Morning encounters

Φαίνεται πως από την πρώτη ανάρτηση, το ιστολόγιο ετούτο είναι καταδικασμένο να ασχολείται με τρωκτικά μια φορά τον χρόνο. Κι αφού τα δύο είδη σκίουρων που συναντώνται στο νησί μας τα έχω ήδη καλύψει, σήμερα θα γνωρίσουμε έναν μικροσκοπικό τους συγγενή που συνάντησα στην πρωινή βόλτα. Χωρίς να παίρνω κι όρκο πρόκειται μάλλον για ποντικό του δάσους, αν και προτιμά κυρίως τους φράχτες από θάμνους (στα μέρη μου τα λέγαμε όχτους νομίζω). Εγώ τον συνάντησα στο μονοπάτι δίπλα από το union canal κοντά σε έναν τέτοιον φράχτη. Με το που τον αντίκρισα σκέφτηκα τους αστεϊσμούς που κάναμε με έναν φίλο περπατώντας δίπλα στο ποταμάκι του Εδιμβούργου (το οποίο περνάει μέσα από την πόλη) για το τι δικαιολογίες θα είχανε βρεθεί στην Ελλάδα για να κοπούν τα δέντρα και να μπαζωθεί το ρέμα. Μια από αυτές που είχαμε συμπεριλάβει στη λίστα ήτανε το "κι αυτά τα δέντρα, σκέτη βρωμιά είναι, μαζεύουνε ποντίκια". Πηγή έμπνευσης για τα σχετικά επιχειρήματα δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από τον αντιδήμαρχο με το πριόνι που ήδη από το 2007 μας είχε προειδοποιήσει για τους κινδύνους που εγκυμονεί η ανεξέλεγκτη βλάστηση. Αν μη τι άλλο θα πρέπει να αισθάνεται δικαιωμένος. εν πάσει περιπτώσει, στην πρώτη φωτογραφία είναι ο ποντικομικρούλης που λέγαμε και στην δεύτερη είναι πάλι ο ίδιος μόνο που έχω προσθέσει κι ένα κέρμα για κλίμακα. Στην τρίτη φωτογραφία ένας εναγκαλισμός που φοβάμαι πως δεν ήτανε ιδιαίτερα φιλικός. Καλημέρα. 

Rodentia 2/2

Μια από τις πλέον συνηθισμένες ολονυχτίες στο γραφείο τελείωσε και γύριζα προς το σπίτι μου μέσα από τα Meadows, ένα πάρκο κοντά στο πανεπιστήμιο. Από το πάρκο μ' αρέσει να περνάω νωρίς το πρωί γιατί είναι άδειο και κόβουνε βόλτες ετούτοι οι κύριοι που είχα περιγράψει στην πρώτη ανάρτηση όταν άνοιξα το μπλογκ. Χωρίς να επαναλάβω αυτά που έχω ήδη γράψει για την ιστορία τους θα κάνω μια παρατήρηση. Είχα σχηματίσει την εντύπωση πως οι γκρι σκίουροι έχουνε εκτοπίσει τους γηγενείς κόκκινους συν τοις άλλοις επειδή είναι άνετοι με τους ανθρώπους. Συνεπώς δεν περίμενα να δω κανέναν κόκκινο σκίουρο, γνωρίζοντας πως είναι σπάνιοι στο Ηνωμένο Βασίλειο και κουβαλώντας την ανάμνηση του πόσο γρήγορα εξαφανίζονται όταν τους συναντώ στην Ελλάδα. Ξέρω πως δεν είναι η πρώτη φορά που το λέω μα... έκανα λάθος! Ο τυπάκος της ακόλουθης φωτογραφίας είναι σίγουρα κόκκινος σκίουρος (όχι λόγω χρώματος αλλά λόγω της φούντας στα αυτιά) και όταν τον συνάντησα κάπου ανάμεσα στο Aberdeen και το Inverness έδειξε να ανησυχεί από την παρουσία μου όσο και τα γκρίζα ξαδέρφια του, δηλαδή καθόλου! Αυτό έχει μια προβληματική διάσταση γιατί δείχνει το πόσο υποβαθμισμένο είναι το περιβάλλον στο Ηνωμένο Βασίλειο, ακόμα και λύκοι να είχανε επιβιώσει σαν σκυλάκια θα τους είχανε καταντήσει! Χώρια που αν τα ζωάκια παραείναι φιλικά μαζί σου κινδυνεύεις να μπεις στον πειρασμό και να επαναλάβεις το σενάριο της ακόλουθης ιστοριούλας (παρακαλούμε όπως απομακρύνετε τα παιδιά από την οθόνη):

