Πριν καμιά ώρα είχα μια από εκείνες τις εκλάμψεις που σε πιάνουνε όταν προσπαθείς να κοιμηθείς και μετά αποκτάς τόση υπερένταση που σου είναι αδύνατο να τα καταφέρεις. Έτσι αφού σημείωσα την μοναδική μου ιδέα - πάνω σε ένα ποστ ιτ το οποίο θα έχει χαθεί μέχρι να αποφασίσω να γράψω την εργασία- έμεινα με την αϋπνία. Την οποία θα πληρώσεις εσύ δίχως να φταις αγαπητέ αναγνώστη. Όχι ότι έχω πολλά να πω, μια φωτογραφία μόνο θα σου δείξω από έναν φιλαράκο που πέτυχα τις προάλλες στον Άγιο Ανδρέα (καλά έχω γίνει γελοίος με αυτές τις ελληνοποιήσεις τοπωνυμίων). Τον έπιασα στα πράσα να τσιμπολογάει αυτό που μου φάνηκε σαν καρπό από τριανταφυλλιά και δεν ξέρω ακόμα τι είναι, καθότι ο οδηγός της ορνιθολογικής είναι κάπου εγκαταλελειμμένος στην Ελλάδα. Για την κακή ποιότητα της φωτογραφίας φέρω μόνο το 1/5 της ευθύνης. Τα λοιπά 4/5 μοιράζονται εξίσου στην μπαχατέλα την μηχανή μου, στο μη συνεργάσιμο πουλί, στον Χρυσικό που τελείωσε τη δουλειά που είχε και με πήρε τηλέφωνο και τέλος στην καλή μου την καρδιά που τον λυπήθηκε να μην ξεροσταλιάζει στο αγιάζι.
Καταρχάς ευχαριστίες στον Δημήτρη για την έμπνευση του ονόματος που μου φάνηκε πολύ πιο ευφάνταστο από το γελοίο 'dragonlake' που έχω ακούσει κατά καιρούς. Σχεδόν κάθε αλπική λίμνη στην Ήπειρο την αποκαλούνε δρακόλιμνη, δύο όμως είναι αυτές που για μένα μετράνε, ή για να είμαι πιο ακριβής μια. Η δρακόλιμνη της Τύμφης, είναι το διαμάντι του στέμματος και επίσης αυτή με την καλύτερη σχέση κόστους-οφέλους (σε πεζοπορικούς όρους) μιας κι έχει κοντά καταφύγιο και μπορείς να σπάσεις τη διαδρομή. Για να μην πολυλογώ, οι ρηχές αυτές λίμνες (3-4 μέτρα) της αλπικής ζώνης προήλθαν από καθίζηση του βραχώδους υποστρώματος από το βάρος των παγετώνων, την εποχή που οι τελευταίοι υπήρχαν. Ο μύθος ότι είναι άπατες καταρρίφθηκε πριν από κάποια χρόνια όταν κάποιος ήρωας κουβάλησε εξοπλισμό και βούτηξε.
Γιατί να ήτανε άπατες; Μα που θα χωρούσε ολόκληρος δράκος αλλιώς; Ένας έμενε στην δρακόλιμνη της Τύμφης και ο άλλος απέναντι στον Σμόλικα. Κι επειδή ως γνωστόν οι δράκοι είναι επιθετικά, κακιασμένα και τσαμπουκαλεμένα πλάσματα πετούσαν ο ένας στον άλλο ό,τι βρίσκανε μπροστά τους, όχι σπουδαία πράγματα δηλαδή, πέτρες και ρόμπολα (πεύκο ψηλού υψομέτρου, άχαρο, ανεμοδαρμένο και κακομοιριασμένο). Μεγάλοι αρχιτέκτονες τοπίου αυτοί οι δράκοι, θεωρήθηκαν υπεύθυνοι για την σημερινή διαμόρφωση του χώρου και κυρίως για την παρουσία διαφορετικού χρώματος πετρών γύρω και μέσα στην κάθε λίμνη. Την ιστοριούλα αυτήν, μου την έλεγε ο πατέρας μου μαζί με την άλλη για τον Αλή Πασά που προσπάθησε να ανεβάσει βάρκες και οι δράκοι τον στείλανε από κει που ήρθε. Τώρα που το έψαχνα βρήκα τους μύθους μαζεμένους εδώ αν κι έχω να δηλώσω ότι αυτός με το μαύρο κριάρι είναι σκέτη απάτη και στερείται κάθε επιστημονικής βάσης. Γιατί οι βοσκοί στον Σμόλικα δεν φαίνεται να θυμούνται τίποτε, μιας και τα πρόβατά τους μια χαρά τα φέρνουνε δίπλα στην δρακόλιμνη και την κάνουνε να θυμίζει νερόλουτσα. Επιστρέφω όμως στην Τύμφης, η οποία διατηρεί περισσότερη από την μαγεία.
