Μακράν η αγαπημένη μου εφεύρεση μιας χρήσεως. Αν ήταν βίντεο στο youtube θα έπαιρνε 5 αστεράκια, αν ήτανε status στο facebook θα έπαιρνε like και αν ήτανε πολιτικός θα του έδινα νόμπελ ειρήνης. Διότι το σπίρτο δεν είναι απρόσωπο σαν τον αναπτήρα. Όχι κύριοι! Το σπίρτο έχει χαρακτήρα. Πάντα νιώθω μια περίεργη ζεστασιά ανάβοντας σπίρτο στο σκοτάδι και επιπρόσθετα αφήνει μια ίδιαίτερη γεύση στο τσιγάρο, πολύ πιο χαρακτηριστική από τη γεύση φρούτων του δάσους και δρύινων βαρελιών με μια ιδέα απο ημιώριμο αχλάδι του κρασιού, που στο κάτω κάτω θα αδειάσεις το μπουκάλι και δεν θα την καταλάβεις. Για να μην αναφερθώ στην ρετρό αίσθηση του "ανάβω το τσιγάρο μου καλύπτοντάς το με τα χέρια αν και είμαι σε εσωτερικό χώρο και δεν φυσάει (ναι Νικόλα ακόμα το κάνω αυτό), σβήνω με τρόπο το σπίρτο (φυσώντας ελαφρά μέσα, τινάζοντας ελαφρά έξω), η πρώτη τουλίπα καπνού ανεβαίνει νωχελικά προς το ταβάνι ή το στερέωμα και φυσικά όλο το σκηνικό είναι ασπρόμαυρο". Τι; πώς μου ήρθε; ε, σήμερα πήγα στην σχολή έχοντας ξεχάσει τον αναπτήρα και θυμήθηκα μετά απο καιρό τη γεύση του σπίρτου...
Υπάρχουν και τα τσακμάκια. Όχι οι αναπτήρες, αλλά κάτι απλές κατασκευές με φυτίλι που μπαίνει σε στενό μεταλλικό σωλήνα, ο οποίος στη μια άκρη έχει τσακμακόπετρα. Η τσακμακόπετρα με την τριβή "ανάβει" το φυτίλι, το οποίο καίγεται αργά, χωρίς φλόγα. Ακουμπάς εκεί το τσιγάρο και ανάβει, όπως με τον αναπτήρα του αμαξιού. Γαμάτη κατασκευή, δυστυχώς όμως μόνο λίγοι παππούδες τη γνωρίζουν.
ΑπάντησηΔιαγραφήΩωω! ακόμα πιο εφετζίδικο ακούγεται, το ψήνω να προμηθευτώ ένα! Για να είμαι ειλικρινής χρησιμοποιούσα τον όρο "τσακμάκι" καταχρηστικά εννοώντας τον αναπτήρα. Στην πραγματικότητα δεν έχω δει ποτέ μου ένα αν κι ο πατέρας μου μου είχε δείξει παλιά μια τσακμακόπετρα
ΑπάντησηΔιαγραφήΟταν κάπνιζα μου άρεσε πού και πού να ανάβω το τσιγάρο με σπίρτα και να προξενώ τα περίεργα βλέμματα των γύρω μου. Ένιωθα κάπως σαν πρωταγωνιστής σε φιλμ-νουάρ (Μπόγκαρντ και βάλε). Βέβαια, αν άναβα το τσιγάρο νωρίς, πριν "ξεδιπλωθεί" η φλόγα του σπίρτου, η γεύση δεν ήταν ούτε φρούτων ούτε βαρελιών αλλά μια κάπνα σκέτη αηδία. Πάντα όμως απολάμβανα τη μυρωδιά που άφηνε το σπίρτο όταν έσβηνε. Μου θύμιζε κάτι από την παιδική μου ηλικία, ίσως τη γιαγιά μου που άναβε το καντηλάκι.
