Τελικά το φεστιβάλ του Εδιμβούργου το είχα αδικήσει. Όλος αυτός ο κόσμος που πέρυσι γέμιζε τους δρόμους όταν εγώ έτρεχα για να παραδώσω την πτυχιακή μου την τελευταία στιγμή, μου προκαλούσε αφάνταστο εκνευρισμό. Φέτος, χωρίς πιεστικές υποχρεώσεις, είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω μερικά από τα δρώμενα των τελευταίων ημερών του φεστιβάλ. Μια ευχάριστη έκπληξη ήτανε πως κατάφερα τελικά να δω το L' Illusioniste του οποίου την πρεμιέρα είχα χάσει μερικούς μήνες πριν. Δεν αναφέρομαι στην ομώνυμη ταινία με τον μάγο Άιζενχαιμ, μα στην καινούργια ταινία κινουμένων σχεδίων του Sylvain Chomet.
Πρέπει να ομολογήσω πως τον Tati δεν τον είχα ακουστά πριν δω την ταινία και διαβάσω μερικές κριτικές (εμ τι, γουρούνι στο σακί θα παίρναμε;). Την ταινία την είδα πρώτιστα επειδή λαμβάνει χώρα στο Εδιμβούργο της δεκαετίας του 1950 και χαζοχάρηκα με την προοπτική να δω σκηνές από την πόλη που ζω, πόσο μάλλον σε κινούμενο σχέδιο! Τα πολλά γέλια βέβαια κοπήκανε σύντομα γιατί η ταινία δεν είναι κωμωδία, παρά τις κωμικές στιγμές που την διανθίζουνε (ας είναι καλά εκείνο το κακιασμένο κουνέλι). Η ιστορία, όμορφη κι ανθρώπινη, μιλάει για έναν ταχυδακτυλουργό που βλέπει την δουλειά του να χάνεται από τις ανερχόμενες ροκ μπάντες της εποχής και την φιλία του με ένα κορίτσι που θεωρεί τα μαγικά του αληθινά. Η ταινία βγάζει μια γλυκιά μελαγχολία παρόμοια με αυτήν που είχα νιώσει διαβάζοντας το "Τέλος της μικρής μας πόλης" του Χατζή, μια μελαγχολία για έναν κόσμο που έχει πια παρέλθει και τις αγωνίες των ανθρώπων που είχαν συνδέσει τη ζωή τους μαζί του.
Κλείνοντας λίγα για τον αυθεντικό λόγο που είδα την ταινία, τις εικόνες. Ακριβέστατη και ατμοσφαιρική αναπαράσταση της πόλης μας και του καιρού της, πανέμορφα πλάνα και ορισμένες πραγματικά μαγευτικές σκηνές από το υπόλοιπο της Σκωτίας. Κάθε κτίριο που υπήρχε εκείνη την εποχή και υπάρχει ακόμα είναι στη θέση του, με αποτέλεσμα να σκάσω ένα πλατύ πλατύ χαμόγελο διαπιστώνοντας πόσο πιστά έχει αποδοθεί ο κινηματογράφος Cameo και το εσωτερικό του, στον οποίον εκείνη την στιγμή έβλεπα την ταινία. Το κλίμα της εποχής όπου η ατμάμαξες δεν είχανε ακόμα αποσυρθεί και ο ηλεκτρισμός δεν είχε ακόμα φτάσει σε κάθε γωνία της χώρας αποδίδεται επίσης πολύ όμορφα. Κοντολογίς εάν πέσετε επάνω της, συνίσταται ανεπιφύλακτα. Η επίσημη ιστοσελίδα βρίσκεται εδώ. Σας αφήνω με το trailer και τις καληνύχτες μου.
Αυτό που λέγεται, πως την τελευταία ταινία κινουμένων σχεδίων που έχω δει την λέγανε Bambi είναι ανακριβές! Δεν έχω κανένα πρόβλημα να δω την προτεινόμενη με την πρώτη ευκαιρία, κατόπιν της πλέον πειστικής παρούσης θέσης. Βέβαια άλλο δέκα ζωγράφοι να ζωγραφίζουν καρέ-καρέ κι άλλο η ψηφιακή πραγματικότητα της σήμερον, αλλά, έχει κι αυτή τη μαγεία της! Το να βλέπεις στην οθόνη το σινεμά στο οποίο βρισκόσουν την ίδια στιγμή θα ήταν ανεκτίμητο! Από το φεστιβάλ του Εδιμβούργου έχουν ξεκινήσει πολλά πράγματα και είναι πάντα ένα γεγονός. Καλά που δεν έτρεχες να παραδώσεις πτυχιακή και φέτος!
