Το τραγούδι αυτό, μιας και ως ποίημα το έμαθα στα σχολικά μου χρόνια, είναι μια από κείνες τις κάπως ομιχλιασμένες μνήμες που κουβαλάει κάποιος από την εποχή που μετρούσε την ηλικία του σε μονοψήφιους αριθμούς. Θυμάμαι να το τραγουδάει μια μεγαλούτσικη παρέα σε μια -βολικά- υπόγεια ταβέρνα στο Δερβένι, παρέα με ακορντεόν, μπουζούκι και κιθάρα. Επίσης θυμάμαι τον αέρα και τον βραδινό φουσκωμένο Κορινθιακό, τα αρμυρίκια και το φεγγάρι πίσω από αραιή συννεφιά. Ναι, θυμάμαι και τον άβολο ύπνο σε κείνες τις ξύλινες καρέκλες. Προφανώς σε κείνη την ηλικία δεν ήμουνα τόσο νοσταλγικός -άλλωστε ποτέ δεν είσαι νοσταλγικός για κάτι όταν συμβαίνει- αντιθέτως, ως κάθε αμύητος στα μυστικά του κρασιού πιτσιρικάς, δυσανασχετούσα πολύ με την ιδέα του ύπνου στις καρέκλες. Πρόσφατα ο πατέρας μου θυμήθηκε γελώντας πως έδινε μάχη για να καταφέρει να με ξεμουλαρώσει όταν ήταν να πάμε στην ταβέρνα.
Το τραγούδι το ξανανακάλυψα χρόνια μετά, όταν στα κείμενα του λυκείου η φιλόλογος μας έφερε μια παλιά κασέτα με την εκτέλεση του Μπιθικώτση. Όσο βέβαια κι αν απολάμβανα την μουσική ένιωθα πως είχε αυτήν την χαωτική απόσταση από την πραγματικότητα. Ακόμα κι αν εξέφραζε την γενιά της παρέας της ταβέρνας, που μεγαλώσανε σε κάποια χωριά και ζοριστήκανε για να καταφέρουν να σπουδάσουνε, σε μένα και την δικιά μου γενιά προφανώς δεν θα μπορούσε να πει και πολλά πολλά. Άλλωστε, το Γκάζι είναι posh την σήμερον και δεν νομίζω η κόρη του Γιαβή να έχει αντιρρήσεις να συχνάζει εκεί. Αυτά μέχρι φέτος. Φέτος που στην επίσκεψή μου στα πατρώα, είδα τους ανθρώπους της γενιάς μου, υποτίθεται στο παραγωγικότερο μέρος της ζωής μας, με μια βουβή ή και σπανιότερα εκπεφρασμένη απογοήτευση για τη δουλεία που δεν βρίσκουνε εδώ και δυο χρόνια ή που την βρήκανε και τους πληρώνει με χιούμορ που περισσεύει. Δεν ήτανε αυτό που με τρόμαξε όμως και μου θύμισε τόσο τους "μοιραίους", ήτανε η κουρασμένη αποδοχή του αναπόφευκτου η προσμονή του 'θαύματος'. Κι έτσι έμαθα πως η κόρη του Γιαβή, του κάθε Γιαβή, ποτέ δεν έφυγε, απλώς την έκανε από το Γκάζι επειδή ακρίβυνε κι αυτό. Καλό σας βράδυ.
δίκιο είχες που δυσανασχετούσες, ο ύπνος στις καρέκλες είναι άβολος και ανθυγιεινός.
ΑπάντησηΔιαγραφήδεν βρίσκω ακριβείς αναλογίες πάντως, γιατί οι σύγχρονοι μοιραίοι είναι άλλης ποιότητας και χαρακτηριστικών.
πάντως όλα αυτά τα λέω μεν, αλλά το κειμενάκι σου μου άρεσε πάρα πολύ -τουητ τουητ! :)
Το τραγούδι αυτό η γενιά μας το ήξερε πριν ακομα βρεθούμε στην ευχάριστη θέση να το διδάξουμε στο σχολειο,και βέβαια χαρά μας μεγάλη,οταν το βάζαμε να τ'ακουσουν τα παιδιά στο κασετόφωνο κι εκεινα ανταποκρινονταν ως θετικοί δέκτες...
