2002: Το πρώτο ταξίδι με τρένο που θυμάμαι ήτανε με την βραδυνή αμαξοστοιχία για Θεσσαλονίκη. Ίσως η πρώτη και η τελευταία φορά που πέτυχα εκείνα τα παλιά βαγόνια με τις κουκέτες κι αυτήν την απομίμηση ξύλου στα τοιχώματα. Παραδόξως σε κανένα τρένο απ' όσα έχω ανέβει δεν θυμάμαι κάποιον συνεπιβάτη και το συγκερκιμένο δεν αποτελούσε εξαίρεση. Απεναντίας θυμάμαι τα άτομα με τα οποία έχω μοιραστεί τσιγάρο και ανταλλάξει δύο κουβέντες στο κυλικείο -όταν ακόμη επιτρεπότανε. Εν προκειμένω ήτανε ο ελεγκτής που κάπνιζε στον διάδρομο, δίπλα στο μισάνοιχτο παράθυρο. Στο Λιτόχωρο είχε χαράξει όταν φτάσαμε και όταν ετοιμάστηκα να κατέβω το τρένο ήδη ξεκινούσε. "Προλαβαίνεις να πηδήξεις;" με ρώτησε ο ελεγκτής -πρόλαβα. Ήτανε έξι το πρωί και το κρύο με τρύπησε, μόλις τότε κατάλαβα τι θα με περίμενε στο βουνό και πως το φουτεράκι που είχα κουβαλήσει δεν αρκούσε.
2005: Εκδρομή με τη σχολή Κωνσταντινούπολη και το ραντεβού ήτανε για τις 8 το πρωί Αλεξανδρούπολη Οι υπόλοιποι θα φτάνανε αεροπορικώς μα εγώ και δυο φίλοι ήμαστε αποφασισμένοι να ποντάρουμε σε ράγες. Φτηνότερα δεν μας ήρθε βέβαια γιατί οι μόνες θέσεις καπνιστών που βρήκαμε ελεύθερες ήτανε στην πρώτη και αν θυμάμαι καλά αρκετά πίσω στην πρώτη, διαφορετικά δεν εξηγείται το πως όταν φτάσανε οι εφημερίδες είχε μείνει μόνο 'Αδέσμευτος'. Ευχάριστη ολονυχτία και από τα λίγα δρομολόγια που έχω κάνει με παρέα στην Ελλάδα. Το απαραίτητο μπέρδεμα με τον σταθμό με ακολούθησε κι εκεί κι έτσι αντί να κατεβούμε Αλεξανδρούπολη βρεθήκαμε στις Φέρρες που πρώτη φορά τις άκουγα. Το σκηνικό ήτανε εφιαλτικό. Ένας σταθμός στη μέση του πουθενά και χωρίς ίχνος ανθρώπινης παρουσίας γύρω πέρα από έναν μεθυσμένο που κατέβηκε μαζί μας και ήτανε σε μεγαλύτερη σύγχυση από μας. Εν τέλει καταφέραμε να βρούμε ταξί και γλιτώσαμε τα μπινελίκια για την καθυστέρηση λόγω βλακείας. Ακριβώς έναν χρόνο μετά, θα ξαναβρισκόμουνα σ' αυτό το μέρος που μέχρι τότε δεν γνώριζα καν ότι υπήρχε, μόνο που δεν υπήρχε λόγος να πάω με τρένο: η μητέρα πατρίδα πρόσφερε δωρεάν μεταφορά με Steyr.
2006: Το συγκεκριμένο περιστατικό το καταχωρούμε ως ακούσιο trainspotting. Περασμένα μεσάνυχτα στον κεντρικό της Αλεξανδρούπολης. Δυο φαντάροι φυλάνε τον ασβεστωμένο πλάτανο... ΟΚ αστειεύομαι, στην ουσία το βαγόνι απέναντι, που είναι φορτωμένο με ένα RM 70 που θα έφευγε το επόμενο πρωί. Η αμαξοστοιχία σταματάει και το τρένο αδειάζει. Ένα ζευγάρι αλλοδαπών φορτωμένων με τα σακίδιά τους πλησιάζει και με ρωτάνε "Where is the port?". Χωρίς να έχω ιδέα από τους δρόμους της πόλης τους δείχνω αόριστα στο βάθος την αναλαμπή του φάρου. Δυο σκέψεις με ταλαιπώρησαν στο υπόλοιπο της υπηρεσίας μου. Αφενός μεν το ότι θα γυρίσουνε στην μακρινή τους χώρα και θα λένε πως η Θράκη δεν έχει αφομοιωθεί εντελώς και συνεπώς είναι ακόμα υπό κατοχή και αφετέρου γιατί δεν τους είπα να ξαναπάρουνε το τρένο και να κατεβούνε στον επόμενο σταθμό που ήτανε στο λιμάνι.
