Nationalismus Mythistoricus ή 'Αφου επιμένεις θα σου πω μιαν ιστορία..'

Ετούτη την ανάρτηση είχα υποσχεθεί να την κάνω κοντά ένα χρόνο πριν στον Zaphod και στον τουκιθεμπλόμ (ο τελευταίος δυστυχώς άφησε το ιστολογείν, μα δεν τον ξεχνάμε). Τότε το θεματάκι μας ήτανε επίκαιρο μιας και συζητούσαμε για την κα Δραγώνα και το τζέρτζελο γύρω από το βιβλίο της. Υποθέτω πως το φαινόμενο του εθνικισμού θα μας απασχολεί για μερικές δεκαετίες ακόμα οπότε η ανάρτηση ετούτη δεν είναι και εντελώς στον βρόντο. Θα μοιραστώ λοιπόν μια από τις διαλέξεις που μας έκανε την τιμή να ανεβάσει το Yale και θα προσθέσω μερικά σχόλια. Αρχικά σχεδίαζα να κάνω την έρευνά μου και να γράψω κάτι σχετικό με την ιστορία του εθνικισμού, μα ελλείψει χρόνου κινδύνευε το πλάνο να πάει για υλοποίηση μαζί με τον δυτικό σιδηροδρομικό άξονα. Ελπίζω αυτή η διάλεξη να είναι κάπως διαφωτιστική, σχολιασμός μετά το βίντεο, σημείο στη διάλεξη στο οποίο ανταποκρίνεται το σχόλιο σε παρένθεση:

α). Τα δικά μας (1:50-6:40): Γίνεται αναφορά σε ένα βιβλίο που ερευνά την κατασκευή εθνικής συνείδησης στην ελληνική Μακεδονία και τις αντιδράσεις-απειλές εθνικιστικών κύκλων προκειμένου να μην κυκλοφορήσει. Δυστυχώς το βιβλίο δεν το είχα υπόψιν οπότε δεν μπορώ να σας πω περισσότερα σχετικά. Ενδιαφέρον το σχόλιο του λέκτορα για το "προσέχτε όταν ακούτε 'Μεγάλη Ελλάδα, ή Σερβία, ή Γερμανία'" επειδή περιγράφει το πρόβλημα που προκαλείται όταν περισσότεροι του ενός εθνικισμού διεκδικούνε την ίδια περιοχή.
β). Οι φαντασιακές κοινότητες (7:00-8:00): Εδώ γίνεται αναφορά στον Benedict Anderson, που έχει ορίσει το έθνος ως "φαντασιακή κοινότητα". Προσοχή, άλλο φαντασιακή κι άλλο φανταστική, η δεύτερη σημαίνει πως το αντικείμενο μελέτης υπάρχει μόνο στη φαντασία. Με το φαντασιακή, εννοούμε μια κοινότητα της οποίας τα μέλη δεν γνωρίζονται προσωπικά μεταξύ τους, ωστόσο θεωρούν πως ανήκουν στην ίδια κοινότητα. 
γ). Η ιστορικότητα του εθνικισμού (8:00-10:25) Δυο βασικοί παράγοντες-προϋποθέσεις αναφέρονται για την ανάδειξη του εθνικισμού: κράτη και μεγάλης κλίμακας οικονομία. Το πρώτο νομίζω έχει ερευνηθεί από τον Breuilly και το δεύτερο από τον Gellner, με την έμφαση που αποδίδει στη βιομηχανική επανάσταση. Αναφέρεται όμως επίσης πως εθνική συνείδηση στις ελίτ έχεις τουλάχιστον από τα μέσα του 18ου αιώνα, καμιά πενηνταρία δηλαδή χρόνια πριν τη Γαλλική Επανάσταση. Χωρίς να τους έχω διαβάσει νομίζω πως οι Hobsbawm κι ο Kedourie είναι αυτοί που τονίζανε τον ρόλο των ελίτ στον εθνικισμό. Προσοχή: Ελίτ με εθνική συνείδηση πριν απο τη Γαλλική Επανάσταση έχουμε στην δυτική Ευρώπη, ο ομιλητής σωστά κάνει τη διάκριση με την ανατολική και κεντρική Ευρώπη που ο εθνικισμός φτάνει μόνο κατά τον 19ο αιώνα (ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν και τα παραδείγματα που δίνει).
δ). Εθνική κατασκευή (12:00-16:00) Σε αυτό το σημείο ο ομιλητής εξετάζει τη σχέση εθνικισμού και Γαλλικής Επανάστασης - κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και θεωρεί πως  μάλλον υπερτονίζεται και δεν ισχύει επειδή ακραίες περιπτώσεις εθνικισμού (Ρωσία και Γερμανία) ήτανε μοναρχίες. Προσωπικά έχω τις ενστάσεις μου, αφενός μεν γιατί εξετάζει ακραίες περιπτώσεις κι αφετέρου γιατί τα ιδεώδη της Γαλλικής Επανάστασης επεκτάθηκαν σε όλη την Ευρώπη χωρίς να μπορούνε κάτι να κάνουνε γι αυτό οι μοναρχίες. Ακόμα κι αν όντως "κανείς δεν ήτανε πιο εθνικιστής από τον Γουλιέλμο τον Β" αυτό δεν σημαίνει πως οι πιο δημοκρατικές χώρες (λέγε με ΗΒ ή Γαλλία) ήτανε λιγότερο εθνικιστικές. Επίσης αγνοεί το γεγονός πως στις δημοκρατίες οι αξιωματούχοι είναι υπόλογοι στο 'έθνος' και μόνο αυτό και όχι στο πρόσωπο του μονάρχη όπως έχω εξηγήσει εδώ κι εδώ (στο σχόλιο Α).
ε). Η γλώσσα (16:00-24:00) Εδώ ο ομιλητής ασχολείται με τον ρόλο της γλώσσας στην κατασκευή των εθνών. Κάπου εδώ κάνει και μια αναφορά στη Γαλλική Επανάσταση και τον ρόλο της στην ομογενοποίηση των διάφορων διαλέκτων που μιλιόταν στην Γαλλία μέχρι τότε. Γενικά τα ιστορικά παραδείγματα (Γαλλία και Ιταλία) είναι πολύ χρήσιμα. Αυτό το κομματάκι είναι ουσιώδες γιατί με βάση τον ρόλο της γλώσσας εξηγούνται τα παραδείγματα που δίνονται ακολούθως.
στ) Η εποχή των εθνικισμών (24:00-44:00). Μεταξύ 1848 και 1914 τοποθετείται η 'έκρηξη' των εθνικισμών και της απαίτησης σύμπτωσης εθνότητας και συνόρων. Σημειωτέο πως μετά τον Α' ΠΠ τα 14 σημεία του Γουίλσον χρησιμοποιήθηκαν προκειμένου να προσδιοριστούν έτσι τα σύνορα (με γλωσσικά κριτήρια) εκεί που καταρρεύσανε οι πρώην πολυεθνικές αυτοκρατορίες και κατά γενική ομολογία έγινε της κολάσεως! Ενδιαφέροντα ιδιαίτερα είναι τα παραδείγματα των νέων εθνικισμών (όπως της Ουκρανίας, Λιθουανίας, Λευκορωσίας κτλ). Ο ομιλητής κοντά στο 37:00 επιστρέφει στο ζήτημα της γλώσσας κι εξετάζει τα παραδείγματα χωρών που έχουνε πάνω από μια γλώσσες (Βέλγιο, λίγο προβληματικό και Ελβετία, λιγότερο προβληματική). Το όλο κομμάτι είναι ενδιαφέρον επειδή δείχνει πόσα πράγματα μπορούνε να είναι κατασκευασμένα στις εθνικές ιστορίες.
ε) Η Αυστρουγγαρία (44:00-51:00). Εδώ εξετάζεται πως λειτουργούσε η Αυστρουγγαρία και εξισσοροπούσε τις εθνικές εντάσεις. Προσωπικά έχω πάλι τις ενστάσεις μου για το αν μπορούμε να δούμε την Αυστρουγγαρία νοσταλγικά σαν εναλλακτική στον εθνικισμό. Η Αυστρουγγαρία είχε βρει κακό μπελά ακριβώς λόγω του εθνικισμού και δεν ξέρω αν επιβίωνε για πόσο ακόμα θα κατάφερνε να εξισορροπεί τις εθνικές εντάσεις. Ο υποτιτλισμός έχει ένα λαθάκι παρόλο που ο ομιλητής το λέει σωστά: Η Αυστρουγγαρία δεν νικήθηκε από την Πρωσία το 1966 αλλά προφανώς το 1866. Ένα χαριτωμένο ιστορικό περιστατικό για την Αυστρουγγαρία και τον εθνικισμό είναι το εξής: όταν κατά την ιταλική ενοποίηση το αυστριακό ναυτικό νίκησε σε μια ναυμαχία το ιταλικό, τα πληρώματα της Α-Ο μιλούσαν κυρίως τη βενετική διάλεκτο (η Βενετία ανήκε ακόμα στην Αυστρουγγαρία τότε) και ο Γαριβάλδης (sic) το έφερε κάπως βαρέως που δεν είχε αφυπνιστεί επαρκώς το "εθνικό τους αίσθημα" ώστε να εξεγερθούνε.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Τις απολογίες μου για το μακροσκελές της ανάρτησης, εαν βαριέστε να διαβάσετε τον σχολιασμό αλλά σας ενδιαφέρει το θέμα, αφιερώστε απλώς τα 50 λεπτά που θέλει το βίντεο, είναι μια αρκετά καλή εισαγωγή στα του εθνικισμού. Καλό βράδι.

Λευκό

Μας πρόλαβε νωρίς φέτος ο χειμώνας. Πρώτα ήρθε το κρύο και τα δέντρα μαδήσανε εντελώς. Σήμερα ήρθε και το χιόνι, έτσι ξαφνικά. Δεδομένου πως το διήμερο θα το περάσω έγκλειστος διορθώνοντας, μια βόλτα στο κανάλι τα μεσάνυχτα με το χιόνι να πέφτει ήτανε μια πολυτέλεια που μπορούσα να μου επιτρέψω. Γιατί το χιόνι συνοδεύεται πάντα από τόση ησυχία; Εντάξει ,πέφτει σχεδόν ξεψυχισμένα , σε αντίθεση με την φασαριόζα συγγενή του, μα δεν είναι μόνο αυτό. Τους θορύβους τους καταπίνει, με πρώτα και καλύτερα τα βήματά σου. Και σπας το κεφάλι σου να θυμηθείς μια αμίμητη περιγραφή, που φυσικά δεν είναι δικιά σου, μα δεν χρειάζεται να πας και πολύ μακριά, σ' ένα νησί λίγο πιο δίπλα  απ' το δικό μας:

A few light taps upon the pane made him turn to the window. It had begun to snow again. He watched sleepily the flakes, silver and dark, falling obliquely against the lamplight. The time had come for him to set out on his journey westward. Yes, the newspapers were right: snow was general all over Ireland. It was falling on every part of the dark central plain, on the treeless hills, falling softly upon the Bog of Allen and, farther westward, softly falling into the dark mutinous Shannon waves. It was falling, too, upon every part of the lonely churchyard on the hill where Michael Furey lay buried. It lay thickly drifted on the crooked crosses and headstones, on the spears of the little gate, on the barren thorns. His soul swooned slowly as he heard the snow falling faintly through the universe and faintly falling, like the descent of their last end, upon all the living and the dead.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

Το απόσπασμα είναι από τους Δουβλινέζους, του James Joyce (υπάρχει ολόκληρο στο wikisource). Η ειρωνία της τύχης είναι πως ο τσαλαπετεινός ετοίμασε μια πολύ όμορφη ανάρτηση για το φθινόπωρο την οποία ευτυχώς πρόλαβα να απολαύσω όσο ακόμη είχαμε φθινόπωρο, χωρίς βέβαια να γνωρίζω πόσο γρήγορα θα μας άφηνε.

Ε οχι και 500 φορες...

Disclaimer: Απολογίες στους αναγνώστες, ετούτο δω το χρωστούσα σε ένα άλλο ιστολόγιο, θα επιστρέψω με κανονική ανάρτηση σύντομα, να 'στε καλά :)

Ο πολεμος της παπαρουνας

To save your world you asked this man to die:
Would this man, could he see you now, ask why?

W.H. Auden

Πέρυσι τέτοια εποχή είχα κάνει μια ανάρτηση για τις παπαρούνες τις Φλάνδρας και το σχετικό τραγουδάκι που θυμάται ο αγγλωσαξωνικός κόσμος κάθε χρόνο σαν σήμερα. Για την ιστορία επαναλαμβάνουμε πως σαν σήμερα το 1918 έληξε ο Μεγάλος Πόλεμος. Όσο κι αν μπαίνω στον πειρασμό όμως δεν θα ξανασχοληθώ μ' αυτόν άμεσα, το επετειακό μου θέμα έχει να κάνει με τις παπαρούνες, όχι της Φλάνδρας ασφαλώς μα εκείνες τις χάρτινες που φοράνε εδώ αυτές τις μέρες στο πέτο τους για να τιμήσουνε τη μνήμη των πεσόντων (οι οποίες βέβαια πάλι σε εκείνες της Φλάνδρας παραπέμπουνε). Λοιπόν το συγκλονιστικό της υπόθεσης είναι το τι σκοτωμός γίνεται γι αυτές τις παπαρούνες!