Δυο φίλοι, αποφασίζουνε να κουβαλήσουνε πίσω στην Ελλάδα έναν από τους φιλικούς σκίουρους που συναντήσανε στην εκδρομή τους στη Σκωτία. Φυσικά κάτι τέτοιο απαγορεύεται κι έτσι πρέπει να κρύψουνε κάπου το ζώο. Πετάει λοιπόν ο ένας την ιδέα: "Κρύφτο μέσα στο εσωρουχό σου, κάνε λίγη υπομονή για δέκα λεπτά να περάσουμε τον έλεγχο και μετά το βγάζεις και το κρύβουμε στο σακίδιο". Όπερ και εγένετο. Αφού λοιπόν κάνουνε το τσεκ ιν κι αμέσως πριν τον έλεγχο ο μεταφορέας βγάζει το σκιουράκι από το εσώρουχό του και το πετάει κάτω φωνάζοντας "γ*μώ το σκιουράκι σου!". Ο φίλος του φανερά απογοητευμένος τον ρωτάει γιατί δεν έκανε υπομονή ένα λεπτό παραπάνω για να εισπράξει την ακόλουθη απάντηση: "Κοίτα να δεις... πάνω-κάτω στο κλαδί το σκιουράκι, το ανέχτηκα! Μέσα-έξω στην κουφάλα το σκιουράκι κι αυτό το ανέχτηκα! Κρίτσι κρίτσι τα καρύδια το σκιουράκι κι αυτό το ανέχτηκα! Αλλά όταν πήγε να βάλει τα καρύδια στην κουφάλα η υπομονή μου εξαντλήθηκε!'

DISLAIMER: Για τις ανάγκες της παρούσης δεν βασανίστηκε κανένα άτομο του εικονιζόμενου sciurus vulgaris ούτε του αναφερθέντος sciurus griseus. Διευκρινίζεται πως ο διαχειριστής του παρόντος ιστολογίου ουδέποτε έχει επιχειρήσει να εξάγει λαθραία άτομα των προαναφερθέντων ειδών (ή εν γένει λοιπά ζώα) με την μέθοδο που περιγράφει (ή με οποιαδήποτε άλλη μέθοδο) και πως το περιστατικό που αναφέρεται είναι φανταστικό. Καλημέρα σας!

Πουλάκι ξένο

Πριν καμιά ώρα είχα μια από εκείνες τις εκλάμψεις που σε πιάνουνε όταν προσπαθείς να κοιμηθείς και μετά αποκτάς τόση υπερένταση που σου είναι αδύνατο να τα καταφέρεις. Έτσι αφού σημείωσα την μοναδική μου ιδέα - πάνω σε ένα ποστ ιτ το οποίο θα έχει χαθεί μέχρι να αποφασίσω να γράψω την εργασία- έμεινα με την αϋπνία. Την οποία θα πληρώσεις εσύ δίχως να φταις αγαπητέ αναγνώστη. Όχι ότι έχω πολλά να πω, μια φωτογραφία μόνο θα σου δείξω από έναν φιλαράκο που πέτυχα τις προάλλες στον Άγιο Ανδρέα (καλά έχω γίνει γελοίος με αυτές τις ελληνοποιήσεις τοπωνυμίων). Τον έπιασα στα πράσα να τσιμπολογάει αυτό που μου φάνηκε σαν καρπό από τριανταφυλλιά και δεν ξέρω ακόμα τι είναι, καθότι ο οδηγός της ορνιθολογικής είναι κάπου εγκαταλελειμμένος στην Ελλάδα. Για την κακή ποιότητα της φωτογραφίας φέρω μόνο το 1/5 της ευθύνης. Τα λοιπά 4/5 μοιράζονται εξίσου στην μπαχατέλα την μηχανή μου, στο μη συνεργάσιμο πουλί, στον Χρυσικό που τελείωσε τη δουλειά που είχε και με πήρε τηλέφωνο και τέλος στην καλή μου την καρδιά που τον λυπήθηκε να μην ξεροσταλιάζει στο αγιάζι.