Αν γράψω ιστορίες από τα τρένα θα γεμίσω βιβλίο. Πάντοτε τα ταξίδια μου τα έκανα με τον ΟΣΕ. Θεσσαλονίκη-Αθήνα έχω πάρει μία φορά λεωφοείο επειδή είχαν απεργία στον ΟΣΕ. Την δε κλινάμαξα την ξέρω απ' έξω και ανακατωτα. Βράδια ατελείωτα με μία μπύρα και ένα πακέτο τσιγάρα να καπνίζω μεσα σε εκείνα τα κουπέ...
ΑπάντησηΔιαγραφήΤαξιδιάρικο το ποστ σου. Κρίμα για τους τουρίστες πάντως. Αλλά αν το καλοσκεφτείς θα γίνεις και εσύ η "ιστορία" που θα γράψουν στο blog τους.
Καλησπέρα Νίκο, Ηπειρώτης γαρ δεν έχω και πολύ συχνά την ευκαιρία να ταξιδέψω με τρένο Ελλάδα αν και είναι μακραν το αγαπημένο μέσο μεταφοράς. Εδώ τα χρησιμοποιώ πολύ συχνότερα αλλά ήθελα να γράψω νοσταλγική ανάρτηση για τα ελληνικά τρένα. Ωραίο σταθμό έχετε στη Θεσσαλονίκη παρεπιπτώντως
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι όπως θα μπορούσε να προσθέσει κάποιος κακεντρεχής σταλινας, το τέταρτο τρένο της ζωής σου θα είναι αυτό που θα οδηγεί στο Βλαδιβοστόκ της Σιβηρίας! Φίλε, σοβαρά με συγκινούν τα κειμενάκια, είναι πολύ όμορφο διάλειμα ευαισθησίας στην πνευματική θανατίλα του στρατού.Με έπιασα και εγώ να ψάχνω να βρω τα τρένα της ζωής μου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΝίκος-οικοδομικό παράστημα
ΧΑχαχ Νικόλα είχα την ατυχή έμπνευση να μασουλάω διαβάζοντας το σχόλιό σου, παραλίγο να με στείλεις στον άλλον κόσμο! Έχουνε μεσολαβήσει κι άλλα τρένα, συνεπώς εκείνο που θα με πάει στο αρχιπέλαγος μπορεί να μην είναι το τέταρτο αλλά θα είναι το τελευταίο σίγουρα! Εγώ καταβάλλω κάθε δυνατή προσπάθεια να τα κάνω ανάλαφρα τα κειμενάκια, τι έχουνε τα έρμα και ψοφάνε; Καλή συνέχεια να έχεις με την θητεία και καλά κουράγια, ελπίζω να τα πούμε σύντομα :)
ΑπάντησηΔιαγραφήΕπειδή με συγκίνησε κάπως, η στρατιωτική εκδοχή του εν λόγω ζητήματος, με κάποια νοσταλγία λοιπόν, ανάμικτη με βδελυγμία, θυμάμαι ένα τρένο στα 1985 που με πήγαινε στον «έβρο» μαζί με εκατοντάδες «συνάδελφους». Είχε ξεκινήσει από την Αθήνα και ανεβαίνοντας μάζευε στον δρόμο, εγώ επιβιβάστηκα στην Θεσσαλονίκη προερχόμενος από το «κέντρο» στα Θερμά Νιγρίτας, και ήταν φίσκα. Πηγαίνοντας ανατολικά, ξεφόρτωνε, και από την Αλεξανδρούπολη γύρισε βόρεια, και άδειαζε προοδευτικά. Έκανα βόλτες στα άδεια βαγόνια που ήταν πλημμυρισμένα με χυμένους καφέδες, χυμένες μπύρες, διάφορα χρωματιστά αναψυκτικά υγρά, πασαλειμμένα στα καθίσματα, πατημένα μισοφαγωμένα σάντουιτς και κρουασάν σοκολάτα, ανοιγμένες χάρτινες και πλαστικές συσκευασίες, άδεια