Χάζευα λοιπόν ανέμελος στο BBC και πέφτω πάνω στην είδηση της χρονιάς, μην πω του αιώνα: Ο παρουσιαστής των ειδήσεων του Channel 4 Jon Snow, έκανε το έγκλημα να μην φορέσει την παπαρούνα του στο πέτο τουλάχιστον μια εβδομάδα πριν από την επέτειο και... γαία πυρί μιχθήτω! Στην αρχή κάποιος αναγνώστης του την έπεσε στο ιστολόγιό του και κατόπιν αυτού ποιός είδε την Daily Mail και δεν την φοβήθηκε! Η ιστορία βέβαια δεν είναι καινούργια -απλώς άργησα εγώ να την πάρω γραμμή λόγω πολιτισμικού lag- και ξεκινάει από ένα άρθρο του Snow για τον "φασισμό της παπαρούνας" το 2006. Μπορεί η Guardian πολύ χαριτωμένα να παρατήρησε πως καταλαβαίνουμε τις εποχές που περνάνε από την καθιερωμένη κλάψα της Mail, μα φαίνεται πως η μανία της παπαρούνας έχει πάρει τραγικές διαστάσεις. Έτσι βομβαρδιζόμαστε με ειδήσεις για εργαζομένους που δεν τους αφήσανε να φορέσουνε την παπαρούνα τους ή για ομάδες που θα την φορέσουνε κατόπιν αντιφατικών πανό φιλάθλων τους. Το κερασάκι της τούρτας σας το άφησα για το τέλος, η Κίνα διαμαρτυρήθηκε για τις παπαρούνες που φορούσε μια βρετανική αντιπροσωπία επειδή της θυμίσανε τους πολέμους του οπίου! Δεν θα ήξερα αν έπρεπε να γελάσω ή να κλάψω. Θυμήθηκα όμως εκείνον τον ήρωα -του Μπρεχτ νομίζω- που είχε βρει κακό μπελά  επειδή την μέρα που όλοι έπρεπε να είναι χαρούμενοι στη χώρα εκείνος ήτανε σκυθρωπός και αποφάσισα να κλάψω!

Κλείνοντας σας έχω και μια σχετική φωτογραφία, μια παπαρούνα από τις λεγάμενες που βρήκα σήμερα δίπλα στη στάση του λεωφορείου και της ψυθίρισα (αφού κοίταξα δεξιά κι αριστερά) πως sic transit gloria mundi. Όσο για την απορία του επιταφίου με την οποία άνοιξα την ανάρτηση, την απάντηση θα μπορούσε να την έχει δώσει ο ίδιος ο Snow που είπε πως οι νεκροί του Πρώτου Πολέμου "πέθαναν για το δικαίωμά του να μην φοράει παπαρούνα στο πέτο". Και πάλι δεν νιώθω και τόσο βέβαιος πως κάποιος θα ένιωθε ικανοποιημένος που πέθανε για να τσακώνονται για το πως θα τον θυμούνται αντί να ασχοληθούνε με τα εκατοντάδες πιο σημαντικά ζητήματα που τρέχουνε στη Βρετανία αυτή τη στιγμή.

Hamlet v.2

Μπορεί ο πρίγκηπας της Δανιμαρκίας να είχε μείνει με την απορία στην διάσημη ερώτησή του, μα η σύγχρονη εκδοχή του στο Εδιμβούργο φαίνεται να έχει απαντήσει στο ίδιο ερώτημα αρνητικά. Εκτός κι αν δεν πρόκειται περί ορθογραφικού και το "noting" μεταφράζεται "να κρατάς σημειώσεις" οπότε είναι μια κοινωνική προσφορά από κάποιον φοιτητή πυρηνικής φυσικής που απλώς μας θυμίζει πως δεν μπορείς να παίζεις με την σχάση του ατόμου. Κατά τα λοιπά η νεκροκεφαλή άνετα μπορεί να μην είναι  καν αναφορά στον Άμλετ μιας κι έχουμε Halloween. Το τελευταίο υποθέτω ξέρετε πως είναι μια φθινοπωρινή εκδοχή του καρναβαλιού, με τα ίδια επίπεδα κιτς μα ένα κλικ πιο μακάβριο. Η γκρίνια την οποίαν ελπίζω να μου συγχωρήσετε έχει να κάνει με το ότι παρόλο που δεν τρελαίνομαι για το Halloween, μπορώ να σκεφτώ ένα δισεκατομμύριο καλύτερους τρόπους να περάσω το ΣΚ μου από το να βαθμολογώ δοκίμια!

ΥΓ. Αλήθεια, o χρωματικός συνδυασμός της εικόνας θυμίζει διαολεμένα την σημαία του Ουζμπεκιστάν ή είναι ιδέα μου;

Les Miz

Για σήμερα το menu έχει musical και μάλιστα μνημειώδες! Οι "άθλιοι" του Ουγκώ, στην μουσική τους εκδοχή μετράνε αισίως 30 χρόνια, πράγμα που σημαίνει πως όταν τους πρωτογνώρισα το 1995 ήτανε ήδη στην εφηβεία τους. Συνθέτης της μουσικής του musical είναι ο Claude-Michel Schönberg και η γαλλική έκδοσή του προηγείται χρονικά της δημοφιλούς αγγλόφωνης (δείγμα εδώ). Η μουσική κατά την ταπεινή μου άποψη ντύνει πολύ ταιριαστά τις διάφορες πτυχές της ιστορίας του Γιάννη Αγιάννη που περνάει μέσα από χίλια μύρια κύματα στην Γαλλία του πρώτου μισού του 19ου αιώνα. Θεωρώ δεδομένο πως ξέρετε την υπόθεση του έργου κι ότι στην χειρότερη, αν δηλαδή δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο, θα έχετε τουλάχιστον πέσει πάνω σε κάποια από τις τηλεοπτικές προσαρμογές του. Το έργο μας λοιπόν έχει όλα όσα θα μπορούσανε να απασχολούνε τον ανθρώπινο νου σε τέτοιους ταραγμένους (και σε άλλους όχι και τόσο ταραγμένους) καιρούς: κακουχίες, προδοσία, έρωτες, εξαθλίωση, αγωνία για το αύριο, εξεγέρσεις, ελπίδα και απογοήτευση και πολλά μα πολλά ανθρώπινα διλήμματα! Κι όπως έλεγα και πριν, η μουσική όλα αυτά τα ντύνει περίφημα. Μπορεί λοιπόν να μεταδώσει την τρυφερότητα του παιδιού που ονειρεύεται, την απελπισία των καταδίκων, την εξαθλίωση στους δρόμους του Παρισιού, την ελπίδα πριν την εξέγερση, το πανάρχαιο δίλημμα έρωτας ή πόλεμος (εν προκειμένω επανάσταση) και την απελπισία (πάλι) μετά το σακάτεμα της ελπίδας. Σας αφήνω με την κορύφωση του έργου, την στιγμή που όλες οι πλοκές συναντιούνται, λίγο πριν την εξέγερση. Πρώτα περιγράφω τους χαρακτήρες με την σειρά που εμφανίζονται για να μην ψάχνεστε και μετά θα σας δώσω το βίντεο.

Πρώτος εμφανίζεται ο Γιάννης Αγιάννης, που ετοιμάζεται να το ξανασκάσει από τον Ιαβέρη που είναι πάλι στα ίχνη του. Οι αμέσως επόμενοι εμφανιζόμενοι είναι οι Μάριος και Τιτίκα [1] που κλαίνε την μοίρα τους, μιας και μόλις γνωριστήκανε η Τιτίκα θα πρέπει να φύγει ακολουθώντας τον θετό πατέρα της (βλ. Γιάννη Αγιάννη). Το τρίτο πρόσωπο είναι η Επονίνη, η οποία είναι ερωτευμένη με τον Μάριο και κλαίει την απώλειά του [2]. Ταυτόχρονα με το κλάμα της επονίνης ακούμε και το σαλιάρισμα των προηγούμενων δυο. Μετά το ερωτικό τρίγωνο εμφανίζεται ο Ενζολράς που δίνει το σύνθημα για την επανάσταση, ενώ παράλληλα ο Μάριος βυθίζεται στο προαναφερθέν δίλημμα. Ο τύπος με την μαύρη καμπαρτίνα αμέσως μετά είναι ο Ιαβέρης που σκοπεύει να προσχωρήσει στην επανάσταση για να την υπονομεύσει εκ των έσω (δεν ξέρω αν το λέγανε εισοδισμό και τότε). Το ρακένδυτο ζεύγος που ακολουθεί είναι οι Θερναδιέροι που ετοιμάζονται να πλιατσικολογήσουνε μέσα στην αναμπουμπούλα της μάχης. Απολαύστε:

---------------------------------------------------------------------------

[1] Δεν ξέρω ποιός έκανε την πρώτη μετάφραση των Αθλίων στα ελληνικά πάντως το "Τιτίκα" είναι αξιοθρήνητο!

[2] Στο κλασικό έργο η Επονίνη είναι άσχημη και κακότροπη κι έτσι ο Μάριος δεν έχει να αντιμετωπίσει σοβαρό δίλημμα. Έλα όμως που στο musical αποφασίσανε να τον ζορίσουνε περισσότερο και όχι μόνο έχουνε κάνει τον ρόλο της πολύ πιο σημαντικό και συμπαθητικό, αλλά έχουνε βάλει και μια χαρά ηθοποιό να την παίξει. Μεταξύ μας τώρα αν ήμουν ο Μάριος την Επονίνη θα διάλεγα κι όχι τον νερόβραστο ξανθομπάμπουρα που είναι η Τιτίκα. Βέβαια ίσως απλώς θέλανε οι δημιουργοί του musical να μας αποδείξουνε πως ο έρωτας είναι όντως τυφλός!

O the continent...

Το continent όπως θα γνωρίζετε ήδη μεταφράζεται σε "ήπειρος" (το 'η' πεζό) και στην συγκεκριμένη ανάρτηση θα χρησιμοποιηθεί ως αντιδιαστολή με το νησί. Σύμφωνοι η Ελλάδα δεν έχει και τόσες ομοιότητες με την Βόρεια Ευρώπη, παρ' όλ' αυτά υπάρχουν κάποια μικρά και καθημερινά πράγματα που ενώνουν την Ευρώπη ανατολικά της Μάγχης και που κάποιες φορές με κάνουν ακατάσχετα νοσταλγικό για το continent που έχω απέναντί μου. Behold λοιπόν τρια μοναδικά χαρακτηριστικά του νησιού που δικαίως το κατατάσσουν σε χωριστή γεωγραφική ενότητα:

Τα εικονιζόμενα αντικείμενα είναι προφανώς αναπτήρες! Μοιράζονται ωστόσο τρια κοινά χαρακτηριστικά: α) είναι βρετανικοί, β) είναι γεμάτοι ή σχεδόν γεμάτοι και γ) ΔΕΝ δουλεύουν ή δουλεύουν όταν τους καπνίσει! Αφού δεν το έχετε ρε παιδία, γιατί δεν εισάγετε bic όπως όλος ο κόσμος; Έχω την υπόνοια πως οι βρετανικοί αναπτήρες είναι ειδικά σχεδιασμένοι ώστε να χαλάνε μετά την πρώτη φορά που τους ανάβει μπροστά σου ο υπάλληλος (και η οποία προφανώς δεν πιάνεται). Οι απόψεις διίστανται για το αν πρόκειται για ένα ακόμη μέτρο κατά του καπνίσματος. Κατά κάποιον τρόπο επίσης, οι αναπτήρες ευθύνονται και για την σημερινή ανάρτηση. Εκεί λοιπόν που αποχαιρετούσα με δάκρυα στα μάτια τον bic που είχα φέρει από την Ελλάδα και πέθανε από εξάντληση, ζήτησα φωτιά από κάποιον άλλον και προς μεγάλη μου έκπληξη αντίκρυσα έναν bic (ολλανδικής προελεύσεως όπως έμαθα). Πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα την ακατάσχετη επιθυμία να αρπάξω τον αναπτήρα και να φύγω τρέχοντας! Εσύ που με διαβάζεις από την Θεσσαλία (you know who you are), ακόμα μετανιώνω που δεν σου καβάντζωσα εκείνους τους αναπτήρες από τα Hondos που κουβαλούσες!

Η ανωτέρω εικόνα αποτελεί το αποκορύφωμα της ανάρτησης και τον μοναδικό λόγο που κατά την γνώμη μου το νησί πρέπει να αφαιρεθεί από την λίστα των ανεπτυγμένων κρατών! You must be kidding me! Χωριστές βρύσες για ζεστό και κρύο νερό ή ορθότερα για καυτό και παγωμένο νερό! Εναλλακτική ονομασία: "εαν θέλεις χλιαρό νερό έχεις περίπου 15 δευτερόλεπτα" δηλαδή όσο παίρνει μέχρι το νερό που τρέχει από την κόκκινη βρύση να αρχίσει να ζεματάει. Πόσο τρομερό έγκλημα θεωρείται στο νησί το να θέλεις χλιαρό νερό όταν πλένεις τα χέρια και τα μούτρα σου ή όταν ξυρίζεσαι ούτε που τολμώ να φανταστώ. Ο λόγος της ιδιομορφίας φαντάζομαι πως είναι ιστορικός και ο λόγος που αυτό το έγκλημα κατά της καθημερινής μικροαπόλαυσης δεν αποκαθίσται παραμένει άγνωστος! Οι χωριστές βρύσες παραμένουν ένα από τα άλυτα μυστήρια του νησιού!