ΑπάντησηΔιαγραφήΓεια σου αταίριαστε :)
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτό ακριβώς είχα στο μυαλό μου όταν έκανα την περιγραφή του ρετρό σκηνικού. Πρόσθεσε στα σπίρτα ότι κάπνιζα και Chesterfield (μετά απο καιρό έμαθα ότι ήτανε η μάρκα του Μπόγκαρντ που ανέφερες οπότε ήμουνα ακόμα πιο περήφανος γι' αυτά). Ελπίζω πως το να προκαλείς τη δύσπιστη περιέργεια των γύρω είναι στα ανεκτά όρια της εκκεντρικότητας. Βασικά η χαρακτηριστική γεύση που έλεγα είναι αυτή του ξύλου, τα άλλα με τα βαρέλια και τα ημιώριμα αχλάδια ήτανε μαλακίες για να ειρωνευτώ τις εττικέτες των κρασιών που σε κάνουν να απορείς πόσο υποβαθμισμένη αίσθηση της γεύσης έχεις. Όντως η μυρωδιά έχει κάτι το απροσδιόριστα θρησκευτικό μα εμένα μου φερνε πιο πολύ στο καμμένο σχοινάκι του κεριού όταν το έσβηνες από κοντά.
Με συγκίνησες πολύ ρε φίλε στο τελευταίο βράδυ πριν μπω στο στρατο!Να'σαι καλα...
ΑπάντησηΔιαγραφήΝίκος
Να είσαι καλά ρε Νικόλα, καλό κουράγιο! Ελπίζω να χεις άδεια όταν έρθω να τα πούμε. Καλή θητεία φίλε :)
ΑπάντησηΔιαγραφήΜια και λέτε για σπίρτα και επειδή εγώ δεν είμαι ρομαντικός αλλά ανάγωγος, θα σας μιλήσω για την επιθετική προοπτική του σπίρτου. Συγκεκριμένα για ένα κολπάκι που κάναμε όταν ήμασταν έφηβοι αληταράδες που καπνίζαμε (alert: αίσθηση νοσταλγίας). Με το ένα χέρι κρατάς το σπιρτόκουτο με την περιοχή που το ανάβεις να κοιτά προς τα πάνω. Με τα δάχτυλα του ίδιου χεριού στηρίζεις ένα σπίρτο με το μέρος από το οποίο ανάβει να εφάπτεται κάθετα της αντίστοιχης περιοχής του σπιρτόκουτου που κοιτά όπως έιπαμε προς τα πάνω. Τώρα μπαίνει στο παιχνίδι και το άλλο χεράκι που κάνει το μαγικό. Ο μέσος λυγίζεται έχοντας όμως τάση να τεντωθεί, αλλά εκεί επεμβαίνει ο αντίχειρας που κρατάει κόντρα, ενώ τα άλλα δάχτυλα είναι τεντωμένα δημιουργώντας ένα είδος αντίστασης στο λυγισμένο μέσο, ενώ με το χέρι σου έχεις πλέον σχηματίσει τη χειρονομία "κωλοδάχτυλο, το ελληνικόν". Βάζεις το λυγισμένο μέσο σε απειροελάχιστη απόσταση πίσω απο τον κορμό του σπίρτου που στηρίζεται από το άλλο χέρι σε κάθετη θέση. Σημαδεύεις τον επίδοξο στόχο σου (με εξαίρεση κάθε είδος ζώντος οργανισμού-εξαιρέσεις για ορισμένους ανθρώπους πιθανώς δεκτές). Αφήνεις τον μέσο σου ελεύθερο...
ΑπάντησηΔιαγραφήΧΑχαχαχ με πέθανες! Το περιγράφεις τόσο περίπλοκα και με τόση δόση αφαίρεσης που έπρεπε να δοκιμάσω να το εφαρμόσω για να δω αν εννοείς αυτό που ήξερα!
ΑπάντησηΔιαγραφή