πλαστικά μπουκάλια και σπασμένα γυάλινα μπουκάλια και ποτήρια, όλα σπαρμένα επιμελώς στο πάτωμα, στις θέσεις, στα δίχτυα αποσκευών, παραχωμένα ευρηματικώς σε ποικίλες χαραμάδες, παντού, εκτός από τα δοχεία απορριμμάτων. Σκέφτηκα ότι αυτό είναι ένα τρένο αποκλειστικά για φαντάρους, και οι λεγάμενοι φέρονται αναλόγως, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Νύχτωσε, έβρεχε καταρρακτωδώς, και ήταν τόσο καταρρακτωδώς, που κάποια στιγμή το τρένο σταμάτησε. Κοιτάζω έξω από το παράθυρο. Τίποτα, όλα μαύρα. Έρχεται ο αρμόδιος και ανακοινώνει σε μένα και άλλους τρεις που είχαμε ξεμείνει, ότι το ταξίδι εδώ τελειώνει, κάπως πρόωρα είναι αλήθεια, αλλά ο χείμαρρος φούσκωσε και έριξε την γέφυρα μπροστά μας, και έτσι το τρένο θα γυρίσει πίσω. «Εδώ κατεβαίνετε!» λέει ο αρμόδιος, «τι είναι εδώ;» λέω εγώ, «τίποτα» μου απαντάει, «αλλά μην ανησυχείτε», (και πολύ), «ειδοποιήσαμε και θα έρθουν από το στρατόπεδο να σας πάρουν». Κατεβήκαμε, δεν βλέπω κτίριο, δεν βλέπω δέντρο, δεν βλέπω τίποτα. Το τρένο κάνει όπισθεν και φεύγει, τα φωτεινά τετράγωνα από τα παράθυρα απομακρύνονται και χάνονται, και μετά, μαύρο σκοτάδι. Είναι Δεκέμβριος, η βρόχα, κατά Ζαμπέτα, πέφτει ράϊτ θρου, στον στόχο ακριβώς, εμάς εν προκειμένω, χύνεται τουλουμοειδώς θα έλεγα, κρυώνουμε ακίνητοι σχεδόν, γιατί κάποιες προσπάθειες για βόλτες στα πέριξ για να βρεθεί κάποιου είδους καταφύγιο, σκουντουφλώντας στα τυφλά, κατέληξαν να κάνουν τα πράγματα λίγο χειρότερα από όσο ήδη ήταν (αγκαθωτοί θάμνοι, βαθειά λάσπη, βαθειά λακκούβα με νερό και τέτοια, που έπεφτες πάνω τους και μέσα τους, βεβαίως). Ήμουν σκεπτικός και με απορίες ως προς το μέλλον και τις προοπτικές της βραδιάς, μιάς που ακάλυπτοι στεκόμαστε στη βροχή, ποιός ξέρει για πόσο, επιφυλακτικοί και ως προς την υποδοχή που μας ετοίμαζαν οι «παλιοί», κατά πως είχαμε πληροφορηθεί.
ΑπάντησηΔιαγραφήΈνα τρένο συνδεόμενο με συναισθήματα, λοιπόν, κάποια βδελυγμία για τον γουρουνοειδή στάβλο που διαμόρφωσαν στα μέτρα τους οι «συνάδελφοι» στα βαγόνια, κάποια απαισιοδοξία, και κάποιος συγκρατημένος σκεπτικισμός, για το πόσο θα μου άρεσε αυτό που με περίμενε.
Και κάποια στιγμή, κατά τα μεσάνυχτα, μετά δίωρη αναμονή, φάνηκαν φώτα, έφτασε το φορτηγό με τους «παλιούς», με μερικούς από αυτούς, οι άλλοι μας περίμεναν χαρούμενοι στο στρατόπεδο, μας έβρισαν, μας ανακοίνωσαν σαρδονίως ότι η νύχτα έχει συνέχεια, μιάς που μας περιμένει υποδοχή, και μια μια οι απορίες μας άρχισαν να λύνονται.