Τελευταίο και πιο προφανές! Πρέπει να ομολογήσω πως ενώ μερικούς τους ενοχλεί αφάνταστα εμένα δεν με πολυακουμπάει κι ο λόγος είναι απλός. Είμαι ούτως ή άλλως αξιολύπητος οδηγός στην Ελλάδα, σιγά μην ακουμπούσα τιμόνι στο νησί! Ακουμπώ βέβαια τιμόνι κάθε μέρα, αλλά αυτό είναι ποδηλάτου κι έτσι δεν το μετράμε. Το πρόβλημα λοιπόν με την οδήγηση στα αριστερά δεν είναι πως έχω μάθει να οδηγώ αλλιώς και μπερδεύομαι, το πρόβλημα είναι η αλλοίωση των αντανακλαστικών επιβίωσής μου με αποτέλεσμα κάθε φορά που κατεβαίνω στην Ελλάδα να περνώ τις πρώτες μέρες σε καθεστώς αυξημένου κινδύνου. Αφενός μεν έχω καλομάθει να περνάω τις διαβάσεις χύμα και χωρίς πολλές πολλές διατυπώσεις και αφετέρου έχω μάθει να ελέγχω από δεξιά. Έπεται πως το μόνο που με γλιτώνει από το να περάσω τις διακοπές μου σε νοσκομείο είναι η εγρήγορση των Ελλήνων οδηγών που κορνάρουνε έγκαιρα γνωρίζοντας ασφαλώς καλύτερα από εμένα πως οι λευκές διαγραμμίσεις στο οδόστρωμα εξυπηρετούνε καθαρά διακοσμητικούς σκοπούς! Σημειώνεται πως εν προκειμένω το μόνο κοινό της Ελλάδας με την υπόλοιπη ήπειρο είναι η κατεύθυνση οδήγησης.

Βήματα

Πάνε μήνες απ' όταν ασχολήθηκα τελευταία φορά με κάτι που βρήκα γραμμένο σε τοίχο. Κοιτώντας τις φωτογραφίες του καλοκαιριού πριν λίγο έπεσα πάνω σ' αυτήν που θα μοιραστώ μαζί σας. Βέβαια δεν έχει αυτό το οξύμωρο που είχα περιγράψει σε κείνη την παλιά ανάρτηση και που βάζει σε μπελάδες τα εγκεφαλικά μου κύτταρα. Είναι μια απλή φρασούλα, όμορφα διατυπωμένη που όμως μου αφήνει μια αίσθηση αθεράπευτης μοιρολατρίας. Υπό κανονικές συνθήκες λοιπόν δεν θα τραβούσα καν την φωτογραφία όντας ορκισμένος εχθρός του κάθε τι μοιρολατρικού. Ίσως να ήτανε το ότι ήτανε γραμμένο με κηρομπογιά που με ώθησε να την βγάλω. Ίσως πάλι να μου θύμισε αυτό το memento mori των παλιών ρωμαϊκών θριάμβων και των νεκροταφείων. Στο κάτω κάτω ποτέ δεν βλάπτει μια υπενθύμιση αυτού που πολύ συχνά ξεχνάμε, πως είμαστε παροδικοί επισκέπτες σε έναν κόσμο που υπήρχε πριν από μας και θα υπάρχει και χωρίς εμάς. Κάτι σαν τα βήματα του χορού δηλαδή, με την ανομολόγητη ευχή να μην είναι πεντοζάλης:

Zwanzig: ένα τραγούδι και μια ταινία

Σαν σήμερα -ή ακριβέστερα, μιας και είναι περασμένα μεσάνυχτα, σαν εχτές- συμπληρώθηκαν 20 χρόνια από την επανένωση των Γερμανιών. Λίγο αργότερα το ανατολικό μπλοκ κατέρρευσε εντελώς, η ΕΣΣΔ διαλύθηκε στα εξ ων συνετέθη και ο Ψυχρός Πόλεμος έλαβε τέλος πονοκεφαλιάζοντας διεθνολόγους που είχαν καλομάθει να αναλύουνε ένα σταθερό διπολικό διεθνές σύστημα και σοβιετολόγους που άξαφνα χάσανε το αντικέιμενο που τους συντηρούσε. Αυτοί που δεν πονοκεφαλιάστηκαν -τουλάχιστον όχι τότε- ήτανε οι λαοί της Ανατολικής Ευρώπης που τελικά πήρανε την δημοκρατία και την ελευθερία που ζητούσανε και οι Γερμανοί που ξαναπήραν το κράτος τους. Το ειρωνικό της ιστορίας είναι πως πονοκεφαλιαστήκανε και κάποιοι που λογικά δεν θα έπρεπε επειδή ανήκανε στην δυτική συμμαχία. Η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία λοιπόν δεν είχανε κανένα πρόβλημα να υποστηρίζουνε την επανένωση της Γερμανίας τις περασμένες δεκαετίες, that is την υποστηρίζανε όσο αυτή δεν συνέβαινε. Γιατί μόλις πήρανε χαμπάρι ότι οι Γερμανοί όντως εννοούσανε να επανενωθούνε τρέχανε στον Γκορμπατσόφ και ζητούσανε από τους Ρώσους να μην το επιτρέψουνε. Αν δεν είναι ειρωνικό μια υπερδύναμη που φουντάριζε να μην προσπαθεί να κρατήσει την σφαίρα επιρροής της και να την παρακαλάνε οι μέχρι πρότινος εχθροί της να το κάνει, τι είναι;

Όπως και να έχει ξημέρωσε η 4η Οκτώβρη κι ο ουρανός ήτανε πιο γαλανός, τα πουλάκια κελαηδούσανε και όλοι ακούγανε το Wind of change καταχαρούμενοι και τρισευτυχισμένοι! Περιττό να αναφέρω πως το soundtrack της επανένωσης, δηλαδή το προαναφερθέν τραγούδι πάντα με εκνεύριζε παρόλο που η μελωδία του μου άρεσε. Ας πούμε πως είναι το τραγούδι που αγαπάω να μισώ! Ειλικρινά κάθε φορά που το ακούω δεν ξέρω αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω, αντίδραση που έχω πάντα όταν κάτι μου φαίνεται αφελές και βλακωδώς υπεραισιόδοξο! Και "βάρεσε ο αέρας στα μούτρα του χρόνου" και του έδωσε και κατάλαβε. Και "βαρέσανε οι καμπάνες της ελευθερίας" τόσο που ξεκουφάνανε όλα τα αυταρχικά καθεστώτα του κόσμου και καταρρεύσανε κι όλα τώρα είκοσι χρόνια μετά είναι όμορφα κι ωραία και ο κόσμος ειρηνικός και αγαπημένος. Τώρα που το καλοσκέφτομαι το τραγουδάκι αυτό είναι η μουσική εκδοχή του "τέλους της ιστορίας" του Φουκουγιάμα, μόνο που οι Scorpions τροβαδούροι είναι, ό,τι φαιδρότητα θέλουνε μπορούνε να λένε, ο τελευταίος όμως κοτζαμάν ακαδημαϊκός δεν σκέφτηκε την υπόληψή του πριν το ρίξει στις προβλέψεις; 

Απόψε  μας είχε καλέσει μια Γερμανίδα φίλη για δείπνο και όταν της ευχήθηκα "χρόνια πολλά" επειδή ήξερα πως και πέρυσι με είχε καλέσει σε δείπνο ακριβώς την ίδια ημερομηνία, μου απάντησε πως "α ναι σήμερα γιορτάζουμε την επέτειο της πληρωμής των ανατολικών μας φίλων". Τόση συμπάθεια για τους ανατολικογερμανούς! Είχα και μια φίλη από το Μαγδεβούργο πέρισι (πρώην Ανατολική Γερμανία) που της είχα περισσότερη αδυναμία, στο κάτω κάτω αντί να με ρωτάει πότε θα ξεκουμπιστούμε από την ευρωζώνη όπως η προαναφερθείσα φίλη, με ρωτούσε για τον κόσμο και πως θα αντέξει τα μέτρα κι ότι εν πολλοίς λυπότανε που μας ζόριζε η χώρα της. Σας αφήνω με το trailer μιας ταινίας που μου είχε αρέσει αρκετά και μου είχε φανεί πολύ πιο ώριμη και νηφάλια από τις χαζοχαρουμενιές της επαυρίου της επανένωσης. Και τα χρόνια μου πολλά στην χώρα που κατάφερε να κάνει αχταρμά την Ευρώπη μα και που της έχει προσφέρει τόσα. 

Δεν είναι τασάκι...

DISCLAIMER: Δεν έχω τίποτα κατά της Γλασκώβης πέρα από μια εικονική κόντρα με τον φίλο Λευτέρη με τον οποίον προσομοιώνουμε τις διαμάχες γνωστών μας ελληνικών πόλεων.  Τα credits για την έμπνευση της λεζάντας εκεί.

Φθινοπωρινή Ουτοπία

Την Κυριακή που μας πέρασε αποφασίσαμε να γιορτάσουμε το γενέθλιο (του ιστολογίου το γενέθλιο και όχι του ιστολόγου ο οποίος είναι παιδί ανοιξιάτικο) με εκδρομή. Εξυπακούεται πως και να μην είχε γενέθλιο το ιστολόγιο κάποια άλλη γελοία αφορμή θα βρίσκαμε για να εκδράμουμε. Προορισμός το Νέο Λάναρκ, το οποίο απέχει γύρω στα 30 μίλια και που ελέω Scotrail πήρε τρεις ώρες να φτάσουμε μαζί με αναμονές και ανταποκρίσεις. Οι έχοντες κάποια προϋπηρεσία στα της αριστεράς ίσως να έχουνε δει κάπου το όνομα Νέο Λάναρκ, κι αν όχι σίγουρα θα έχουνε ακουστά τον ιδρυτή του που δεν είναι άλλος από τον Ρόμπερτ Όουεν, έναν από τους πρωτεργάτες του ουτοπικού σοσιαλισμού (βαφτισμένο έτσι από τον Μαρξ και τον Ένγκελς για να δείξουνε την διαφορά με τον δικό τους 'επιστημονικό σοσιαλισμό'). Σ' αυτό το χωριό πριν από καμιά 200ρια χρόνια έγινε ένα από τα πρώτα κοινωνικά πειράματα του είδους με μια μονάδα βαμβακοπαραγωγής να εγκαθίσταται στις όχθες του ποταμού Clyde και κατοικίες και σχολεία για τους εργάτες  και τις οικογένειές τους να συμπεριλαμβάνονται στον οικισμό. Για όσους αυτά μοιάζουν αυτονόητα  θυμίζουμε πως συνέβησαν στην πιο άγρια φάση της βιομηχανικής επανάστασης στην Αγγλία, κατά την οποία φυσικά τα παιδάκια δεν πηγαίνανε σχολείο γιατί εθεωρούντο fit for work από την ηλικία των πέντε. Οι φωτογραφίες που ακολουθούνε είναι από τις εγκαταστάσεις που πλέον είναι διατηρητέες και χαρακτηρισμένες μνημείο της UNESCO καθώς και από τους κοντινούς καταρράκτες του Clyde που είναι μια ομορφιά και αποτελούνε σημαντικό κίνητρο να επισκεφτείς την περιοχή αν δεν έχεις κοινωνικές/ιστορικές/πολιτικές ανησυχίες. Θα έβαζα σχόλιο κάτω από κάθε φωτογραφία χωριστά αλλά κάθε φορά που το δοκιμάζω μου τα κάνει όλα ρόιδο ο blogger οπότε μοιραία θα τις υποστείτε όλες μαζί. 

 

Τι 'ναι αυτό που μας ενώνει;

Χαζή η ερώτηση μιας και η απάντηση δίνεται στον αμέσως επόμενο στίχο και είναι "ο χρόνος". Όπως πάντα οι στίχοι κρύβουνε πολλαπλές αλήθειες και σήμερα διαπίστωσα μια απ' αυτές. Όπως λοιπόν ήμουνα γυρισμένος με την πλάτη κι έγραφα στον μαυροπίνακα (αμε! μαυροπίνακα, με κιμωλίες κι όχι τους σαχλομαρκαδόρους του μοντερνισμού) τις ιδέες των φοιτητών μου (ναι έχω κι απ' αυτούς φέτος, ζωή να 'χουνε) ακούω την φράση "διακρατικές συμμαχίες". Αφου λοιπόν επιβράβευσα την ιδέα σκέφτηκα να δώσω κι ένα δυο παραδείγματα: "ΝΑΤΟ" λέω κι επειδή δεν ήθελα να δώσω μόνο ένα παράδειγμα συμπληρώνω "ή το Σύμφωνο της Βαρσοβίας αν το θυμάστε ή μάλλον αν το έχετε ακουστά". Εκείνη τη στιγμή ακούω ένα "ναι" από πίσω μου οπότε γυρίζω και αντικρίζω έναν μεσήλικα ο οποίος χαμογελούσε με κάποια συγκατάβαση γιατί ήτανε ο μόνος στην αίθουσα που πραγματικά το θυμότανε. Με έσωσε από την αμηχανία ο άνθρωπος γιατί υπάρχει μια τρομακτική παράμετρος στο ακροατήριό μου: είναι όλοι γεννημένοι το 1990, ίσως και το 1991, συνεπώς όχι απλά δεν θυμούνται τον Ψυχρό Πόλεμο αλλά δεν είχανε καν γεννηθεί όταν ο όρος είχε κάποια σημασία! Κάποτε είχα βρει ένα εύκολο ευφυολόγημα να χειρίζομαι το ζήτημα. Μόλις κάποιος μου ανέφερε ημερομηνία γεννήσεως μετά το 1990 ρωτούσα "μα καλά γεννιόνταν παιδιά τότε;". Πλέον έχω διαπιστώσει πως όχι μόνο γεννιόνταν μα έχουνε πια μεγαλώσει αρκετά ώστε να είναι πρωτοετείς ή δευτεροετείς φοιτητές. Σας καληνυχτίζω λοιπόν σιγά σιγά γιατί το τίλιο μου άρχισε και κρυώνει...

