρώτου Παγκοσμίου που δίνει η wikipedia στο ανωτέρω λινκ είναι από τα πιο κλασικά: κανείς δεν ήθελε πόλεμο κι όμως δυο-τρεις πυροβολισμοί στο Σεράγεβο φτάνανε για να γίνει της κολάσεως. Και πώς να μην γίνει όταν όλοι φοβότανε όλους και προτίμησαν να πολεμήσουν τότε αντί να πολεμήσουνε σε καμιά 10ρια χρόνια με χειρότερο συσχετισμό;

Fleur-de-lis

Στη γλώσσα μας το λέμε και "Γαλλικό Κρίνο" και είναι ένα αρκετά διαδεδομένο εραλδικό σύμβολο. Συνδεδεμένο για χρόνια με την γαλλική μοναρχία και τους Βουρβώνους έμεινε άστεγο τη στιγμή που το κεφάλι του Λουδοβίκου XVI αποσπάστηκε κάπως αφύσικα από το υπόλοιπο σώμα του. Εξαφανισμένο από την μετεπαναστατική Γαλλία, επιβιώνει στη σημαία του Κεμπέκ (γαλλική αποικία μέχρι που κατελήφθη από τους Άγγλους το χίλια εφτακόσια κάτι) όπως και στο πιο απίθανο μέρος: σε παλιές (ως το 1801) εκδοχές του οικόσημου της Αγγλικής μοναρχίας, από όπου και η λεπτομέρεια στην ακόλουθη φωτογραφία. Στα οικόσημα της Σκωτίας υπήρχε ανέκαθεν, πράγμα που επιβεβαιώνει τις υποψίες μου ότι οι Σκώτοι μέχρι να ενσωματωθούνε στο Ηνωμένο Βασίλειο παίζανε τον ρόλο του τοπικού προτεκτοράτου της Γαλλίας και μπαίνανε στο μάτι των Άγγλων. Εν πάσει περιπτώσει, μέχρι οι Γάλλοι να αποφασίσανε ότι θέλανε να ξεφορτωθούνε την μοναρχία τους, η εθνική τους σημαία ήτανε λευκή με μερικές δεκάδες χρυσά Fleurs-de-lis, πράγμα που την καθιστούσε ιδιαίτερα ιδανική σε περίπτωση μάχης. Γιατί μπορούσανε να έχουνε στην μια όψη της σημαίας κεντημένα τα κρινάκια και την άλλη να την αφήνουνε λευκή, οπότε αν θέλανε να παραδοθούνε να μην χρειαζότανε να φτιάξουνε λευκή σημαία. Φυσικά αυτό το σενάριο είναι αποκύημα της φαντασίας μου: ούτως ή άλλως οι στολές τους ήτανε λευκές επί μοναρχίας οπότε κάλλιστα μπορούσανε να ανεμίσουνε ένα χιτώνιο στην απελπισία τους χωρίς να χρειαστεί να έχουνε σημαία δύο όψεων (άσε που ο αέρας μπορεί να την πήγαινε όπου ήθελε και να προκαλούσε σύγχυση)! Ξέφυγα όμως, οπότε παραθέτω την φωτογραφία:

Ο Γαλλικός κρίνος είναι αυτό το χρυσό σχηματάκι στο μπλε φόντο του πάνω δεξιά τεταρτημορίου Επίσης βρίσκεται στην κορδέλα που στεφανώνει το κακοζωγραφισμένο rampant lion στα άνω αριστερά και κάτω δεξιά τεταρτημόρια Και πάμε λίγο και στη βοτανολογική διάσταση του προβλήματος. Τόσο εμείς όσο και οι ίδιοι οι Γάλλοι αποκαλούμε το σχήμα "κρίνο" (lilium) το οποίο λιλιουμ όμως θέλει πολλή φαντασία για να θυμίσει την εραλδική απεικόνιση. Η αλήθεια είναι ότι μοιάζει περισσότερο με ίριδα σαν κι αυτήν της ακόλουθης φωτογραφίας, που φωτογράφισα πέρυσι στους βοτανικούς. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής νομίζω πως είναι ίριδα, μην με λιθοβολήσετε αν κάνω λάθος! Επίσης είναι λίγο χοντρουλή αλλά αυτήν βρήκα, αυτήν θα σας δείξω:

Ξυδάκι πάτερ

Κι εκεί που η μέρα φαινότανε να πάει κατ' ανέμου ήρθε ο ελληνικός τύπος να την σώσει. Διαβάζουμε λοιπόν στην Ελευθεροτυπία ότι η εκκλησία θα φορολογηθεί, πίνουμε μια γουλιά καφέ, κοιτάμε το ημερολόγιο και βεβαιωνόμαστε πως δεν είναι πρωταπριλιά κι έπειτα γέρνουμε αναπαυτικά στην πολυθρόνα μας και απολαμβάνουμε τον καθυστερημένο θρίαμβο του κράτους που αποφάσισε να γίνει λίγο πιο κοσμικό έναντι των δυνάμεων του σκότους! Επειδή όμως η χαιρεκακία δεν μας αφήνει να ηρεμήσουμε θέλουμε να δούμε και τις αντιδράσεις της άλλης πλευράς. Πέφτουμε λοιπόν επάνω στο θρηνητικό δημοσίευμα με τίτλο "Σοκ από τα μέτρα φορολόγησης της Εκκλησίας". Εδώ σκάμε το δεύτερο χαμογελάκι της ημέρας. Δεν θα σταθώ στην επίκληση των κρατών του πρώην υπαρκτού που χρησιμοποιούνται σαν παράδειγμα προς μίμηση, ενώ αν ρωτήσετε στις ίδιες χώρες ενδεχομένως να βλέπουνε την Ελλάδα ως παράδειγμα προς μίμηση... Θα σταθώ όμως σ' αυτό: "τότε τα νέα μέτρα θα αποβούν εξοντωτικά για τις φτωχές και μικρές επαρχιακές μητροπόλεις" . Τον δρόμο για μια ακόμα φορά μας τον δείχνει η εκκλησία της Σκωτίας και το παρόν ιστολόγιο είναι στην ευχάριστη θέση να προτείνει ένα ριζοσπαστικό μέτρο επίλυσης του προβλήματος. Συγχωνεύσεις εκκλησιών! Κρίση δεν έχουμε; οι εταιρ... γκουχ ιδρύματα ήθελα να πω που ζορίζονται μπορούνε να προβούνε σε συγχωνεύσεις για να μειώσουνε τα έξοδα. Απολαύστε (επισημαίνουμε πως η συνωνυμία της εκκλησίας που προέκυψε με μεγάλη τράπεζα του Ηνωμένου Βασιλείου είναι εντελώς συμπτωματική):

Another Good Question

Συνεχίζουμε με αμείωτο ενδιαφέρον την περιήγηση στον χώρο των εκκλησιαστικών πόστερς που είναι μια από τις αγαπημένες δραστηριότητες διασκέδασής μας εδώ στον βορρά. Σήμερα θα μοιραστώ μαζί σας μια μοναδική καλλιτεχνική δημιουργία την οποία έχω εντοπίσει εδώ και καιρό αλλά έπρεπε να φωτογραφίσω κάποια στιγμή μην ξεθωριάσει από τον ανελέητο ήλιο της Σκωτίας (εδώ δεν ξέρουμε αν πρέπει να γελάσουμε ή να κλάψουμε). Στην αρχή λοιπόν ξεκινάει με ένα εξυπνούτσικο λογοπαίγνιο που παίζει με τις ομοιότητες των λέξεων bitch και beach [1] για να ακολουθήσει μια ερώτηση του τύπου "μα γιατί κόπηκα στην γεωλογία πρώτου εξαμήνου;" [2] Κι επειδή δεν μας θεωρεί και τόσο έξυπνους ώστε να καταλάβουμε που το πάει μας πετάει κι ένα God κάτω από την ξαπλώστρα...Απολαύστε:

-------------------------------------------

[1] Η πατρότητα του λογοπαιγνίου αμφιβάλλω αν ήτανε του δημιουργού της αφίσας

[2] Η απάντηση δεν θα μαθευτεί ποτέ αλλά εικάζεται πως σε ερώτηση για τον σχηματισμό των πετρωμάτων ο εν λόγω δημιουργός έδωσε την απάντηση πως ο Θεός την πρώτη μέρα άπλωσε τα πετρώματα σε στρώσεις με την σπάτουλα σαν να έφτιαχνε κέηκ, την δε δεύτερη μέρα τίναξε την άμμο εν είδη ζάχαρης άχνης για να δώσει ένα πιο καλτ φινίρισμα.

Γιατί είμαστε ευρωπαίοι (κατά Humhprey)

Παρακολουθώ όσο μπορώ την συζήτηση για την Ευρώπη, για το αν υπήρχε κάποια 'ηθική' υποχρέωση των Ευρωπαίων να βοηθήσουν την Ελλάδα οικονομικά κτλ. Διευκρινίζω το "όσο μπορώ": η Μάγχη ψυχολογικά δημιουργεί μια απόσταση μεγαλύτερη απ' ό,τι φαίνεται στον χάρτη. Πάμε λοιπόν σε μια συζήτηση τόσο παλιά όσο η ίδια η Ευρώπη (μιλάω για την Ευρώπη ως οργανισμό δλδ από το 1957 και μετά, όχι ως ήπειρο) και για το αν ιδρύθηκε για το συλλογικό καλό ή απλά επειδή τα εθνικά συμφέροντα των μελών εξυπηρετούνταν καλύτερα έτσι. Στην τελευταία περίπτωση, το να προχωρήσεις σε ενιαίο νόμισμα χωρίς να έχει προηγηθεί πολιτική ενοποίηση είναι αρκετά ριψοκίνδυνο. Εν πάσει περιπτώσει, δεν μπόρεσα να μην θυμηθώ την απολαυστική ερμηνεία του Nigel Hawthorne όταν εξηγεί σε έναν πολιτικό πως βλέπει ένας μανδαρίνος του civil service την όλη προσπάθεια.