Καλησπέρα Ζάφοντ. Είχα υπόψιν την ιδιαίτερη σύνδεση που έχει το τρένο με την μαζική μεταφορά φαντάρων από τα κέντρα στις μονάδες αλλά προερχόμενος από κέντρο της Ηπείρου είχα κάνει το ταξίδι με πουλμαν. Τρένο λοιπόν ως φαντάρος δεν πήρα ποτέ στην πραγματικότητα, μόνο τα έβλεπα να περνούν εκείνο το βράδι. Φαντάζομαι πως πόνεσε να έχεις μείνει στην βροχή στη μέση του πουθενά και να βλέπεις ακόμα και το τρένο να γυρίζει πίσω... Επίσης δεν έχω εμπειρίες από σοβαρή κακομεταχείριση παλιών πέραν ίσως κάποιας απαξιωτικής ορολογίας και είναι ίσως αναμενόμενο μιας και σε έναν χρόνο που μοίραζες σε 3-4 μονάδες δεν προλάβαινες να 'παλιώσεις'. Από τα συμφραζόμενα όμως υποθέτω πως δεν σας περιμένανε με κονιάκ για να ζεσταθείτε..
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλημέρα Λεϊτκάμερ. Σχετικά με το κονιάκ, θα έλεγα, κάθε άλλο. Πάντως μου αρέσει το θέμα τρένα. Παραφράζοντας λοιπόν ελαφρώς κάποιους τίτλους ταινιών, θα μπορούσα να περιγράψω το εν λόγω, ως το τρένο της μεγάλης μιζέριας, με ατέλειωτη γκρίνια να διατρέχει απ' άκρη σ' άκρη τα βαγόνια, μιζέρια και χαμηλή αυτοεκτίμηση, που εκφράζονταν ξεκάθαρα, και με το προκλητικά υποδηλωτικό γουρουνοειδές σκουπιδαριό που έφτιαξαν για τους εαυτούς τους, για να τους περιβάλλει και να εξωτερικεύουν έτσι και τον συναισθηματικό τους κόσμο. Μετά στο στρατόπεδο, επιβεβαίωσα του λόγου το αληθές, ο καθένας έβγαζε τον χειρότερο εαυτό του, όλοι ήταν μίζεροι και το υποδήλωναν ρητά και υπόρρητα, με θρηνητικά μεθύσια, για το κακό που τους βρήκε, και για τον κακό τους τον καιρό γενικά, και με δυσλειτουργική συμπεριφορά, και με επιθετικότητα, και με όλους τους δυνατούς τρόπους. Η λασπωμένη σκατότρυπα της Καβύλης ενέπνεε προφανώς και ποικιλοτρόπως την αίσθηση της μιζέριας, που όλοι οι ενδιαφερόμενοι την αντάλλασσαν μεταξύ τους ευχαρίστως. Και δεν ήταν βέβαια μόνο, η εν λόγω βουρκώδης σκατότρυπα, η μιζέρια ήταν εσωτερικευμένη, απλώς το μέρος σε ενέπνεε.
ΑπάντησηΔιαγραφήΈνας άλλος ωραίος τίτλος είναι, το εξπρές του μεσονυχτίου, μιάς που ήταν μεσονύχτιο πάνω κάτω, και μιάς που το εν λόγω τρένο ήταν στον αντίποδα του εξπρές, και μιάς που ο συμβολισμός και ο συναισθηματικός περίγυρος και η ποιότητα των εγκλείστων, είχε κάποια σχέση με τα ψυχωτικά ρεμάλια της τούρκικης αναμορφωτικής σκατότρυπας.
"ατέλειωτη γκρίνια να διατρέχει απ' άκρη σ' άκρη τα βαγόνια, μιζέρια και χαμηλή αυτοεκτίμηση": σαν να περιγράφεις τον μέσο Έλληνα φαντάρο ανά τις εποχές. Έχεις δίκιο, λόγοι για γκρίνια θα υπάρχουν είτε είσαι στην Καβύλη είτε οπουδήποτε, θυμάμαι συνάδελφο -ιδιαίτερα παραπονιάρη- να μου περιγράφει το πόσο άθλια περνούσε στο ΓΕΣ όπου ολοκλήρωσε την θητεία του... Ώστε στην Καβύλη λοιπόν... ε δεν είναι κι αυτό που θα λέγαμε 'ευμενής μετάθεση'.
ΑπάντησηΔιαγραφή