Το συνοικιακό μαγαζάκι

DISCLAIMER: Η παρούσα αναφέρεται όντως σε συνοικιακό μαγαζάκι. Αν περιμένατε να διαβάσετε μια ακόμη από τις -δημοφιλείς τελευταία- παρομοιώσεις της οικονομίας της Ελλάδας με μαγαζί, μην διαβάσετε παρακάτω. 

Σε ένα από τα δρομάκια της γειτονιάς βρίσκεται ένα από τα μικρά συνοικιακά μαγαζιά που ανήκουνε σε μια άλλη εποχή,  αυτήν που πρόλαβα κι εγώ στα τελευταία της. Πρόκειται για ενα stamp shop, χόμπι που ακόμα κι εγώ είχα κάποτε μέχρι που κάποια στιγμή στο γυμνάσιο ή το λύκειο το είχα παρατήσει. Την σκονισμένη -και πιθανότατα χρόνια παρατημένη στην τύχη της- βιτρίνα εκτός από μερικά ξεθωρισμένα γραμματόσημα κοσμούνε και μερικά κουτιά μοντελισμού και τρενομοντελισμού (πόσο βρετανικό!) επίσης ξεθωριασμένα. Δύσκολοι καιροί για χόμπι, ειδικά δε για τέτοια χόμπι και απορίας άξιον είναι γιατί το μαγαζάκι αυτό παραμένει ανοιχτό. Αυτό όμως που με έκανε να κοντοσταθώ στην βιτρίνα -και έκτοτε πάντα κοντοστέκομαι σαν περνώ- και μου μάγκωσε και την καρδιά κάπως, ήτανε ένα σημείωμα του ιδιοκτήτη καρφιτσωμένο στο τζάμι:

Το κείμενο μου θυμίζει λίγο εκείνον τον τυπάκο σε ένα τραγουδάκι, που μπαίνει σε μια εκκλησία για να γλιτώσει το παλιόκρυο ονειρευόμενος πόση ζέστη θα έκανε εκείνον τον καιρό στο Los Angeles. Οι ομοιότητες σταματάνε εδώ γιατί στο τραγουδάκι ο οικοδεσπότης σχεδόν χαιρέκακα παρουσιάζεται να ξέρει ότι ο επισκέπτης δεν μπορεί να φύγει και ο δεύτερος είναι αναγκασμένος να πέσει στα γόνατα και να προσποιείται πως προσεύχεται. Αντιθέτως ο οικοδεσπότης στην δικιά μου περίπτωση δεν έχει κανένα πρόβλημα να μπεις στον χώρο του με πρόφαση πως κάτι ψάχνεις ή χωρίς καν την πρόφαση για να γλιτώσεις από την βροχή. Δεν θα διαβώ βέβαια το κατώφλι του μαγαζιού, γιατί παρόλο που κρυώνω και σκέφτομαι τι καιρό θα κάνει στην Μεσόγειο, δεν μπορώ να διανοηθώ τον εαυτό μου να λέει "γεια σας μπήκα να πω ένα γεια επειδή διάβασα το μήνυμα στο μπουκάλι και συγκινήθηκα". Έχω όμως μια περιέργεια να αντικρίσω τον ιδιοκτήτη που ναυάγησε στον 21ο αιώνα και που φαντάζομαι σαν έναν μοναχικό συμπαθή γεράκο, που όμως δεν φοβάται να γράψει στο μήνυμά του προς τον έξω κόσμο πως θα ήθελε λίγη παρέα.

Καλώς τα δεχτήκαμε

Εχτές το μικρό μας έθνος και η όχι και τόσο μικρή μας χώρα υποδέχτηκε τον υψηλό της επισκέπτη, σήμερα μας άφησε και πήγε νοτιότερα στους Άγγλους. Προσωπικά κανένα καλό δεν είδα από την επίσκεψη, περίμενα να έχουνε μπλοκάρει όλοι οι δρόμοι και για πρώτη φορά να φτάσω καθυστερημένος στη συνάντηση με μια καραμπινάτη δικαιολογία! Τελικά τίποτα από τα δυο δεν συνέβη: ούτε μπλοκάρισαν οι δρόμοι την ώρα που ήθελα να μετακινηθώ ούτε -παραδόξως- άργησα. Με το που άνοιξα το BBC έβλεπα λάιβ εικόνα από ένα τετράγωνο παραπέρα, και παρόλο που είδα στην ιστοσελίδα του καναλιού μια ωραία αφισούλα υποδοχής δεν έκανα τον κόπο να μπω στο λινκ που έδινε, φοβούμενος μην η επαγρυπνούσα αστυνομία με μαζέψει προληπτικά μιας και μια IP τόσο κοντά στον υψηλό προσκεκλημένο γυρόφερνε σε αθεϊστικά site. Πλατειάζω όμως, αυτό που ήθελα να επισημάνω είναι άλλο. Μπορεί μεν να μην είδα καλό από την επίσκεψη του πάπα - και δεν θα μπορούσα άλλωστε μιας και δεν με ενδιέφερε- αλλά δεν είδα ούτε κακό. Και ειλικρινά δεν μπορώ να αντιληφθώ αυτήν την υπερευαισθησία θρησκευόμενων ανθρώπων άλλου δόγματος στο πόσο οπισθοδρομική είναι η καθολική εκκλησία. Θα μου πείτε, εφόσον θρησκεύονται τους νοιάζει περισσότερο απ' ό,τι εμένα.. Δεν ισχυρίζομαι εδώ πως οι κριτικές ήτανε άδικες ούτε πως όλοι όσοι διαμαρτύρονταν ήτανε θρησκευόμενοι -αντιθέτως οι περισσότεροι δεν ήταν. Αυτό που με εκνευρίζει είναι πως εύκολα εντοπίσανε τα ελαττώματα του καθολικού δόγματος μα αδυνατούν να καταλάβουν πως ο σκοταδισμός ούτε πατρίδα έχει ούτε δόγμα. Σας αφήνω λοιπόν με μια αφίσα σε μια από τις προτεσταντικές εκκλησίες που όπως έχετε ήδη αντιληφθεί μου αρέσει να κάνω χάζι. Η δεύτερη εικόνα είναι κοινωνική προσφορά του ιστολογίου:

Stop praying in my school...

... and I will stop thinking in your church!

Ο λόγος της σημερινής ανάρτησης δεν είναι δυστυχώς μόνο το ότι για μια ακόμα φορά επαναλήφθηκε στα σχολεία όλης της Ελλάδας το θλιβερό τσίρκο του αγιασμού.  Είναι το σχολείο-κλειδί που επέλεξε να παραστεί η υπουργός παιδείας κυρία Διαμαντοπούλου, που σαν πολιτικός που σέβεται τον εαυτό της φυσικά φροντίζει την δημόσια εικόνα της. Ή μήπως όχι;

Rewind: Πριν από μερικές ημέρες καταθέτοντας το νομοσχέδιο για την "δια βίου μάθηση" μεταξύ άλλων το περιέγραψε ως "...μείζονα εθνική επιλογή στα έργα και όχι στα λόγια, τονίζοντας ότι είναι μια ολοκληρωμένη προσπάθεια για να διασφαλισθεί η διαφάνεια, να χτυπηθεί η σπατάλη..."  (εδώ). Και για να δείξει πόσο εννοεί αυτά που λέει, φρόντισε να βρει ένα σχολείο που να είναι υπόδειγμα καλής διαχείρισης. Όπως λοιπόν μας πληροφορεί η ελευθεροτυπία η υπουργός επέλεξε τον αγιασμό στη Σιβιτανίδειο, παρεούλα με τον Ιερώνυμο ο οποίος τυγχάνει να είναι και πρόεδρος του ΔΣ της σχολής. Κι εδώ μπαίνει ο Ροϊδης που μας θυμίζει ένα σχετικό ρεπορτάζ του Mega: "Φέσι πάνω από 2,5 εκατομμύρια ευρώ έβαλε στα ταμεία των Δημοσίου η διοίκηση της Σιβιτανίδειου Σχολής... οι διοικούντες είχαν ισχυριστεί ότι οι παρακρατηθείσες εισφορές χρησιμοποιήθηκαν για λειτουργικές δαπάνες καθώς δεν είχαν λάβει επαρκείς επιχορηγήσεις από το κράτος. Όπως, οι δαπάνες κάλυψαν μόλις το 10% των επιπλέον αναγκών της σχολής, περίπου 250.000 ευρώ. Τα υπόλοιπα 2.300.000 ευρώ χρησιμοποιήθηκαν, σύμφωνα με πληροφορίες, για τη μισθοδοσία επιπλέον περίπου 150 αναπληρωτών καθηγητών, οι οποίοι προσλήφθηκαν ρουσφετολογικά από τις διοικήσεις την περίοδο 2005-2007".

Και του χρόνου!

Nine eleven και θεωρίες συνωμοσίας

Θυμήθηκα την θλιβερή αυριανή επέτειο από την σχετική ανάρτηση του Δημήτρη και μιας και το έφερε η κουβέντα θα ασχοληθώ λιγάκι με τις σχετικές πολυφορεμένες θεωρίες συνωμοσίας. Για να πάρετε μια ιδέα για το πόσες τέτοιες θεωρίες υπάρχουν ρίξτε μια ματιά εδώ. Θα σταθώ σε μια ειδικά απ' αυτές, μια που μπορεί να έχετε λάβει στο παρελθόν στο ηλεκτρονικό σας ταχυδρομείο και μου είχε φανεί τόσο χαριτωμένη ώστε να καθίσω να ετοιμάσω απάντηση. Επίσης θυμίζει διαολεμένα εκείνη την διαφήμιση με τον αριθμολόγο που καταλήγει σε "τυχαίο; δεν νομίζω!". Απ' ό,τι βλέπω κυκλοφορεί δε και στο youtube εδώ κι εδώ. Ακολουθεί το κείμενο (σε πλάγια  γράμματα) και μετά ο σχολιασμός μου. Μετά σας έχω κι εκπαιδευτική τηλεόραση!

>The Secret behind the number 11
>
>1) Η New York City έχει 11 γράμματα
> 2) Το Afghanistan έχει 11 γράμματα
> 3) Το Ramsin Yuseb έχει 11 γράμματα (Ο τρομοκράτης που απείλησε
>να καταστρέψει τους δίδυμους πύργους το 1993)
> 4) Ο George W Bush έχει 11 γράμματα
>
> Αυτό θα μπορούσε να είναι μια μόνη σύμπτωση, αλλά αυτό παίρνει ενδιαφέρον:
> 1) Η Νέα Υόρκη είναι το 11ο κράτος.
> 2) Το πρώτο αεροπλάνο που συνετρίβει ενάντια στους δίδυμους πύργους ήταν αριθμός πτήσης 11.
> 3) Η πτήση 11 έφερνε 92 επιβάτες. 9 + 2 = 11
> 4) Η πτήση 77 που χτύπησε επίσης τους δίδυμους πύργους, έφερνε 65 επιβάτες. 6 + 5 = 11
> 5) Η τραγωδία ήταν στις 11 Σεπτεμβρίου, ή 9/11 δεδομένου ότι είναι τώρα γνωστή. 9 + 1+ 1 =11
> 6) Η ημερομηνία είναι ίση με τον αριθμό τηλεφώνου 911 υπηρεσιών αμερικανικής έκτακτης ανάγκης.
>
> Καθαρή σύμπτωση; Διαβάστε κ αι αποφασίστε :
> 1) Ο συνολικός αριθμός θυμάτων μέσα σε όλα τα αεροπλάνα που ήταν με αεροπειρατές ήταν 254. 
2 + 5 + 4 = 11
> 2) 11 Σεπτεμβρίου είναι ημέρα αριθμός 254 του ημερολογιακού έτους.
> 3) Ο βομβαρδισμός της Μαδρίτης πραγματοποιήθηκε στο 3/11/2004. 3 +1 + 1 + 2 + 4 = 11.
> 4) Η τραγωδία της Μαδρίτης συνέβη 911 ημέρες μετά από το δίδυμο γεγονός πύργων.
>
> Τώρα αυτό είναι όπου τα πράγματα παίρνουν συνολικά μυστηριώδη: Το αναγνωρισμένο σύμβολο για τις ΗΠΑ, μετά από τα αστέρια & τις λωρίδες, είναι ο αετός. Ο ακόλουθος στίχος λαμβάνεται από το Koran, το ισλαμικό ιερό βιβλίο: «έχει γραφτεί ότι ένας γιος της Αραβίας θα ξυπνούσε έναν τρομακτικό αετό. Η οργή του αετού θα γινοταν αισθητή σε όλα τα εδάφη του Αλλάχ ενώ μερικοί από τους ανθρώπους έτρεμαν στην απελπισία που εκείνος χαιρόταν: για την οργή του αετού που καθάρισε τα εδάφη του Αλλάχ και μετά υπήρξε ειρήνη.» Εκείνος ο στίχος είναι αριθμός 9.11 του Koran.