Ε λοιπόν, η ομάδα του latecomer έφτασε με κίνδυνο της ζωής της στο άνδρο του κτήνους, καθυστερημένα όπως πάντα, και -ευτυχώς- όταν η μαμά έλειπε. Έτσι κατορθώσαμε να αποθανατίσουμε τα μικρά της που κυκλοφορούν μεταμφιεσμένα επιτυχώς σε αλπικούς τρίτωνες. Πριν σας αφήσουμε να απολαύσετε το σπάνιο φωτογραφικό ντοκουμέντο κάποιες τελευταίες επισημάνσεις: Η κοιλιά τους είναι πορτοκαλί αλλά στάθηκε αδύνατο να αναποδογυρίσω κάποιο και να το πείσω να μείνει έτσι μέχρι να βγάλω την φώτο. Είναι πολύ γρήγορα τα διαολεμένα και το μόνο που θα πετύχαινα θα ήτανε να αποκτήσω μερικές ντροπιαστικές φωτογραφίες με εμένα πεσμένο στην λίμνη (ούτε κουβέντα να γίνεται για το τακτ των συνοδοιπόρων). Οπότε επιστρατεύστε τη φαντασία σας ή το γκουγκλ. Το πρώτο ζεύγος εικόνων είναι τραβηγμένες τέλη Μαΐου του 2008 ενώ το δεύτερο είναι Σεπτέμβρη του 2009. Το παράπονό μου πάντως είναι πως κάθε χρόνο στους 10 πόντους τα βρίσκω! Μα τι έχουνε τα έρμα και δεν μεγαλώνουν; Ούτε χαλίκια δεν μπορούνε να πετάξουνε έτσι όπως είναι, όχι πέτρες και δέντρα!
Απορίες που έχει ο κόσμος πρωινιάτικα... Δεν είναι δικιά μου η απορία βέβαια, είναι ένα από κείνα τα συνθήματα που βλέπεις καμιά φορά στους τοίχους και απορείς αν ο συντάκτης σκεφτότανε τίποτα άλλο πέρα από το να προκαλέσει την λογική του περαστικού. Η κατασκευή τους είναι σχετικά απλή, μια φρασούλα με δύο όρους που φαινομενικά δεν έχουνε καμία σχέση μεταξύ τους, και ίσως όντως να μην έχουνε. Πάντα όμως όταν τα βλέπω με τραβάνε κάπως. "Κι αν όντως βγάζουν νόημα κι εγώ απλά δεν μπορώ να το καταλάβω;" σκέφτομαι, κι έπονται τα αντανακλαστικά: "σιγά μην αφήσω έναν τοίχο να με νικήσει". Αν λοιπόν η απορία του τοίχου είναι έγκυρη έστω και σαν μεταφορά, θα τολμούσα να απαντήσω καταφατικά. Ναι κάνει κρύο στο άπειρο και μάλιστα ψοφόκρυο. Δεν ξέρω γιατί, αλλά η απορία του συγκεκριμένου τοίχου μου φαίνεται απροσδιόριστα νιτσεϊκή. Ή τώρα που το καλοσκέφτομαι όχι και τόσο απροσδιόριστα, μου θύμισε τον μονόλογο του τρελού από τη Χαρούμενη Γνώση. Ο τρελός περιγράφει το συναίσθημα μετά τον θάνατο του Θεού με τις εξής φράσεις: "δεν μας τρομάζει το κενό; δεν κάνει περισσότερο κρύο;" Αυτήν την υπαρξιακή παγωνιά έχω στο μυαλό μου όταν σκέφτομαι και το άπειρο. Διότι είναι κάτι ασύλληπτο, οι άνθρωποι είμαστε πεπερασμένοι και στον χρόνο και στον χώρο, ο κόσμος μας είναι πεπερασμένος όπως και η αντίληψή μας, το άπειρο μας είναι κάτι ξένο, αδυνατώ να συλλάβω τις επιπτώσεις του και το νιώθω τόσο απόμακρο και άπιαστο. Therefore πρέπει να είναι κρύο! Όπως και να χει, αφού έκανα ολόκληρο άχρηστο πρόλογο, απολαύστε και την φωτογραφία.