ΑπάντησηΔιαγραφή@ Δημήτρη
ΑπάντησηΔιαγραφήχαχα! Ως επιπλέον κίνητρο, με την εξαίρεση ενός πανοραμικού πλάνου του Εδιμβούργου η ταινία δεν είναι τρισδιάστατη. Μιλάμε για ρετρό δημιουργία!! Τις τρισδιάστατες δεν τις πολυσυμπαθώ, μου θυμίζουνε βελτιωμένα παιχνίδια για υπολογιστή.
Πρόκειται για μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, όχι αστεία. Για την ταινία "playtime" του Τατί ο Φρανσουά Τρυφώ είχε πει: "είναι ένα φίλμ που έρχεται από έναν άλλο πλανήτη όπου φτιάχνουν τις ταινίες διαφορετικά". Κρίμα που στο Cameo παρά την υπερπροβολή που τους κάνει η ταινία διέθεσαν μια μικρή αιθουσούλα ενώ στη Γλασκώβη το έχουν ανεβάσει σε αιθουσάρα στο GFT.
ΑπάντησηΔιαγραφή@ Λευτέρη!
ΑπάντησηΔιαγραφήέχεις δίκιο, στην μεγάλη αίθουσα έπρεπε να το δείξουνε. Εαν ερχότανε καμια Ισμήνη να το δει θα είχε παραλύσει το σύμπαν! Σε περιμένω για τη συνέχεια ε!
ΥΓ: Πώς και στα σερβοκροάτικα το όνομα;
Η προηγούμενη ταινία του Sylvain Chomet, Les Triplettes de Belleville ήταν με εξαιρετικό σχέδιο σαφώς πολύ καλύτερο από τις αμερικανικές παραγωγές.
ΑπάντησηΔιαγραφήΟπότε πιστεύω ότι L' Illusioniste σε σενάριο του ιδιοφυούς Ζακ Τατί πρέπει πράγματι να είναι πολύ καλή.
Επειδή έχω δει όλες τις κλασσικές ταινίες του Τατί τις συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όσους δεν τις έχουν δεί, ακόμα και αν δεν ξέρουν γαλλικά, γιατί βασίζονται περισσότερο στην εικόνα παρά στον λογο.
Καλησπέρα, σιγά - σιγά εγκλιματίζεσαι nice.. :P
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ πρώτη μου σκέψη όταν διάβασα το κείμενο ήταν ίδια με το τελευταίο σχόλιο του πρώτου αναγνώστη. Όντως το να βλέπεις μέσα από τη ταινία του κινηματογράφου να προβάλλεται το κτίριο του cinema είναι κάτι που δεν το περιμένεις.
Και εμένα μου άρεσε το "Η Μικρή πόλη" και λίγο πιο πολύ "Το Φθινόπωρο". Μου αρέσουν τα βιβλία και οι ταινίες ρετρό είναι πολύ ωραία. Κάνουν μία ανακατασκευή μιας εποχής που έχει χαθεί πια αλλά αποδίδεται η ίδια εντύπωση, το αυθεντικό "Zeitgeist" που υπήρχε στην εκάστοτε εποχή χωρίς να έχει αλλοιωθεί η ουσία της. Θα ήθελα πολύ να τη δώ.
P.S Σε 10 μέρες Γιάννενα :P. Τί έχασα κάτι όσο έλειπα?
Καλό βράδυ στη μαγευτική Σκωτία!
@ Αθεόφοβε,
ΑπάντησηΔιαγραφήΧαίρομαι που οι αναγνώστες του ιστολογίου συμπληρώνουν τα κενά γνώσεών μου με τόση ακρίβεια! Όντως -χωρίς βέβαια να γνωρίζω πως αυτό αποτελούσε πρακτική του Τατι- και στο Illusionist η χρήση της γλώσσας είναι απειροελάχιστη, παρόλο που ακούγονται διάλογοι σε τρεις γλώσσες, αγγλικά, γαλλικά και scottish gaelic. Μου φαίνεται πως πρέπει να ασχοληθώ με τον κύριο Τατι εκτενέστερα :)
@ Ιωάννα,
ΑπάντησηΔιαγραφήναι κι εγώ είχα ενθουσιαστεί με την σύμπτωση, ένιωσα πολύ προνομιούχος!
Από το Γιάννενο δεν νομίζω να έχασες κάτι, όμορφο όπως το άφησες έμεινε :Ρ