> Μη πεπεισμένος για όλο αυτό ακόμα.;
>
> Δοκιμάστε αυτό και δείτε πώς αισθάνεστε κατόπιν:
> Ανοίξτε ένα έγγραφο του Microsoft Word και κάντε τα παρακάτω :
>
> 1. πληκτρολογήστε με κεφαλαία γράμματα Q33 ΝΥ. Αυτός είναι ο αριθμός πτήσης του πρώτου αεροπλάνου που χτύπησε τον έναν από τους δίδυμους πύργους.
> 2. Κάντε bold το Q 33 ΝΥ .
> 3. Αλλάξτε το μέγεθος της γραμματοσειράς σε 48.
> 4. Αλλάξτε την γραμματοσειρά στο WINGDINGS
>........................ Τι σκέφτεστε τώρα;;;; Στείλετε αυτό σε τόσους
>ανθρώπους όσοι και ξέρετε και σε 11 λεπτά θα πάρετε μια συμπαθητική
>έκπληξη, εάν όχι θα πάρετε τον κλονισμό της ζωής σας σε 11 λεπτά.

Έχουμε και λέμε (η original απάντησή μου στο μεηλ έφτανε ως το 5. Τα υπόλοιπα τα συμπλήρωσα σήμερα που έχω κέφια):
1. Ναι μεν η μια πτήση είχε σχέση με τον αριθμό-εμμονή του συντάκτη του mail (το 11) και ήταν η ΑΑ 11, οι άλλες τρεις όμως ήταν οι ακόλουθες: UA 175 (1+7+5=13), AA 77 (7+7=14), UA 93 (9+3=12). Τι? δε βγαίνει 11?

2. Η παράγραφος 9.11 του Κορανιού λέει τα εξής "9.11] But if they repent and keep up prayer and pay the poor-rate, they are your brethren in faith; and We make the communications clear for a people who know." Αν τα Αγγλικά μου είναι στο επίπεδο που θυμάμαι πως είναι εδώ λέει για προσευχές, μετάνοιες και ελεημοσύνη και όχι για γιούς της Αραβίας και τρομακτικούς αετούς κτλ κτλ.

3. Η ΑΑ 77, δυστυχώς για τη συνομωσιολογία είχε έναν επιβάτη λιγότερο δλδ. 64.

4. Οι επιβάτες όλων των πτήσεων ήταν 246 και αν μετρήσεις και τους αεροπείρατές 265! Πουθενά λοιπόν 254 που λέει ο φίλος μας στο mail.

5. Τελευταίο και καλύτερο: το Q33NY όντως με τη γραμματοσειρά Wingdings βγάζει ένα αεροπλανάκι, μετά δυό παραλληλόγραμμα (τα οποία όμως είναι σελίδες χαρτιού κι όχι πύργοι), μια νεκροκεφαλή και το άστρο του Δαυίδ. Το πρόβλημα έιναι ότι τέτοιο κωδικό δεν είχε καμία απο τις πτήσεις που πέσανε εκείνη τη μέρα και ούτε ήταν ο αριθμός νηολογίου κανενός από τα αεροπλάνα που πέσανε! {N644AA (# AA 077) N334AA (# AA 011) N591UA (# UA 093) N612UA (# UA 175)}. Η νεκροκεφαλή μαζί με το άστρο του Δαβίδ δε ανάγονται σε μια παλιά συζήτηση σχετικά με ενδεχόμενη αντισημητική φάρσα της ομάδας σχεδιασμού της γραμματοσειράς δεδομένου ότι πολύς κόσμος θα δοκίμαζε να τσεκάρει πως είναι το NYC σε εικόνες: το αποτέλεσμα είναι μια νεκροκεφαλή, το άστρο του Δαβίδ κι ένα χέρι με τον αντίχειρα στραμμένο επάνω σε στυλ "μπίνγκο". 

6. Εκτός από το Afghanistan 11 γράμματα έχουνε και η Netherlands, Philippines και Switzerland (στα αγγλικά που είναι και η γλώσσα στην οποία μετρήθηκε το Αφγανιστάν από τον συντάκτη του μεηλ). Σύνθετες δεν μετρήσαμε αν και ο συντάκτης του μεηλ όταν θέλει να βγάλει το εντεκάρι του μετράει όπως θέλει (βλ. Το W. στον Bush που δίνεται μόνο ως αρχικό). Αν μετρούσα πάντως θα έπιανε και την Burkina Faso.
7. Αγγλιστί (πάλι λόγω της γλώσσας του συντάκτη του μεηλ) 11 γράμματα έχουνε και τα  ονόματα Chardavelas και Liakopoulos και πόσα άλλα ακόμα στον πλανήτη δεν έχω ιδέα.

Αρκετά ως εδώ νομίζω! Τώρα θα περιμένω τον κλονισμό της ζωής μου σε 11 λεπτά (αν και την πρώτη φορά που δεν προώθησα το μήνυμα πριν από 2 χρόνια  περίμενα αδίκως. Ίσως να εννοούσανε 11 χρόνια). Επίσης αντί να λιώνω στη wikipedia και το google για τα στατιστικά της κάθε πτήσης θα μπορούσα να έχω ανακαλύψει λίγο νωρίτερα αυτό το λινκ, που απαντά ακριβώς στο συγκεκριμένο hoax. Και η εκπαιδευτική τηλεόραση που λέγαμε, το "κουτί της πανδώρας" για τις θεωρίες συνωμοσίας (πρώτο θέμα η 11 Σεπτεμβρίου). Απολαύστε υπεύθυνα!

---------------------------
Συνοψίζοντας, είναι απλά θλιβερό ο χαμός τόσων ανθρώπων να γίνεται άλλη μια αφορμή για να ακούγονται του κόσμου οι παραλλογισμοί. Κάτι τελευταίο, πριν από 9 χρόνια η 11η Σεπτεμβρίου μπήκε στα ημερολόγιά μας σαν η ημέρα που άλλαξε τον μεταψυχροπολεμικό σχετικά ανέφελο κόσμο. Στα ημερολόγια όμως την ίδια μέρα υπάρχει και κάτι άλλο -έτσι για να μην ξεχνιόμαστε:

Βρετανική κουζίνα

Κι έτσι σοφοί που γίναμε με τόση πείρα, πλέον μπορούμε να επανεκτιμήσουμε τα παιδικά αναγνώσματα που με τον τρόπο τους μας είχανε προειδοποιήσει. Αναφωνεί λοιπόν ο Οβελίξ στο πανδοχείο με το όνομα "Γελαστό Αγριογούρουνο" όταν του σερβίρουνε το βραστό αγριογούρουνο με σάλτσα δυόσμου: "Αυτό είναι το γελαστό αγριογούρουνο; αυτό δεν έχει ούτε ένα τόσο δα χαμογελάκι". Στην ταινία η ατάκα είναι διαφορετική από του έντυπου κόμικ μα προτίμησα να αναφέρω αυτήν που θυμόμουνα. Η δε γκριμάτσα του Οβελίξ δεν γνωρίζω πόσες φορές έχει επαναληφθεί ανα τους αιώνες, ούτε πόσες φορές την είχα επαναλάβει εγώ πριν εξοικειωθώ με την κουζίνα τους :

Όνομα και πράγμα

Ας υποθέσουμε πως σε έχει ρημάξει η πείνα και κάθεσαι να την κορέσεις κατά τις δύο το μεσημέρι. Ψιλοαφαιρείσαι συζητώντας με τον φίλο που σε τιμάει με την παρουσία του για τα ακαδημαϊκά σας και διαπιστώνετε κατά τις τρεις πως δεν σας έχουνε φέρει το φαγητό ακόμα ενώ έχετε να πάτε στο θέατρο κατά τις τρεισήμισι. Και καλά τρως του σκοτωμού, τρέχεις όλην την Princes Street σαν πορτοφολάς που μόλις κάτι άρπαξε και φτάνεις λαχανιασμένος στις τέσσερις παρά  είκοσι στο θέατρο. Άντε να εξηγήσεις στους Βρετανούς πως δεν σε λένε τυχαία Latecomer και πως για σένα το να αργείς είναι τρόπος ζωής [1], είναι από τους λίγους λαούς που αν είχανε την δυνατότητα θα επιβάλανε θανατική καταδίκη για την αργοπορία! Κοινώς, μας ρίξανε πόρτα και αρνηθήκανε να μας βγάλουνε εισιτήριο για την επόμενη παράσταση, οπότε απαλλαγμένοι από τις μικροπρέπειες του punctuality κάναμε μια μεγάλη βόλτα! Και να πεις πως δεν μου τα λέγανε οι γεροντάδες; μου τα λέγανε:

----------------------------------------------------------

[1] Το "τρόπος ζωής" πριν με φάτε χρησιμοποιείται εδώ αυτοσαρκαστικά. Είναι από τις λίγες φράσεις που σιχαίνομαι τόσο και την θεωρώ κατεξοχήν δηθενιώτικη. Έχω βαρεθεί να ακούω πως "για μένα η ροκ είναι τρόπος ζωής", "για μένα το χιπχοπ είναι τρόπος ζωής", "για μένα η αριστερά/αναρχία είναι τρόπος ζωής" και όλα τα συναφή!

L' Illusioniste

Τελικά το φεστιβάλ του Εδιμβούργου το είχα αδικήσει. Όλος αυτός ο κόσμος που πέρυσι γέμιζε τους δρόμους όταν εγώ έτρεχα για να παραδώσω την πτυχιακή μου την τελευταία στιγμή, μου προκαλούσε αφάνταστο εκνευρισμό. Φέτος, χωρίς πιεστικές υποχρεώσεις, είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω μερικά από τα δρώμενα των τελευταίων ημερών του φεστιβάλ. Μια ευχάριστη έκπληξη ήτανε πως κατάφερα τελικά να δω το L' Illusioniste του οποίου την πρεμιέρα είχα χάσει μερικούς μήνες πριν. Δεν αναφέρομαι στην ομώνυμη ταινία με τον μάγο Άιζενχαιμ, μα στην καινούργια ταινία κινουμένων σχεδίων του Sylvain Chomet. 

Πρέπει να ομολογήσω πως τον Tati δεν τον είχα ακουστά πριν δω την ταινία και διαβάσω μερικές κριτικές (εμ τι, γουρούνι στο σακί θα παίρναμε;). Την ταινία την είδα πρώτιστα επειδή λαμβάνει χώρα στο Εδιμβούργο της δεκαετίας του 1950 και χαζοχάρηκα με την προοπτική να δω σκηνές από την πόλη που ζω, πόσο μάλλον σε κινούμενο σχέδιο! Τα πολλά γέλια βέβαια κοπήκανε σύντομα γιατί η ταινία δεν είναι κωμωδία, παρά τις κωμικές στιγμές που την διανθίζουνε (ας είναι καλά εκείνο το κακιασμένο κουνέλι). Η ιστορία, όμορφη κι ανθρώπινη, μιλάει για έναν ταχυδακτυλουργό που βλέπει την δουλειά του να χάνεται από τις ανερχόμενες ροκ μπάντες της εποχής και την φιλία του με ένα κορίτσι που θεωρεί τα μαγικά του αληθινά. Η ταινία βγάζει μια γλυκιά μελαγχολία παρόμοια με αυτήν που είχα νιώσει διαβάζοντας το "Τέλος της μικρής μας πόλης" του Χατζή, μια μελαγχολία για έναν κόσμο που έχει πια παρέλθει και τις αγωνίες των ανθρώπων που είχαν συνδέσει τη ζωή τους μαζί του.

Κλείνοντας λίγα για τον αυθεντικό λόγο που είδα την ταινία, τις εικόνες. Ακριβέστατη και ατμοσφαιρική αναπαράσταση της πόλης μας και του καιρού της, πανέμορφα πλάνα και ορισμένες πραγματικά μαγευτικές σκηνές από το υπόλοιπο της Σκωτίας. Κάθε κτίριο που υπήρχε εκείνη την εποχή και υπάρχει ακόμα είναι στη θέση του, με αποτέλεσμα να σκάσω ένα πλατύ πλατύ χαμόγελο διαπιστώνοντας πόσο πιστά έχει αποδοθεί ο κινηματογράφος Cameo και το εσωτερικό του, στον οποίον εκείνη την στιγμή έβλεπα την ταινία. Το κλίμα της εποχής όπου η ατμάμαξες δεν είχανε ακόμα αποσυρθεί και ο ηλεκτρισμός δεν είχε ακόμα φτάσει σε κάθε γωνία της χώρας αποδίδεται επίσης πολύ όμορφα. Κοντολογίς εάν πέσετε επάνω της, συνίσταται ανεπιφύλακτα. Η επίσημη ιστοσελίδα βρίσκεται εδώ. Σας αφήνω με το trailer και τις καληνύχτες μου.