Αρκετά παίξαμε με την Ελλάδα και την εξωτερική της πολιτική. Λέω να κάνω ένα διάλειμμα και να ασχοληθώ με την θετή μου πατρίδα. Saltire λέμε εδώ τον σταυρό του Αγίου Ανδρέα, εθνικού αγίου της Σκωτίας. Μην με ρωτάτε πως αλλά κατά κάποιον τρόπο ένα πλοίο που υποτίθεται πως κάποτε μετέφερε τα οστά του (ποιά απ' όλα;) βούλιαξε κάπου εδώ κοντά. Από τον 9ο αιώνα λοιπόν ένας λευκός σταυρός του Αγ. Ανδρέα φιγουράριζε στη σημαία της Σκωτίας σε γαλάζιο φόντο. Φυσικά η Σκωτία με την ένωση των στεμμάτων του 1707 έχει ενσωματωθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο, του οποίου όμως η σημαία, το Union Jack, είναι στην ουσία μια μίξη του σταυρού του Αγ. Γεωργίου της Αγγλίας (κόκκινος σταυρός με άσπρο φόντο), του σταυρού του Αγ. Ανδρέα της Σκωτίας (λευκό Χ με μπλέ φόντο) και του σταυρού του Αγ. Πατρικίου για την Ιρλανδία (κόκκινο Χ). Παρεπιπτώντως μην ξανακούσω σχόλια για τον δικό μας έναν σταυρό, υπάρχουνε και χειρότερα, ετούτοι στριμώξανε τρεις σε μια σημαία! Που λοιπόν μπορείς να θαυμάσεις τον σταυρό του Αγ. Ανδρέα στη Σκωτία του σήμερα;
Είχα κάνει αναφορά εδώ, στην επέτειο από την λήξη του Μεγάλου Πολέμου που τότε πλησίαζε (ήτανε εχτές). Στην ανάρτησή μου είχα ένα αγγλικό τραγουδάκι και είχα εκφράσει την απογοητεύσή μου που δεν είχα βρει κάτι αντίστοιχο από Γερμανία. Με έσωσε ως συνήθως το BBC με το ακόλουθο αφιέρωμα για τα αποτελέσματα της ανακωχής της 11ης Νοέμβρη στη Γερμανία. Ελπίζω να αποκατέστησα κάπως την ισορροπία, ορίστε λοιπόν το λινκ: http://bbc.co.uk/i/fcy1p/
Είναι ίσως η παρουσίαση που πήγε στραβά (κι άκομα απορώ με τους ακαδημαϊκούς που προτιμούν να προσποιηθείς ότι ξέρεις τα πάντα παρά να παραδεχτείς ότι έχεις ελλιπείς γνώσεις), ίσως η αναφορά του Zaphod στην κούρσα διαδοχής της ΝΔ όπου θυμήθηκα ότι υπάρχει ο Σαμαράς, ίσως η συζήτηση που είχα χτες για το μακεδονικό και ίσως όλα μαζί που μου προκαλέσανε αυτήν την διαολεμένη διάθεση να γράψω για το μόνο θέμα που με ενδιαφέρει πραγματικά και το οποίο μάλλον δεν θα βρει ποτέ τον δρόμο του για την διατριβή -αν ποτέ η τελευταία γραφτεί- δλδ τον εθνικισμό. Έχω ήδη περιγράψει τις απόψεις μου για ρεαλισμό και εθνικισμό εδώ, τώρα περνάω στο case study.
Η εκπομπή την οποία θα σχολιάσω είναι του Παπαχελά και θα δώσω στο τέλος της ανάρτησης το πρώτο μέρος (τα υπόλοιπα μπορείτε να τα βρείτε από τα related).