Loch of dragon (aka δρακόλιμνη)

Καταρχάς ευχαριστίες στον Δημήτρη για την έμπνευση του ονόματος που μου φάνηκε πολύ πιο ευφάνταστο από το γελοίο 'dragonlake' που έχω ακούσει κατά καιρούς. Σχεδόν κάθε αλπική λίμνη στην Ήπειρο την αποκαλούνε δρακόλιμνη, δύο όμως είναι αυτές που για μένα μετράνε, ή για να είμαι πιο ακριβής μια. Η δρακόλιμνη της Τύμφης, είναι το διαμάντι του στέμματος και επίσης αυτή με την καλύτερη σχέση κόστους-οφέλους (σε πεζοπορικούς όρους) μιας κι έχει κοντά καταφύγιο και μπορείς να σπάσεις τη διαδρομή. Για να μην πολυλογώ, οι ρηχές αυτές λίμνες (3-4 μέτρα) της αλπικής ζώνης προήλθαν από καθίζηση του βραχώδους υποστρώματος από το βάρος των παγετώνων, την εποχή που οι τελευταίοι υπήρχαν. Ο μύθος ότι είναι άπατες καταρρίφθηκε πριν από κάποια χρόνια όταν κάποιος ήρωας κουβάλησε εξοπλισμό και βούτηξε.

Γιατί να ήτανε άπατες; Μα που θα χωρούσε ολόκληρος δράκος αλλιώς; Ένας έμενε στην δρακόλιμνη της Τύμφης και ο άλλος απέναντι στον Σμόλικα. Κι επειδή ως γνωστόν οι δράκοι είναι επιθετικά, κακιασμένα και τσαμπουκαλεμένα πλάσματα πετούσαν ο ένας στον άλλο ό,τι βρίσκανε μπροστά τους, όχι σπουδαία πράγματα δηλαδή, πέτρες και ρόμπολα (πεύκο ψηλού υψομέτρου, άχαρο, ανεμοδαρμένο και κακομοιριασμένο). Μεγάλοι αρχιτέκτονες τοπίου αυτοί οι δράκοι, θεωρήθηκαν υπεύθυνοι για την σημερινή διαμόρφωση του χώρου και κυρίως για την παρουσία διαφορετικού χρώματος πετρών γύρω και μέσα στην κάθε λίμνη. Την ιστοριούλα αυτήν, μου την έλεγε ο πατέρας μου μαζί με την άλλη για τον Αλή Πασά που προσπάθησε να ανεβάσει βάρκες και οι δράκοι τον στείλανε από κει που ήρθε. Τώρα που το έψαχνα βρήκα τους μύθους μαζεμένους εδώ αν κι έχω να δηλώσω ότι αυτός με το μαύρο κριάρι είναι σκέτη απάτη και στερείται κάθε επιστημονικής βάσης. Γιατί οι βοσκοί στον Σμόλικα δεν φαίνεται να θυμούνται τίποτε, μιας και τα πρόβατά τους μια χαρά τα φέρνουνε δίπλα στην δρακόλιμνη και την κάνουνε να θυμίζει νερόλουτσα. Επιστρέφω όμως στην Τύμφης, η οποία διατηρεί περισσότερη από την μαγεία.

Ε λοιπόν, η ομάδα του latecomer έφτασε με κίνδυνο της ζωής της στο άνδρο του κτήνους, καθυστερημένα όπως πάντα, και -ευτυχώς- όταν η μαμά έλειπε. Έτσι κατορθώσαμε να αποθανατίσουμε τα μικρά της που κυκλοφορούν μεταμφιεσμένα επιτυχώς σε αλπικούς τρίτωνες. Πριν σας αφήσουμε να απολαύσετε το σπάνιο φωτογραφικό ντοκουμέντο κάποιες τελευταίες επισημάνσεις: Η κοιλιά τους είναι πορτοκαλί αλλά στάθηκε αδύνατο να αναποδογυρίσω κάποιο και να το πείσω να μείνει έτσι μέχρι να βγάλω την φώτο. Είναι πολύ γρήγορα τα διαολεμένα και το μόνο που θα πετύχαινα θα ήτανε να αποκτήσω μερικές ντροπιαστικές φωτογραφίες με εμένα πεσμένο στην λίμνη (ούτε κουβέντα να γίνεται για το τακτ των συνοδοιπόρων). Οπότε επιστρατεύστε τη φαντασία σας ή το γκουγκλ. Το πρώτο ζεύγος εικόνων είναι τραβηγμένες τέλη Μαΐου του 2008 ενώ το δεύτερο είναι Σεπτέμβρη του 2009. Το παράπονό μου πάντως είναι πως κάθε χρόνο στους 10 πόντους τα βρίσκω! Μα τι έχουνε τα έρμα και δεν μεγαλώνουν; Ούτε χαλίκια δεν μπορούνε να πετάξουνε έτσι όπως είναι, όχι πέτρες και δέντρα!