Τι εννοεί ο ποιητής;

Μιας και για να καθαρίσει εντελώς το ιστολόγιο από τις αράχνες που έπιασε και να ξαναμάθει ο διαχειριστής του να πληκτρολογεί θα πάρει λίγο χρόνο, θα σας πω το "καλώς σας βρήκα" με την εικόνα που βλέπετε και που ξύπνησε τα κυνικά μου αντανακλαστικά μέσα στο κατακαλόκαιρο. Η απορία του τίτλου ρητορική είναι, ο άνθρωπος προφανώς αγαπάει όπως υποδηλώνουνε και οι καρδούλες με τις οποίες συνοδεύει την φράση. Προσωπικά πάντως μόλις το είδα έλιωσα στα γέλια, όχι για την έξτρα δουλειά που θα κάνει ο ιδιοκτήτης αν το αισθηματάκι πάει στραβά αλλά γιατί σκέφτηκα το σκοτεινό ενδεχόμενο πως σε περίπτωση που θα παρασύρει κάποιον πεζό, το τελευταίο πράγμα που θα δει ο άνθρωπος πριν το ασθενοφόρο θα είναι αυτό το σχεδόν ειρωνικό "έρχομαι για σένα" πάνω από τον προφυλακτήρα.

Καλό καλοκαίρι

Το παρόν ιστολόγιο -ή μάλλον όχι το ίδιο το ιστολόγιο μιας και αυτό δεν θα πάει πουθενά αλλά ο διαχειριστής του- αποφάσισε σαν έτοιμο από καιρό να κυνηγήσει τον ήλιο. Επειδή όπως έχω ξαναδηλώσει, στην Ελλάδα πάμε για να κοπροσκυλιάσουμε και να προσκυνήσουμε τον Μέγα Σουβλακέα και τους προφήτες Αυτού, εκτός απροόπτου θα πάρει κάποιον καιρό μέχρι να ξαναγράψω κάτι εδώ πέρα. Το απρόοπτο θα είναι να με πιάσει καμια διαολεμένη έμπνευση ή να δω τίποτα παράξενο μέσα στην ραστώνη του καλοκαιριού (καθώς λένε και οι δημοσιογράφοι) και να λυσσάξω να το σχολιάσω, πράγμα που μου απεύχομαι.  Έστιψα το μυαλό μου με τι είδους φωτογραφία να σας αποχαιρετήσω προσωρινά και η παραλία μου φάνηκε τραγικά κοινότυπη. Συνεπώς, λάβετε έναν -και καλά- αντικομφορμιστικό καλοκαιρινό συμβολισμό. Να έχετε ένα υπέροχο καλοκαίρι!

-----------------------------------------------
ΥΓ. Χρυσικέ: "πλαααααααααααααατς"

Τα άνθη της αβεβαιότητας

Those days are past now
And in the past they must remain
But we can still rise now
And be the nation again
That stood against him
Proud Edward's Army
And sent him homeward,
Tae think again.

Σε κάποια παλιότερη ανάρτηση με είχε ρωτήσει η Ιωάννα για το ζήτημα της ανεξαρτησίας της Σκωτίας και είχα υποσχεθεί να αφιερώσω ξεχωριστή ανάρτηση στο θέμα. Εδώ είμαστε λοιπόν. Σκέφτηκα αρκετά για το πως πρέπει να προσεγγίσω το παράδοξο που είναι ο Σκώτικος εθνικισμός και τελικά αποφάσισα να το κάνω μετά μουσικής. Ας τα πάρω όμως από την αρχή.
Γιατί όμως "παράδοξο"; Άλλωστε η εποχή του εθνικισμού δεν έχει πεθάνει ακόμα και το ξέρουμε. Ο εθνικισμός όμως της Σκωτίας ανήκει στην ομάδα εκείνων των εθνικισμών που αναπτύχθηκαν κάπως βεβιασμένα και καθυστερημένα μέσα σε κράτη που ήδη είχανε περάσει την διαδικασία ομογενοποίησης του κράτους και δεδομένης της ανάπτυξής τους νομίζανε πως είχανε πια κοιμίσει τα φαντάσματα του παρελθόντος. Ένα άλλο παράδειγμα θα μπορούσαν να είναι οι Καταλανοί της Ισπανίας ή οι Φλαμανδοί του Βελγίου. Τυπικά δεν είναι δύσκολο να φτιάξεις ένα έθνος, σου χρειάζεται μια εγγράματη υψηλή κουλτούρα, μια βιομηχανική κοινωνία (ή μια που να την έχει πιάσει ο απόηχος της εκβιομηχάνισης) και αυτά που ο Γκέλνερ αποκαλεί "πολιτιστικά κουρέλια" δηλαδή το υλικό του παρελθόντος που θα οικειοποιηθείς και θα ερμηνεύσεις αναχρονιστικά με όρους 'εθνικούς'. Ζήτημα-κλειδί όμως παραμένει το βέλτιστο μέγεθος των εθνικών μονάδων ή μάλλον το ελάχιστο μέγεθος. Ειδάλλως η βιομηχανική κοινωνία θα μπορούσε να συνεχίσει με την πολιτική οργάνωση των φεουδαρχικών χρόνων και του συνεπαγόμενου πολιτιστικού κατακερματισμού. Πάμε λοιπόν στο πρώτο ζήτημα: θα μπορούσε η Σκωτία να καλύπτει αυτές τις ελάχιστες προϋποθέσεις;
Η απάντηση είναι καταφατική. Μια ματιά στη γειτονιά μας δείχνει πως έχουνε προκύψει πολύ πιο απίθανα εθνικά κράτη από την Σκωτία των 5 εκατομμυρίων και της σχετικά εύρωστης οικονομίας. Που βρίσκεται λοιπόν το παράδοξο; Στο ότι η Σκωτία βρέθηκε στην περίοδο της κατασκευής των δυτικοευρωπαϊκών εθνών να βρίσκεται ενσωματωμένη στο κράτος απ' όπου ξεκίνησε η βιομηχανική επανάσταση. Η ένωση των στεμμάτων τον ύστερο 17ο αιώνα και τον κοινοβουλίων λίγες δεκαετίες αργότερα, έναν αιώνα πριν την Γαλλική επανάσταση έφερε τη Σκωτία αγκαλιά με την Αγγλία έναν αιώνα πριν τα ιδεώδη του εθνικισμού εξαπλωθούνε στην Ευρώπη. Η συγκρότηση της "Βρετανικής" ταυτότητας ως σύνθετης ταυτότητας αποτελούμενης (και) από τις επιμέρους ταυτότητες των μερών γινότανε ακριβώς με την ίδια διαδικασία και την ίδια εποχή που η Γαλλία του Λουδοβίκου γινότανε η Γαλλία των Γάλλων. Μικρή χαριτωμένη σχετική λεπτομέρεια: Το κιλτ έγινε μέηνστρημ στην εκδήλωση της σκωτικής ταυτότητας όταν ο Γ. Σκοτ οργάνωσε το 1822 την επίσκεψη του Γεωργίου του Δ' στο Εδιμβούργο και ο βασιλιάς φόρεσε κιλτ για την περίσταση. Η Σκωτία λοιπόν είναι μέρος της πολυσύνθετης βρετανικής ταυτότητας όσο και η Αγγλία και αυτό δεν φαίνεται μόνο απο το Union Jack που ενσωματώνει και τις δύο σημαίες μα και από την ίδια την βασιλική οικογένεια που προσωποποιεί την ενότητα του έθνους και ντύνεται πολύ διαφορετικά όταν βρίσκεται στο Balmoral απ' ότι όταν είναι στο Λονδίνο.
Μπορείς όμως να αποκοιμήσεις το φάντασμα; Μάλλον όχι ή τουλάχιστον όχι εντελώς. Κι έτσι φτάνουμε στη δεκαετία του 1970 και τους αρχικά περιθωριακούς Σκώτους εθνικιστές και το σύνθημά τους "it's Scotland's oil" για τα κοιτάσματα της Βορείου Θάλασσας. Το 1995 η Σκωτία απέκτησε λόγω αποκέντρωσης το δικό της κοινοβούλιο στο οποίο σήμερα κυβέρνηση μειοψηφίας ασκεί το εθνικιστικό κόμμα SNP που έχει υποσχεθεί και σχετικό δημοψήφισμα για ανεξαρτησία. Μπορεί όμως η Σκωτία να γίνει ανεξάρητη; Πέρα από τα τυπικά σχετικά με το στέμμα και τη διεθνή προσωπικότητα κτλ εαν ο πληθυσμός ήθελε καθολικά κάτι τέτοιο πιστεύω πως θα μπορούσαν. Το ζήτημα είναι πως ο πληθυσμός είναι διχασμένος. Αφενός είναι αυτοί για τους οποίους η Σκωτία πρέπει να πάρει τα μπογαλάκια της και να φύγει από το Ηνωμένο Βασίλειο μένοντας όμως στην Ευρωπαϊκή Ένωση (η άποψη του SNP). Αφετέρου είναι αυτοί που θεωρούνε ευαυτούς Βρετανούς. Και ανάμεσα είναι το καθόλου ασήμαντο τμήμα του πληθυσμού που πιστεύει πως η αυτονομία είναι αρκετή και ο πολιτιστικός εθνικισμός και η "ξεχωριστή ταυτότητα" δεν συνεπάγεται ντε και καλά ανάγκη διάσπασης του Ηνωμένου Βασιλείου. Άλλωστε κανείς δεν εγγυάται πως η Σκωτία θα είναι καλύτερα μόνη της έστω κι αν της μείνουνε τα πετρέλαια της Βόρειας Θάλασσας (τα οποία παρεμπιπτόντως τελειώνουνε).
Πάμε λοιπόν και στα τραγουδάκια. Εννοείται πως δεν είναι απλά τραγουδάκια μα δυο εναλλακτικές προτάσεις για τον εθνικό ύμνο της Σκωτίας. Θέλω να παρατηρήσετε τη διαφορά στον στίχο. Το πρώτο, γραμμένο απο τον Βurns το 1793 (!) είναι το Scots Wha Hae (Scots, Who Have) και χρησιμοποιούνταν ως de facto εθνικός ύμνος παλιότερα. Ακούστε το στο youtube εδώ. Θα μπορούσε να είναι ένας "κανονικός" εθνικός ύμνος, με τα κλασικά μοτίβα του, την ελευθερία, τις μάχες, τα εθνικά δίκια και τις αρετές. ΔΕΝ είναι όμως ο κυρίαρχος. Αντ' αυτού στα ματς ή όπου αλλού χρειάζεται ο ύμνος της Σκωτίας , αυτό που ακούγεται είναι το Flower of Scotland, ένα λαϊκό τραγουδάκι γραμμένο μόλις το 1967 το οποίο μπορείτε να ακούσετε εδώ. Το τραγούδι πρωτοτραγουδήθηκε για πρώτη φορά το 1990 σε αγώνα ράγκμπι με έκδηλη συγκίνηση από πλευράς κοινού και μπορείτε να δείτε το βιντεάκι εδώ. Ο τρέχων ύμνος της Σκωτίας αν προσέξετε τον στίχο του δεν είναι το πατριωτικό άσμα που θα περίμενε κανείς, μα κάτι πολύ πιο ώριμο που αντικατοπτρίζει τις συλλογικές ανασφάλειες και την αβεβαιότητα του λαού που το έχει υιοθετήσει. Κατ' εμέ είναι ό,τι πιο ταιριαστό θα μπορούσανε ποτέ να βρούνε. Περιττό να αναφερθεί πως η στροφή με την οποία ανοίγει η ανάρτηση είναι παρμένη από το τραγούδι όπως άλλωστε και ο τίτλος (κατά το ήμισυ γιατί το έτερον ήμισυ το χρωστάμε στον Μποντλέρ).