ΠΡΩΤΟ ΦΑΟΥΛ (pt 2, 6:05-7:08): Ο Έλληνας πρέσβης πιάνει κουβέντα με τον Γκλιγκόροφ περί της ιστορίας των σλαβομακεδόνων και αφού ο τελευταίος έχει την ατυχή έμπνευση να είναι ειλικρινής, παραδέχεται πως η ιστορία τους έχει κενά. Ο δαιμόνιος Έλληνας διπλωμάτης συμπεραίνει: "Άρα μπορούμε να ανακοινώσουμε ότι δεν έχετε καμία σχέση με τη Μακεδονία και τους Μακεδόνες". Δύο είναι τα συμπεράσματα που μπορούμε να εξάγουμε. Είτε στο διπλωματικό σώμα παίρνουνε στόκους, είτε η κυβέρνηση έδινε τις πλέον ακατάλληλες οδηγίες. Γιατί αν είσαι σοβαρός διπλωμάτης καταλαβαίνεις ποια είναι τα όρια και του άλλου, δεν μπορείς να του ζητήσεις να βγει δημόσια να καταδικάσει την όποια εθνική του ιστορία όπως κανείς δεν σου ζητάει να απολογηθείς για το ότι διδάσκεις αρλούμπες περί κρυφού σχολειού στη δική σου ιστορία. Η συνετή εξωτερική πολιτική δεν έχει να κάνει μόνο με το να προωθείς το συμφέρον σου αλλά να αντιλαμβάνεσαι και μέχρι που μπορεί να υποχωρήσει ο άλλος ( το γιατί ένα τόσο βλακώδες θέμα δεν θα έπρεπε καν να βρίσκεται στην ατζέντα σου ως ζήτημα εθνικού συμφέροντος το έχω αναλύσει αλλού).
ΤΟ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΔΙΑΛΛΕΙΜΑ (pt 2, 9:00-9:30): Ο υποψήφιος αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης (στο εξής Σαμαράς) πετάει τη γνωστή μαλακία για τον Ντε Γκωλ και την Βρετανία στον Ιταλό ομόλογό του, ο οποίος διαμαρτύρεται για το ότι η Ελλάδα τους απασχολεί με βλακείες!
Η ΑΤΑΚΑ ΤΗΣ ΒΡΑΔΙΑΣ (pt 3, 0:19-0:25): Μητσοτάκης: "Ο Σαμαράς όχι από κακή πρόθεση βέβαια, αλλά από ανικανότητα, τα έκανε μούσκεμα" Δεν βοηθάει στην ανάπτυξη του επιχειρήματος μα το κρατάμε για μελλοντική αναφορά.
ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΟ: (2ο μισό τρίτου μέρους - πέμπτο μέρος): Όπου ο Μητσοτάκης με ειλικρίνεια την οποία εκτίμησα, λέει ότι δεν τον ένοιαζε το όνομα και αναφορικά με το πώς αναγκάστηκε να το προωθήσει εξωτερικά λέει "ήμουνα ο μόνος που επέμεινα σ' αυτήν την ανοησία". Επίσης η παρατήρηση "ο Γκλιγκόροφ ήτανε προσωπικότητα, θα το έλυνε, έστω και με πόνο ψυχής".
ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΑ: (έκτο μέρος 6:00-6:30) "Δεν μπορείς να κάνεις εξωτερική πολιτική λέγοντας ανοησίες. Ο κόσμος δεν μπορεί να δεχτεί την δική σου ανοησία". Πες τα επιτέλους άνθρωπέ μου! Καμία χώρα δεν δίνει την παραμικρή σημασία σε ένα τόσο γελοίο θέμα παρά μόνο η Ελλάδα. Όχι μόνο διασυρόμαστε διεθνώς, αλλά σπαταλάμε και πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο σε μαλακίες.
Από την σχετική εκπομπή, πέρα από ορισμένους διπλωμάτες, ο Μητσοτάκης φάνηκε να είναι ο μόνος που χαμπάριαζε τι γίνεται από εξωτερική πολιτική και γι' αυτό του δίνω τον πόντο. Τώρα, το τι γίνεται όταν καταντήσει μια χώρα να προσδιορίζει το εθνικό της συμφέρον με όρους εθνικισμού το έχω ξαναθίξει: Δεν γίνεται τίποτε, ακριβώς επειδή οι εθνικισμοί από μόνοι τους έχουν αξιώσεις αλήθειας για τους ίδιους και αξιώσεις ψεύδους για όλους τους άλλους. Πρώτοι το κάναμε εμείς, τώρα που το κάνουνε και οι γείτονες τους λέμε αδιάλλακτους. Να τα λουστούμε τώρα για να μάθουμε. Επίσης σε προηγούμενη ανάρτηση είχα ασχοληθεί με το τι γίνεται όταν ο εθνικισμός συναντά την μαζική δημοκρατία. Μια ματιά στα σχόλια κάτω από τα βιντεάκια θα σας πείσει. Συνοψίζοντας: πραγματικά αμα στην ΝΔ πάνε και βγάλουνε τον Σαμαρά και κερδίσει και εκλογές με βλέπω να ζητάω πολιτικό άσυλο στην Ρουριτανία!