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας: Rodentia

Ο συμπαθής κύριος της φωτογραφίας είναι ένας γκρι σκίουρος. Σπεύδω να ξεκαθαρίσω (πριν χαρακτηριστώ σεξιστής απο την δεύτερη κιόλας ανάρτηση) πως δεν έχω την παραμικρή ιδέα για το φύλο του συγκεκριμένου φίλου, συνεπώς μπορεί κάλλιστα να είναι και κυρία. Τώρα που το καλοσκέφτομαι, ο λόγος της αυθαιρεσίας μου έχει να κάνει με το ότι στα ελληνικά λέμε "ο σκίουρος".
Εν πάσει περιπτώσει ο/η σκίουρος πόζαρε χωρίς πολλές ντροπές στους Βοτανικούς Κήπους του Εδιμβούργου αυτό το καλοκαίρι. Πρώτα σας αφήνω να τον καμαρώσετε και μετά τον σχολιάζω:

Το ζωάκι μας είναι ξεκάθαρο πως όχι μόνο δεν φοβάται τους ανθρώπους αλλά και επιδιώκει την παρουσία μας ( ε είπαμε, ζωάκι είναι, που να ξέρει;). Πέρα απο την συμπάθεια προς τους ανθρώπους που μοιραζόμαστε, έχω έναν παραπάνω λόγο να νιώθω κοντά του: είναι κι αυτός latecomer. Στην Ευρώπη δεν είναι γηγενής, όπου υπάρχει λοιπόν είναι γιατί εισήχθη απο την Αμερική, την πατρίδα του. Πως λέγαμε κάποτε ότι το G3 είναι γερμανικής προελεύσεως κι ελληνικής κατασκεύης; Ε, κάτι παρόμοιο, ο γκρι σκίουρος ειναι αμερικανικής προελεύσεως και βρετανικής εκτροφής. Χάρη στην προφανή προσαρμοστικότητά του όχι μόνο έχει εξαπλωθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο αλλά έχει εκτοπίσει και τον γηγενή κόκκινο σκίουρο, ο οποίος δεν είναι άλλος απο τον ευρασιατικό σκίουρο που έχουμε και στην Ελλάδα, αυτόν με τις φουντίτσες στα αυτιά. Για τον παραπάνω λόγο ο οποίος σίγουρα δεν είναι δικό του λάθος έχει χαρακτηριστεί ως παράσιτο και διώκεται ανηλεώς σε ορισμένες περιοχές. Δεν θα πάρω θέση στο λεπτό θέμα του αν είναι ή όχι επιβλαβής, η αλήθεια είναι οτι του έχω αδυναμία αυτού του πρόσφυγα του ζωικού βασιλείου. Άλλωστε κατοικεί σε περιβάλλοντα που ο κόκκινος σκίουρος δεν μπορεί να ζήσει, όπως το αστικό ή το "κατακερματισμένο δασικό" (νεολογισμός που περιγράφει το ένα στρέμμα δάσους εδώ και ένα άλλο 5 χιλιόμετρα παραπέρα).
Κλείνουμε με την καίρια ερώτηση που ίσως είσαι έτοιμος να αρθρώσεις: "ε και;". Προσπάθησα να σε προειδοποιήσω με τον τίτλο, άλλωστε πιστεύω οτι σήμερα μπορεί και να διάβασες και πιο μεγάλες βλακείες απ' αυτήν στο ίντερνετ. Θα μπορείς εξάλλου να πουλήσεις και μούρη στην παρέα αν ποτέ βρεθείς σε κάποιο πάρκο των ανατολικών ΗΠΑ ή του ΗΒ (όχι το μολύβι, την χώρα εννοώ) και σας πλησιάσει ο 'θρασύς' φίλος μας. Ακόμα όμως κι αν δεν είσαι εφετζής, τουλάχιστον θα ξέρεις την ιστορία του. Αν πάλι -παραδόξως- σου τράβηξα το ενδιαφέρον, το σχετικό αρθράκι της wikipedia είναι αρκετά κατατοπιστικό για αρχή. Αυτά λοιπόν για τον γκρι σκίουρο, ίσως επιστρέψω με κανένα πιο σοβαρό θέμα τις προσεχείς ημέρες.