Here's to consumerism

Σας προειδοποιώ πως αυτό που θα ακολουθήσει δεν είναι κάποια κριτική ανάλυση με την συνήθη σοβαρότητα που με διακρίνει (πνιχτό γέλιο) αλλά μάλλον μια νοσταλγικού τύπου περιγραφή της επίδρασης του καταναλωτισμού στην -όποια- μουσική μου παιδεία. Αν λοιπόν Νικόλα σου φανεί πως ξεχειλίζει απο μικροαστισμό, δεν με πειράζει καθόλου!
Μιας και λοιπόν θα μας τιμήσει σύντομα με την παρουσία του ο Dr. John και καλώς εχόντων των πραγμάτων θα τον απολαύσουμε από κοντά, ευθαρσώς δηλώνω πως δεν θα είχα την παραμικρή ιδέα για την ύπαρξή του αν δεν ήτανε εκείνη η παλιά διαφήμιση της Kaiser με την φιλαρμονική που παίζει το Litanie des Saints! Κι αν κρίνω από τα σχόλια στο βίντεο, μάλλον δεν είμαι ο μόνος. Ο μηχανισμός είναι πολύ απλός: χαζολογάς στην τηλεόραση-βλέπεις διαφήμιση-ακους τραγούδι-σ' αρέσει τραγούδι-ψάχνεις τραγούδι. Κι έχει δουλέψει αρκετές φορές ως τα σήμερα. Ενδεικτικά, δεν θα ήξερα το Marrakesh night market χωρίς την διαφήμιση της Amstel, ούτε το More than a feeling χωρίς την διαφήμιση του Ballantines κι έχω την εντύπωση πως το Goodinght moon το έμαθα μέσω αυτής της διαφήμισης του ΕΣΥ για τα ναρκωτικά. Εξακολουθώ δε να πιστεύω πως η διασκευή του I will find you στην διαφήμιση της Allianz είναι καλύτερη από το πρωτότυπο. Αρκετά με τα λινκ, άλλωστε δεν μπορώ να σκεφτώ κι άλλα. Προσωπικά κάτι τέτοιες επιδράσεις του καταναλωτισμού τις βρίσκω αρκετά συμπαθητικές και εκτιμώ αρκετά τις έξυπνες διαφημίσεις ακόμα κι αν δεν τις ντύνει κάποια μουσική αξιώσεων (ένα ελαφάκι για τον Κωστάκη). Βέβαια και οι διαφημιζόμενοι δείχνουν να είναι πλήρως ενήμεροι της σύνδεσης που συμβάινει στο μυαλό του καταναλωτή ενός προϊόντος, με τη μουσική που ντύνει την διαφήμισή του. Αυτό φαίνεται και από το πρόσφατο σποτάκι της Kaiser που κατά κάποιον τρόπο θυμίζει το "συμβόλαιο" στον καταναλωτή επαναφέροντας το μουσικό μοτίβο μιας παλιάς επιτυχίας. Κλέινω λοιπόν με το εν λόγω σποτάκι:

Καληνύχτα Κεμάλ: Λίγες σκέψεις για τη Γάζα

Same old story
what's the use of tears?
What's the use of praying
if there' s nobody who hears? [1]

Η αλήθεια είναι πως έκανα ό,τι ήτανε ανθρωπίνως δυνατόν να αποφύγω αυτήν την ανάρτηση. Μα διαβάζοντας συνεχώς επί μια εβδομάδα για την επέμβαση του Ισραηλινού στρατού στον στολίσκο των ακτιβιστών στα ιστολόγια διαπίστωσα πως τελικά δεν θα την γλίτωνα. Στα σχόλια που άφηνα προσπάθησα να μείνω κυρίως στην πλευρά του διεθνούς δικαίου μιας και αυτήν την παράμετρο γνωρίζω καλύτερα και μιας και απ’ ό,τι βλέπω «παίζει» αρκετά το ζήτημα της επέμβασης σε διεθνή ύδατα. Πριν προχωρήσω ενδεικτικά οι αναρτήσεις-ερεθίσματα ήτανε η -κλασική πια- εβδομαδιαία σεντονιάδα του Zaphod (δείτε και τις παραπομπές, ειδικά της Eskarinas και του motorcycleboy) όπως και η προσπάθεια του Δημήτρη να δώσει μια διαφορετική οπτική.

Προκαταρκτικά περί διεθνούς δικαίου: Το διεθνές δίκαιο δεν είναι το instructions manual των διεθνών σχέσεων, δεν είναι δηλαδή κάτι αντίστοιχο της εσωτερικής έννομης τάξης των κρατών. Δεν υπάρχει η οργάνωση για κάτι τέτοιο και πέρα απ’ αυτήν δεν υπάρχει κάτι πολύ σημαντικότερο, που δεν χρειάζεται να πάμε παραπέρα από τον Weber για να το βρούμε. Ο Weber όρισε το κράτος ως τον μηχανισμό που διατηρεί το μονοπώλιο της νόμιμης βίας, δυνατότητα που του επιτρέπει να εκπληρώνει τον σκοπό του ως ένας απρόσωπος μηχανισμός που αποτρέπει τους πολίτες από το να πέσουνε στο homo homini lupus του Hobbes. Αυτήν την κατασταλτική λειτουργία του κράτους στις διεθνείς σχέσεις δεν υπάρχει αντίστοιχη εξουσία ικανή ούτε αμοιβαία αποδεκτή από τα μέλη της διεθνούς ‘κοινωνίας’ να την επιβάλλει. Το διεθνές δίκαιο είναι ένα σετ κανόνων που γενικά αποδέχονται τα κράτη ως δεσμευτικούς προκειμένου να ελαχιστοποιήσουν τις τριβές της συνύπαρξής τους. Με το ‘γενικά’ εννοώ πως υπάρχει και κάποια αιρεσιμότητα ή αν δανειστώ το «οριακό κόστος» από την οικονομία: ένα κράτος θα παραβεί έναν κανόνα εάν θεωρεί πως η εφαρμογή του συνεπάγεται πολύ μεγαλύτερο κόστος απ’ ότι η μη εφαρμογή του.

Επί του συγκεκριμένου (νομικά): Ομολογώ πως το αρχικό μου ένστικτο βλέποντας την επιμονή σχετικά με την επέμβαση σε διεθνή ύδατα ήτανε να ψάξω και να βρω τα νομικά επιχειρήματα του Ισραήλ, τα οποία ήμουνα σίγουρος πως υπήρχαν. Θα μπορούσα λοιπόν να αραδιάσω ένα σωρό παραγράφους και υποπαραγράφους συμβάσεων και πρωτοκόλλων σχετικά με το δικαίωμα του Ισραήλ να αποτρέψει την παραβίαση του αποκλεισμού της Γάζας όπως ας πούμε το 67ο άρθρο του San Remo Manual του 1994 που προβλέπει δικαίωμα επίθεσης σε εμπορικά σκάφη τρίτου κράτους τα οποία μεταξύ άλλων «πιστεύεται πως (…) αποσκοπούν σε παράβαση αποκλεισμού και κατόπιν προτέρου προειδοποίησης σκόπιμα και ξεκάθαρα αρνήθηκαν να σταματήσουν ή αρνήθηκαν επίσκεψη, έρευνα ή αιχμαλώτιση». Αντ’ αυτού όμως θα περάσω κατευθείαν στο σημείο που ήθελα να τονίσω, ότι δηλαδή οι κανόνες του διεθνούς δικαίου είναι ζήτημα ερμηνείας και θα εκπλαγείτε για το πόσο διαφορετικές ερμηνείες μπορείτε να βρείτε. Ενδεικτικά σας παρακαλώ να διαβάσετε αυτό το λινκ. Οι άνθρωποι που ισχυρίζονται πως ο αποκλεισμός είναι νόμιμος ή παράνομος και η επέμβαση νόμιμη ή παράνομη είναι όλοι τους νομικοί. Προσφέρουν όμως ερμηνείες διαμετρικά αντίθετες μεταξύ τους. Η ερμηνεία φυσικά είναι κάτι που εξαρτάται από τις πεποιθήσεις του καθενός, είναι εν ολίγοις πολιτικό ζήτημα κι εκεί θα στραφώ τώρα. Πριν προχωρήσω, δείτε εαν θέλετε αυτό το βιντεο που μου φάνηκε αρκετά ισσοροπημένο.

Επί του συγκεκριμένου (πολιτικά): Ένας διεθνής στολίσκος ακτιβιστών επιχείρησε να σπάσει τον αποκλεισμό της Γάζας και να παραδώσει ανθρωπιστική βοήθεια στους Παλαιστίνιους. Ο σκοπός του στολίσκου ξεκάθαρα δεν ήτανε απλώς να παραδώσει την βοήθεια μα και να προβεί σε μια πολιτική δήλωση κατά του αποκλεισμού. Ήτανε εκπεφρασμένη βούληση των ακτιβιστών να σπάσουν τον αποκλεισμό και γι αυτό δεν δεχτήκανε και την πρόταση του Ισραήλ να ξεφορτώσουνε σε άλλο λιμάνι κι από κει να μεταφερθεί η βοήθεια με φορτηγά στη Γάζα. Σημειωτέο εδώ πως η Γάζα έχει αποκλειστεί από Ισραήλ και Αίγυπτο απ’ όταν ανέλαβε τη διακυβέρνησή της η Χαμας (2007) ενώ η Δυτική Όχθη δεν είναι αποκλεισμένη (ναι αν δεν το καταλάβατε οι Παλαιστίνιοι έχουνε ΚΑΙ εμφύλιο). Το Ισραήλ από την άλλη είχε προειδοποιήσει πως δεν θα επιτρέψει κάτι τέτοιο κι έτσι επενέβη στον στολίσκο. Κι επενέβη με τραγικά ερασιτεχνικό και σπασμωδικό τρόπο με τα αποτελέσματα που είδαμε. Εδώ θέλω να επαναλάβω κάτι που έχω γράψει σε διάφορα σχόλια: είναι ένα πράγμα να αμφισβητείς τη νομιμότητα του αποκλεισμού και άλλο να προσπαθείς έμπρακτα να τον καταργήσεις. Στην δεύτερη περίπτωση, χάνεις το προνόμιο της ουδετερότητας και στην ουσία διαλέγεις παράταξη ανάμεσα στους εμπολέμους: δεν νομίζω πως μπορείς να υποκριθείς τον σοκαρισμένο όταν ο άλλος εμπόλεμος πέσει να σε φάει.

Επί του γενικού (πάλι πολιτικά): Κλείνοντας, δυο λόγια για το Παλαιστινιακό γενικά. Ναι, οι Παλαιστίνιοι είναι οι πιο αδύναμοι στην διαμάχη και οι άμαχοί τους υποφέρουνε ασύγκριτα περισσότερο από τους Ισραηλινούς. Αυτό όμως δεν σημαίνει ούτε πως το Ισραήλ είναι η προσωποποίηση του κακού στη γη ούτε πως οι Παλαιστίνιοι είναι η προσωποποίηση του καλού. Όταν το 2005 οι Ισραηλινοί αποχωρήσανε μονομερώς από την Γάζα η αντίδραση των Παλαιστινίων δύο χρόνια αργότερα ήτανε να εκλέξουνε την Χαμας. Το ότι οι Παλαιστίνιοι έχουνε περισσότερες απώλειες δεν έχει να κάνει με τον πιο ανθρωπιστικό τρόπο που μάχονται κατά του Ισραήλ αλλά με τα περιορισμένα τεχνικά-στρατιωτικά μέσα τους, εάν η Χαμάς διέθετε ελικόπτερα και τανκ είμαι απολύτως βέβαιος για το πώς θα τα χρησιμοποιούσε. Λυπάμαι μα δεν μπορώ να δώσω δίκιο σε καμία πλευρά. Για μένα το παιδί που σκοτώθηκε από βόμβα Ισραηλινών είναι εξίσου αδικοχαμένο με το εβραιόπουλο που σκοτώθηκε από ρουκέτα ή επειδή το σχολικό του ανατινάχτηκε. Μιλάμε για δύο λαούς που πρέπει να συμβιβαστούνε με την ιδέα της συνύπαρξης και δεν το κάνει κανείς τους. Όταν έχω μπροστά μου δύο πλευρές που χαρακτηρίζονται από την ίδια μισαλλοδοξία και θρησκευτικό φανατισμό στην ερώτηση «ποιος έχει δίκιο» η μόνη έντιμη απάντηση που μπορώ να δώσω είναι η ίδια που θα έδινα αν με ρωτούσαν ποιος ανάμεσα σε δύο ψυχοπαθείς πρέπει να αναλάβει τη διεύθυνση του ψυχιατρείου και είναι «κανείς!» [2].

Κατακλείδα: Αντιλαμβάνομαι πως με την παρούσα θα δυσαρεστήσω αρκετούς αναγνώστες και ίσως και να κερδίσω την ετικέτα του απολογητή της κρατικής βίας. Σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να δικαιολογήσω τον θάνατο εννιά ανθρώπων, δεν ήτανε αυτή η πρόθεσή μου. Δεν μπορώ όμως ούτε να μοιράσω καταδίκες για εν ψυχρώ δολοφονία, η κατάσταση μου φάνηκε αρκετά συγκεχυμένη και το υπόβαθρό της αρκετά περίπλοκο για να το κάνω. Εαν θέλετε μπορώ να καταδικάσω όλους τους θανάτους αμάχων ή μη αμάχων ανά την ιστορία αυτό όμως δεν θα αλλάξει τίποτα ούτε θα φέρει κανέναν άνθρωπο πίσω. Θεωρώ πολύ πιο χρήσιμο το να προσπαθήσω να εξηγήσω πως φτάνουμε σε αυτό το σημείο. Θεωρώ επίσης το να προσπαθείς να καταλάβεις τον κόσμο που θέλεις να βελτιώσεις χρησιμότερο από το να μοιράζεις ανώφελες ηθικές καταδίκες ακόμα κι αν καταλήγεις στην κουρασμένη παραδοχή πως απ' όταν οι άνθρωποι κατάφεραν να ζούνε με κάποια αρμονία στην οικεία κοινωνία τους τόσο χειρότεροι γίνανε ως κοινωνίες στις σχέσεις τους με άλλες κοινωνίες. Εαν η παρούσα κατάφερε έστω και για μια στιγμή να σας κάνει να αμφιβάλλετε για πράγματα που θεωρούσατε αυτονόητα και να σας προβληματίσει σχετικά με την περιπλοκότητα των πολιτικών καταστάσεων, τότε θεωρώ πως πέτυχε τον σκοπό της.

Καλημέρα και τις απολογίες μου για το μακροσκελές της σημερινής ανάρτησης.