Με συγκίνησε ο Νικόλας που με διαβάζει το τελευταίο βράδυ πριν μπει φαντάρος. Και μιας και μπαίνετε πολλοί μαζί αυτήν την φορά, ας μου επιτραπεί μια αφιέρωση. Νίκο, Δημήτρη, Αντρέα, Στέφανε, να 'στε καλά, θα περάσει ο καιρός. Δεν σας φοβάμαι ρε, μπαίνετε μέσα πολύ μεγάλοι για να σας πρασινίσουνε τα όνειρα! Ορίστε και το τραγουδάκι, που το έχω ακόμα στο mp3 μου από κείνον τον καιρό:
Μακράν η αγαπημένη μου εφεύρεση μιας χρήσεως. Αν ήταν βίντεο στο youtube θα έπαιρνε 5 αστεράκια, αν ήτανε status στο facebook θα έπαιρνε like και αν ήτανε πολιτικός θα του έδινα νόμπελ ειρήνης. Διότι το σπίρτο δεν είναι απρόσωπο σαν τον αναπτήρα. Όχι κύριοι! Το σπίρτο έχει χαρακτήρα. Πάντα νιώθω μια περίεργη ζεστασιά ανάβοντας σπίρτο στο σκοτάδι και επιπρόσθετα αφήνει μια ίδιαίτερη γεύση στο τσιγάρο, πολύ πιο χαρακτηριστική από τη γεύση φρούτων του δάσους και δρύινων βαρελιών με μια ιδέα απο ημιώριμο αχλάδι του κρασιού, που στο κάτω κάτω θα αδειάσεις το μπουκάλι και δεν θα την καταλάβεις. Για να μην αναφερθώ στην ρετρό αίσθηση του "ανάβω το τσιγάρο μου καλύπτοντάς το με τα χέρια αν και είμαι σε εσωτερικό χώρο και δεν φυσάει (ναι Νικόλα ακόμα το κάνω αυτό), σβήνω με τρόπο το σπίρτο (φυσώντας ελαφρά μέσα, τινάζοντας ελαφρά έξω), η πρώτη τουλίπα καπνού ανεβαίνει νωχελικά προς το ταβάνι ή το στερέωμα και φυσικά όλο το σκηνικό είναι ασπρόμαυρο". Τι; πώς μου ήρθε; ε, σήμερα πήγα στην σχολή έχοντας ξεχάσει τον αναπτήρα και θυμήθηκα μετά απο καιρό τη γεύση του σπίρτου...
Τελικά όσο πλησιάζει η ημερομηνία της παρουσίασης τόσο περισσότερο ψάχνω δικαιολογίες να μην κάτσω να διαβάσω! Behold λοιπόν μια ανάρτηση που είχα υποσχεθεί εδώ όταν πρωτοξεκινούσα το ιστολόγιο. Περνάμε λοιπόν δίχως καθυστέρηση στην περιγραφή αυτού του στολιδιού του ζωϊκού βασιλείου.
Ο πορτοκαλί τσαλαπετεινός των Άνδεων (στο εξής Π.Τ.Α. κι ας μοιάζει σαν αρχικά τρομοκρατικής οργάνωσης) ή Upupaepopss.peruvianusκατά το λατινικότερον, είναι σπανιότατο είδος της Νοτίου Αμερικής. Πρόκειται για υποείδος του γνωστού τσαλαπετεινού που αποσπάστηκε από τον παλιό κόσμο πριν από κάποιες δεκαετίες. Η επικρατέστερη επιστημονική έρευνα (LateandComer, 1998) αποδίδει την προέλευσή του σε διαστάυρωσητσαλαπετεινού με ερυθρό λαμπτήρα πυρακτώσεως, πιθανότατα λόγω διατήρησηςαιχμαλωτισμένων ζώων του είδους σε οίκο ανοχής των περιχώρων της LaPaz. Το έντονο πορτοκαλί χρώμα προέρχεται λοιπόν από την απλή μίξη των χρωμάτων όπως μας διδάσκουν οι νόμοι της φύσης. Μια δεύτερη ερμηνεία προέρχεται από τους LeoandMalakies (1999) που αποδίδει την εμφάνιση του νέου είδους σε ταυτόχρονη εμφάνιση συμπτωμάτων ερυθράς και κίτρινου πυρετού σε πολλά άτομα του κοινού τσαλαπετεινού.
