Ο γάλανθος που δεν βρήκα

Σκέφτηκα κάμποσο ποια θα είναι η ανάρτηση με την οποία θα σας ευχηθώ καλή χρονιά και διάλεξα μια εποχιακή και νοσταλγική. Οι γάλανθοι είναι αυτά τα άσπρα λουλουδάκια που φέρνουνε σε καμπανούλες και που φυτρώνουνε μέσα στο καταχείμωνο κάτω από τα δέντρα, ανάμεσα στα νεκρά φύλλα. Γύρω στα Χριστούγεννα λοιπόν, στην καθιερωμένη πλέον εκδρομή στο χωριό -που όλο και συχνότερα πλέον γίνεται με hangover και συνεπώς αυξημένη δυσφορία για το πρωινό ξύπνημα- ξεχνάω να φορέσω τις γαλότσες μου και ξεκινάω για το δάσος που είναι κοντά στην παλιά βρύση, στην γειτονιά-φάντασμα των τεσσάρων εγκαταλελειμμένων σπιτιών που ακόμα θυμάμαι πως ήτανε όταν κατοικούνταν. Εκεί βρίσκω σίγουρα γάλανθους κάθε χρόνο και με την ίδια προσδοκία ξεκίνησα κι αυτήν τη φορά.

Πρώτη ήττα ένα κυκλάμινο που βρήκα στο μονοπάτι. Στην εύλογη απορία μου τι κάνει εκεί πέρα δυο μήνες μετά την εποχή του δεν έκανε καν τον κόπο να απαντήσει. Δεύτερη ήττα ότι το μονοπάτι είχε πια κλείσει. Ακολουθεί το κλασικό μιζέρεμα του τύπου "καλά σ' αυτό εδώ το μονοπάτι κάποτε περπατούσαμε δύο άτομα πλάι πλάι" μέχρι να το πάρω απόφαση πως άμα δεν θέλω να διαλύσω τα ρούχα μου καλό θα είναι να κάνω μεταβολή και να πάρω το άλλο μονοπάτι. Αλλαγή πορείας λοιπόν, ακολουθώ το άλλο μονοπάτι, περνάω δίπλα από την βρύση -της οποίας το στοιχείο πρέπει να έχει λιμοκτονήσει από όταν δεν έμεινε κανείς στην γειτονία να του αφήσει φαγητό τα Χριστούγεννα και να πάρει το αμίλητο νερό- και γραμμή για το δάσος. Τρίτη ήττα: 'Το δάσος που λαχτάριζες ώσπου να το περάσεις, τώρα να το ξεχάσεις διαβάτη αποσπερνέ'. Το παλιό κανάλι που πήγαινε στον νερόμυλο κάποτε, δεν περνά πλέον ανάμεσα σε βελανιδιές και πουρνάρια (στην έκδοση δέντρου, όχι θάμνου) αλλά από γαϊδουράγκαθα και θαμνάκια. Ε αυτό ήτανε too much, τόσες παιδικές τρομάρες είχα περάσει μέσα στους ίσκιους αυτού του δάσους και πάντα του έκανα μια επίσκεψη όταν μπορούσα, κυρίως το χειμώνα που ήτανε πιο ευκολοδιάβατο και που έβρισκα και γάλανθους. Περιττό να αναφέρω πως ακόμα κι αν υπήρχανε γάλανθοι δεν έκατσα να τους ψάξω. Έκανα επιτόπια και τράπηκα σε φυγή μήπως και δεν προλάβει η νέα εικόνα να αντικαταστήσει την παλιά στο μυαλό μου. Θα ξαναπεράσω άμα είναι σε 50 χρονάκια που θα έχει ξαναγίνει το δάσος. Κι έτσι λοιπόν φέτος γάλανθους δεν βρήκα, σας χαρίζω λοιπόν την εικόνα ενός που φωτογράφισα πίσω στο 2002, εκεί που τώρα βρήκα τα ξερά γαϊδουράγκαθα. Καλή χρονιά!