---------------------------------------------
[1] Οι στίχοι από εδώ
[2] Δεν θεωρώ εδώ πως κανείς τους δεν πρέπει να ζήσει στην γη αυτή, μα πως κάποια στιγμή πρέπει να καταλάβουν πως πρέπει να την μοιραστούνε.

"Να φοβάσαι τ' άστρα του Νοτιά"

Την ανάρτηση ετούτη του την χρωστούσα καιρό, απ' όταν έμαθα πως συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από τη γέννησή του τον Γενάρη. Άλλωστε τέτοια εποχή πριν έντεκα χρόνια ήτανε που τον γνώρισα τον Κόλια. Όχι μέσω των κειμένων του, μα όπως -φαντάζομαι- και πολλοί άλλοι πριν από μένα μέσω των μελοποιημένων του ποιημάτων. Κι όμως από τη στιγμή εκείνη δεν έχω ξαναντικρύσει, ξανανοσταλγήσει ή ξαναονειρευτεί θάλασσα χωρίς να πάει το μυαλό μου σε κάποιον στίχο του. Εάν δε πατήσω σε καράβι, είναι σχεδόν νομοτελειακό πως μάλλον τον στίχο δεν θα τον σκεφτώ μόνον αλλά θα τον φαλτσοτραγουδήσω κιόλας. Χώρια που η ποίηση του Καββαδία είναι πάντα ένα εξωτικό μάθημα γεωγραφίας, ακόμα και για αυτάρεσκους διεθνολόγους που πιστεύουνε πως ξέρουνε που πέφτει κάθε τι που αξίζει να γνωρίζεις επάνω στον πλανήτη.

Μιας και ορισμένα πράγματα έχουνε ήδη ειπωθεί πολύ καλύτερα -και εκτενέστερα- απ' ό,τι θα μπορούσα να τα γράψω εγώ, συγχωρέστε μου εκ των προτέρων τα πολλά λινκ που θα ακολουθήσουνε. Το ως3 λοιπόν για αρχή έχει ένα πολύ καλό αφιέρωμα στον ποιητή, και το ντοκιμαντέρ για την ζωή του από τη 'μηχανή του χρόνου', διανθισμένο με κάποια από τα πιο γνωστά μελοποιημένα του ποιήματα βρίσκεται σε συνέχειες εδώ. Περνώντας στις μελοποιήσεις, αναμφίβολα οι πιο διάσημες είναι του Μικρούτσικου στον οποίον όπως σωστά αναφέρει το καλώδιο οφείλουμε σε μεγάλο βαθμό το ότι τραγουδάμε Καββαδία. Το δεύτερο μεγάλο σετ μελοποιήσεων έχει γίνει από του Ξέμπαρκους και μολονότι μου πήρε κάμποσο να τις συνηθίσω -μαθημένος από Μικρούτσικο όπως ήμουνα- πλέον τις απολαμβάνω όσο και τις γνωστές. Πώς θα μπορούσα άλλωστε να μην τις απολαύσω όταν περιλαμβάνουν κάτι σαν κι αυτό;

Δεν θα αναφερθώ σε μεμονωμένα ποίηματα-τραγούδια γιατί παρ' όλο που θα γεμίσω λινκ την ανάρτηση θα αδικήσω πολλά, στο καλώδιο πάντως που προανέφερα μπορείτε να βρείτε αναλυτικές αναρτήσεις για κάθε ποιητική συλλογή (δηλαδή μαραμπού, πούσι και τραβέρσο ) κι αντιγράφοντας από κει τους τίτλους μπορείτε να δοκιμάσετε την τύχη σας στο youtube. Από το πεζό του, την Βάρδια είχα δώσει παλιότερα ένα μικρό αποσπασματάκι εδώ. Κλείνοντας, επειδή δεν ξέρω ποιό βιντεάκι να διαλέξω προς επισύναψη θα δοκιμάσω κάτι ασυνήθιστο. Σας αφήνω λοιπόν με μια ερασιτεχνική απόδοση του "Ένας δόκιμος στη γέφυρα εν ώρα κινδύνου", που έχουν ετοιμάσει κάτι φίλοι και την βρίσκω πολύ όμορφη (με την εξαίρεση της μπουρούς κάπου στο πρώτο λεπτό που άνετα θα την περιέγραφα ως ηχητική τρομοκρατία). Επειδή το απαγγελτό στυλ μπορεί να σας ξενίσει, το ίδιο ποίημα έχει μελοποιηθεί (αν κι όχι ολόκληρο) κι από τους Ξέμπαρκους. Καλό σας βράδυ!

Πρωινός ήλιος

Νομίζω τέτοιου τύπου ανάρτηση έχω να κάνω μήνες, ίσως από την "Νάντη" τον χειμώνα. Έλα όμως που περιμένοντας την σημερινή ιερά εξέταση με τσίμπησε το ξημέρωμα αναποφάσιστο αν προλαβαίνω να ξεκλέψω δύο-τρεις ώρες ύπνου ή αν είναι καλύτερα να μην το ρισκάρω και να κινήσω για το πανεπιστήμιο πρωινός πρωινός. Τελικά το αποφάσισα πως αντίο ύπνε και πήγα να φτιάξω τον πρωινό καφέ, εξαιρετικά αραιό για τα γούστα μου αλλά πάλι καλά που είχε μείνει και λίγος καφές ειδάλλως θα την έβγαζα με τσάι. Η μέρα που ξημερώνει δείχνει να είναι καλή, θα τολμούσα να πω καλοκαιρινή, και κοιτώντας τα δέντρα από το παράθυρο της κουζίνας παρατήρησα κάτι που πάντα μου φτιάχνει τη διάθεση. Έχετε προσέξει ποτέ το παιχνίδισμα των πρώτων -αδύναμων- ακτίνων του ήλιου πάνω στα φύλλα; Αυτό που αρκεί να δώσει μια αίσθηση ζεστασίας χωρίς να πλησιάζει τις απειλητικές διαστάσεις του μεσημεριανού ήλιου; Κάτι τέτοια πρωινά ήτανε που χρυσώνανε και το χάπι του εγερτηρίου στις 6 μερικά καλοκαίρια πίσω, μόνο που εκεί τα δέντρα ήτανε λεύκες αντί για καναδικά πλατάνια. Μαζί με την καλημέρα μου, απολαύστε κι ένα κομμάτι που θεωρώ αρκετά ταιριαστό με ένα τόσο ευχάριστα μελαγχολικό ξεκίνημα της ημέρας. Ε, εντάξει το κομμάτι τιτλοφορείται "μετά τη βροχή" κι εδώ έχει να βρέξει μέρες αλλά εμένα μου φάνηκε ταιριαστό, γι' αυτό και θα το υποστείτε.


-------------------------------------------

UPDATE-ΑΠΟΡΙΑ: Ρε παιδιά, όσοι μπαίνετε με Mozilla, το βίντεο είναι τόσο τερατώδες που κρύβει την στήλη με τα ιστολόγια; Στον explorer κρύβει το βίντεο κάτω από την στήλη και νόμιζα πως είναι έτσι και για τους υπόλοιπους φυλλομετρητές ιστού (τι κάνει ο άνθρωπος για να μην πει browser).

Ξανα: Προκειμένου να μην παιδεύεστε ούτε σεις ούτε εγώ, έβαλα μικρότερο βιντεάκι.

Όχι άλλο "Τιτανικό", σας παρακαλώ δηλαδή

Πραγματικά η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο, μια ακόμα φορά να δω την Ελλάδα ή την ελληνική οικονομία να παρομοιάζεται με τον Τιτανικό και τα -ήδη αποδεκατισμένα μου από το σκέφτομαι και γράφω του τελευταίου μήνα- εγκεφαλικά κύτταρα θα κάνουνε μαζική αυτοκτονία! Λίγα ενδεικτικά που βρήκα στο google: "Ο «Τιτανικός»", "Ο Τιτανικός του Γιώργου οδεύει ολοταχώς προς το παγόβουνο του ΔΝΤ" και "Ελληνικός...Τιτανικός". Και αυτά είναι μόνο για starters, θυμάμαι την παρομοίωση να κυκλοφορεί από την εποχή του Σημίτη. Καλά ρε παιδιά δουλευόμαστε; Τι σχέση έχει ο Τιτανικός με την Ελλάδα; Υπάρχουνε τεράστιες διαφορές που καθιστούνε τον παραλληλισμό ατυχέστατο! Κι εξηγούμαι:

Πρώτη διαφορά: Ο Τιτανικός, παρά τις κατασκευαστικές κακοτεχνίες του που θα μπορούσανε να τον κάνουνε από αυτή την άποψη ελληνικό πρότζεκτ, ήτανε ολοκαίνουργιος, υπερπολυτελέστατος και ασφαλής για τα δεδομένα της εποχής. Ήτανε όμως και γκαντέμης και τσούγκρισε με το παγόβουνο με έναν τρόπο (πλαγίως) που τον επήρε και τον σήκωσε και αυτό τον καθιστά αρκετά δημοφιλή τραγωδία. ΔΕΝ ήτανε όμως ένας σκουριασμένος σκυλοπνίχτης που θαλασσοδέρνεται δεκαετίες με τον καπετάνιο στη γέφυρα να είναι πάντα πρόθυμος να κατηγορήσει τον προηγούμενο καπετάνιο. Εξυπακούεται πως και σε παγάκι να προσκρούσει ο σκυλοπνίχτης θα πάει άκλαφτος, δεν του χρειάζεται παγόβουνο!

Δεύτερη διαφορά: Ο Τιτανικός βούλιαξε όπως είπαμε ολοκαίνουργιος στο πρώτο ταξίδι. ΔΕΝ περιπλανιότανε στις θάλασσες του κόσμου επί δεκαετίες, με το πλήρωμα να ξεπουλάει όταν πιάνει λιμάνι ό,τι μπορούσε ο καθένας. Οι ανώτεροι αξιωματικοί στη γέφυρα ΔΕΝ πουλήσανε τα ναυτικά όργανα, τις πυξίδες, τους χάρτες και το χρηματοκιβώτιο του πλοίου. ΟΥΤΕ πουλήσανε της ολοκαίνουργιες μηχανές, τις προπέλες και τα φουγάρα! Κι ΟΥΤΕ υπήρχε η άτυπη συμφωνία με τους καμαρότους να κάνουνε τουμπεκί επειδή τους επιτρεπότανε να πουλάνε τα σεντόνια και τα πόμολα και στους μηχανικούς να πουλάνε το κάρβουνο. Και ΟΥΤΕ οι επιβάτες ανεχότανε την κατάσταση επειδή την Κυριακή τους προσφερότανε δωρεάν γεύμα [1]. Κι ΟΥΤΕ όταν το πλοίο φαινότανε πως κινδυνεύει ο καπετάνιος δήλωνε πως "παραλάβαμε χάος" αλλά αυτή τη φορά "το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκκαλο" και ταυτόχρονα να δίνει καμπίνα πρώτης θέσης στην προηγούμενη διοίκηση.

Μια διαφορά και μια ομοιότητα: Η τελευταία διαφορά του Τιτανικού με την Ελλάδα είναι πως όταν το καράβι βουλιάζει, ο καπετάνιος στην δεύτερη περίπτωση ΔΕΝ θα μείνει να πάει κάτω με το πλοίο. Αντιθέτως θα έχει πάντα μια θέση στις σωστικές λέμβους κι αυτός και οι λοιποί ανώτεροι αξιωματικοί ενεργοί τε και απόστρατοι. Η ορχήστρα ή η εν πάσει περιπτώσει σύγχρονη εκδοχή της, εννοείται πως δεν θα μείνει ούτε αυτή στο πλοίο μα πριν επιβιβαστεί στη λέμβο θα τραγουδήσει στους επιβάτες "Φταίμε όλοι". Και η ομοιότητα: Η επιβίβαση για τους επιβάτες και τα κατώτερα μέλη του πληρώματος αρχίζει μόνον εφόσον έχουν ήδη επιβιβαστεί οι επιβάτες της πρώτης.

Συνοψίζοντας: Ο Τιτανικός ήτανε γκαντέμης και πλήρωσε την ατυχία της στιγμής. Η Ελλάδα πληρώνει δομική γκαντεμιά σχετικά με την επιλογή καπετάνιου. Εάν λοιπόν ντε και καλά θέλουμε να την παραλληλίσουμε με κάποια ναυτική τραγωδία τότε ας βρούμε μια αντίστοιχη. Και η εναλλακτική που έχω να προτείνω συνοψίζεται στην εξής φράση:

"ΤΟ ΤΖΕΛΛΑ ΔΕΛΤΑ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΦΟΥΓΑΡΑ!"

---------------------------------------------------

[1] Δεν συμφωνώ με τα περί συλλογικής ευθύνης: ούτε φταίμε όλοι, όυτε φταίνε όλοι το ίδιο. Γι αυτό στο παράδειγμα προσπάθησα να κρατήσω μια αναλογικότητα: Δεν έχει την ίδια επίδραση στην πλωιμότητα του καραβιού το να πουλήσεις την προπέλα με το να πουλήσεις το πόμολο της καμπίνας.

UPDATE: Κατόπιν επισήμανσης που δέχτηκα (γεια σου Κώστα) πως η αναφορά δεν ήταν αρκετά σαφής, ορίστε και το λινκ που εξηγεί ποια ναυτική τραγωδία προσομοιώνει καλύτερα την ελληνική περίπτωση.