Όπως προαναφέραμε, ο Π.Τ.Α χαρακτηρίζεται από το έντονο πορτοκαλί χρώμα του το οποίο των βοηθά να κρύβεται αποτελεσματικά στις φυλλωσιές των πορτοκαλαιώνων. Δυστυχώς ως γνωστόν, τα εσπεριδοειδή δεν φημίζονται για τις αντοχές τους στο κρύο και το υψόμετρο με αποτέλεσμα ο Π.Τ.Α. να έχει αποδεκατιστείαπό διάφορους θηρευτές όπως ο μοβγυπαετός της Ουρουγουάης. Στην πραγματικότητα μόνο ένας πληθυσμός του είδους έχει εντοπιστεί κι αυτός βρίσκεται βαθιά στο γερασμένο μυαλό του Γιακωβίνου (μην ανοίξετε το λινκ, το 'χει κλειδώσει ο αλητήριος). Η ομάδα του latecomer όμως, πιστή στην συνήθειά μας (νάτη και η σχιζοφρένεια) να δίνουμε φωτογραφικά ντοκουμέντα επειδή εδώ τίποτα δεν γράφεται τυχαία, συμβουλευθήκαμε την επιστήμη προκειμένου να αποσπάσουμε την σπάνια εικόνα του ακριβοθώρητου πλάσματος.
Οι ανεπαρκέστατοι θετικοί επιστήμονες που συμβουλευτήκαμε -ως αναμένετο- απέτυχαν παταγωδώς να μας προμηθεύσουν με κάτι παραπάνω από ένα εγκεφαλογράφημα. Ωστόσο, επειδή είμαστε και πεισματάρηδεςκαταφύγαμε σε γνωστό πνευματιστήο οποίος υπνώτισε τον καθόλου συνεργάσιμο και αλυσοδεμένοΓιακωβίνο και κατάφερε τελικά να αναπαραστήσει με εκπληκτική πιστότητα τον Π.Τ.Α. και το πλούσιο φτέρωμά του. Απολαύστε λοιπόν την -σχεδόν φωτογραφική- ανατύπωση του σπανιότατου πουλιού!
DISCLAIMER: Για τις ανάγκες της παρούσας δεν βασανίστηκε κανένα απειλούμενο είδος, συμπεριλαμβανομένων των Π.Τ.Α. και του Γιακωβίνου (αν και για το τελευταίο αλλάξαμε γνώμη). Για την καλύτερη αντίληψη του εκπληκτικής αισθητικής και ακρίβειας σκίτσου παρακαλούμε δείτε το σχετικό βίντεο που παραθέτει ο zaphod (στο λινκ με τον ψυχιστή). Τέλος, αν δεν είστε ο Γιακωβίνος, διαβάζετε αυτήν την ανάρτηση και θέλετε να με σκοτώσετε...εεε συγγνώμη!
Τι την ήθελα την ανάρτηση για τον στρατό ο άνθρωπος; Το γκαντέμιασα! Έπεσα πρωί πρωί στο ακόλουθο μαργαριτάρι, την ανακοίνωση του ΚΚΕ για την κατάργηση της θητείας σε αεροπορία και ναυτικό. Στην αρχή, καχύποπτος όπως πάντα, την απέδωσα σε τυπογραφικό λάθος της ελευθεροτυπίας. Η αλήθεια είναι πως η πρωινή μουντρουχιά εξαφανίστηκε αμέσως και γι αυτό τους ευχαριστώ. Πάμε:
"Η κατάργηση της θητείας στην αεροπορία και το ναυτικό οδηγεί στην πλήρη κατάργηση της θητείας και την μετατροπή των ενόπλων δυνάμεων σε μισθοφορικό στρατό, όπως επιτάσσει η συμμετοχή της χώρας στο ΝΑΤΟ. Αυτή η εξέλιξη είναι επικίνδυνη και για τα δικαιώματα του λαού και για την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας"
1. Το να συνάγεις ότι η κατάργηση θητείας στο ΠΝ και την ΠΑ θα οδηγήσει σε γενική κατάργηση της θητείας είναι της λογικής "τα τραπέζια έχουνε τέσσερα πόδια, η γάτα μου έχει τέσσερα πόδια. Έπεται πως η γάτα μου είναι τραπέζι". Ο στρατός ξηράς είναι πολύ πιο εξαπλωμένος και πολυάριθμος από αεροπορία και ναυτικό και επίσης εξυπηρετεί σημαντικά τοπικά οικονομικά συμφέροντα. Δεν καταργείται έτσι εύκολα, εδικά αν δεν έχεις καταφέρει να σχηματίσεις ικανό σκελετό επαγγελματιών.
2. Ο 'μισθοφορικός στρατός' είναι ένας άλλος τρόπος να περιγράψεις τον επαγγελματικό, που είναι εν πολλοίς απαραίτητος για τον χειρισμό σύγχρονων οπλικών συστημάτων.
3. Αυτή η εξέλιξη -αν ποτέ συμβεί, σίγουρα όχι στο άμεσο μέλλον- δεν είναι επικίνδυνη ούτε για τα δικαιώματα του λαού ούτε για την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας.
α). Τα δικαιώματα του λαού είδαμε πως τα διαφυλάσσουν και στρατοί κληρωτών. Το παλιό μαρξιστικό δόγμα ότι ο μαζικός στρατός κληρωτών είναι προοδευτικός και "λαϊκός" πήγε στον κάλαθο των αχρήστων από τον Πρώτο κιόλας Παγκόσμιο, αφήστε το εκεί καλύτερα. Στην Ελλάδα το γνωρίσαμε με αρκετά 'κινήματα' στη δεκαετία του '30 και με μια δικτατορία. Ο φαντάρος δεν ονειρεύεται επαναστάσεις, ο φαντάρος θα λουφάξει και θα κάνει ό,τι του λένε οι ανώτεροί του.
β), Ω ναι! Φυσικά και ο λαϊκός στρατός κληρωτών του Ιράκ είχε ψυχή και πάλευε για την εθνική κυριαρχία κι έτσι κατατρόπωσε τους ιμπεριαλιστές μισθοφόρους το 2003. Πώς; Δεν τους κατατρόπωσε; Ε θα ήτανε απλά κωλόφαρδοι τότε.
4. Δεν ξέρω πόσοι ονειρεύονται ακόμα Μεγάλους Πατριωτικούς Πολέμους, εγώ το μόνο που ήξερα όταν πήγα φαντάρος ήτανε ότι θα με έτρωγε το μαύρο σκοτάδι και θα έπαιρνα και στον λαιμό μου άλλα 8-9 παιδιά. Κι αυτό επειδή εκπαιδεύτηκα σε τακτικές του Πολέμου της Κορέας ενώ τα οπλικά συστήματα και οι τακτικές αλλάξανε λιγάκι έκτοτε.
5. Το ότι η κατάργηση της θητείας σε αεροπορία και ναυτικό είναι ο μόνος τρόπος να απαλλαγείς από βυσματικά σώματα που δεν χρειάζονται κληρωτούς και ταυτόχρονα να αυξήσεις τη δυναμικότητα των μονάδων του στρατού ξηράς μιας και μειώνεται η θητεία, είναι μάλλον πολύ προφανές για να είναι αληθινό.
Το ομολογώ, λατρεύω τις άχρηστες πληροφορίες! Τις συσσωρεύω με επιμέλεια και τις ταχτοποιώ ώστε να καταλάβουνε όσο το δυνατόν περισσότερα εγγεφαλικά κύταρα. Έτσι δεν μένει και πολύς χώρος για σοβαρότερα πράγματα που προκαλούνε αναίτιο πανικό. Από αυτήν την άποψη, η στρατιωτική θητεία ήτανε ο πιο παραγωγικός χρόνος που σπατάλησα ποτέ! Μάζεψα αρκετές άχρηστες πληροφορίες ώστε να μπορώ να πάρω ρεπό για αρκετό καιρό μετά. Φυσικά ο ακούραστος εργάτης του περιττού και ανούσιου δεν σταματάει ποτέ, αλλά αν ήθελα ρεπό θα μπορούσα να το πάρω και θα το άξιζα!
Πριν από ακριβώς τρία χρόνια λοιπόν, κατόπιν απαίτησής μου ο πονόψυχος λοχαγός μου με είχε στείλει στο μαγευτικό φυλάκιό μας. Στο εξάωρο που θα περνούσες στο παρατηρητήριο, είχες τη δυνατότητα να αποδοθείς σε αρκετές δραστηριότητες αναψυχής. Πριν σου πω ποιά επέλεξα, θα εξηγήσω το πρώτο μέρος του τίτλου. Υπήρχε μια σελίδα καδραρισμένη με τίτλο "Χρήσιμοι ελληνοτουρκικοί διάλογοι". Μόνο διάλογοι δεν ήτανε βέβαια οι φρασούλες. Ανάμεσα στο "βρίσκεσαι σε ελληνικό έδαφος", "είσαι στρατιώτης ή πολίτης;" και το πολύ διαλογικό "ψηλά τα χέρια!" είχα ξεχωρίσει το "Dikkat! Maiyn tarlasi!" (=πρόσεχε! ναρκοπέδιο!). Το είχα προσέξει, γιατί σε εκείνον τον τομέα δεν είχαμε ναρκοπέδιο, μόνο πεπόνια είχαμε. Πολλά πεπόνια μάλιστα και μιας και δεν είμαι λάτρης τους πρέπει να παραδεχτώ ότι εκείνα ήτανε εξαιρετικά (όχι δεν τα κλέβαμε, οι αγρότες ήτανε αρκετά καλοί να μας προσφέρουνε τόσα που δεν μπορούσαμε να τα φάμε όλα). Εν πάσει περιπτώσει, ανυπαρξία ναρκοπεδίου η φράση θα είχε την μόνη σκοπιμότητα να προκαλέσει πανικό στους επίδοξους εισβολείς συνδυασμένη με την κρυφή ελπίδα ότι θα ήτανε αρκετά σκοτεινά ώστε ως δια μαγείας τα πεπόνια να περνιούνται για νάρκες.
Το να διαβάζεις και να ξαναδιαβάζεις όμως τους διαλόγους σου κέρδιζε μετά βίας 5 λεπτά οπότε περνάμε στην δεύτερη δραστηριότητα αναψυχής που κατάφερε να με απασχολήσει για περισσότερο. Κάπου στα ΛΥΒ μας είχανε μάθει έναν τύπο να υπολογίζουμε την απόσταση με τη διαβάθμιση των κυαλιών, εάν γνωρίζαμε το μέγεθος του παρατηρούμενου αντικείμενου. Η κωδική του ονομασία ήταν "Αχ τα χείλια σου Μαρία" και κάθε αρχικό περίπου της φράσης αντιστοιχούσε σε ένα μέρος της εξίσωσης. Είχα βαλθεί λοιπόν με βάση το μέγεθος μιας διπλής νταλίκας να υπολογίσω την απόσταση από τον δρόμο που οδηγούσε από Αδριανούπολη σε Κήπους. Όταν τελείωσα, την είχα βγάλει 2km και παρόλο που δεν είπα στον συνάδελφο -που άκουγε ευλαβικά την Παπαρίζου που έπαιζε το τραντζιστοράκι του- με τι μαλακίες περνούσα την ώρα μου, ένιωσα ότι η μητέρα πατρίδα θα έπρεπε να είναι πολύ περήφανη με τους υπαξιωματικούς που βγάζει που παίζουνε στα δάχτυλα τους τύπους!
Φυσικά όπως αποδείχτηκε πολύ καιρό μετά, αυτό που έπαιζα στα δάχτυλα δεν ήτανε οι τύποι και τα χείλη της Μαρίας μετά από προσεκτική παρατήρηση θα μου προδίδανε το ειρωνικό μειδίαμα που είχανε σχηματίσει! Κοντολογίς, βάση χάρτη η απόσταση ήτανε τουλάχιστον 4km και πιο πιθανά κάπου στα 6. Επιμύθιο: μια διπλή νταλίκα μάλλον δεν έχει τις διαστάσεις που της είχα αποδώσει κι έπρεπε να τσεκάρω με ΙΧ! Α! και για να μην ξεχνιόμαστε, έναν διάλογο θα μπορούσα να θεωρήσω ως πραγματικά χρήσιμο κι αυτόν δεν τον είχε η λίστα: "Γεια! καπνίζεις;"