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλημερα από Χαρτούμ...
Τέλειο! Πολύ αγαπώ αυτό το ποίημα..!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλό μεσημέρι!
Εξαιρετικό και το κείμενο και το ποίημα και το τραγούδι!
ΑπάντησηΔιαγραφήΌση ώρα άκουγα την απαγγελία του από τον Κατράκη σκεφτόμουν εάν στις ημέρες μας υπάρχουν ηθοποιοί που θα μπορούσαν να διαβάσουν τόσο ωραία ελληνική ποίηση. Μετά σκέφτηκα πως πλέον δύσκολα βρίσκεις ανθρώπους που διαβάζουν, ανθρώπους με τους οποίους μπορείς να συζητήσεις για ποίηση, για λογοτεχνία. Κανείς δεν ενδιαφέρεται. Ή και να κάνει πως ενδιαφέρεται δεν έχει να πει κάτι. Η πνευματικότητα στον τόπο μας κατάντησε γραφική.
Αλλάζω λίγο το θέμα, αλλά αισθάνομαι πως οι Μοιραίοι του τότε είχαν τον "πολιτισμό της φτώχιας", όπως πολύ ωραία το είπε ο Μητσός αν δεν απατώμαι. Οι Μοιραίοι του σήμερα δεν έχουν καν αυτό.
Δυο παρατηρήσεις: α) γιατί δεν κοιμόσουν στο αυτοκίνητο? γενικά είναι πολύ πιο βολικό..
ΑπάντησηΔιαγραφήβ) κασέτα...???? Πωπω!!! Πόσα χρόνια πίσω αγαπητέ μου! Εμείς είχαμε cd :P (ok.. τώρα έχουν τα mp3s :P)
Τώρα όσον αφορά τους σύγχρονους μοιραίους (καθώς έγινε πολύς ντόρος από τους προηγούμενους) είναι άβουλοι, δειλοί και προσμένουν κάποιο θαύμα. Το θαύμα της ανάκαμψης. Δυστυχώς, έχουν αλλάξει αυτό το άκουσμα της λατέρνας και τη γραφικότητα του ταβερνείου με τα bitακια στα clubs και τις τορτίγιες του ivy bar. :P
Ακόμα θυμάμαι την εντύπωση που μου έκανε αυτό το φοβερό ποίημα όταν το πρωτάκουσα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕνδιαφέρον πάντως έχει ότι υπάρχει και άλλη μελοποίηση του από τον Χρήστο Χαιρόπουλο που περιλαμβάνει όλοκληρο το ποιήμα.
Σχετικά στο ποστ
http://afmarx.wordpress.com/2008/11/26/moiraioi-varnalis/
@ krot
ΑπάντησηΔιαγραφήτι να λέμε τώρα, όσες ταβέρνες θυμάμαι από Κορινθία τις θυμάμαι οριζόντιος πάνω σε άβολες καρέκλες :Ρ
"δεν βρίσκω ακριβείς αναλογίες πάντως, γιατί οι σύγχρονοι μοιραίοι είναι άλλης ποιότητας και χαρακτηριστικών."
Δίστασα αρκετά πριν το ανεβάσω επειδή μου φαινότανε υπερβολικός ο παραλληλισμός. Πιο πολύ τους τελευταίους δύο στίχους -όπως έγραψα κιόλας και επισήμανε και η Χριστιάνα- ήθελα να επισημάνω.
Ευχαριστώ για το τουητ :)
@ VAD
ΑπάντησηΔιαγραφήτιμή μου που είχα τέτοιους δασκάλους που βάζανε το κάτι παραπάνω στα προβλεπόμενα από τις οδηγίες :)
Την καλησπέρα μου εκεί στον Νότο :)
@Roadartist
Να σαι καλά καλλιτέχνιδα του δρόμου μας, καλησπέρα και σε σένα :)
@ Ελένη,
ΑπάντησηΔιαγραφήφαντάζομαι θα έχουνε ξεμείνει μερικοί, κλεισμένοι στις βιβλιοθήκες τους και μακριά από τα φώτα. Τουλάχιστον θέλω να ελπίζω πως υπάρχουνε :)
Στο κομμάτι με τον πολιτισμό της φτώχιας έχεις δίκιο, δεν τον έχουν οι μοιραίοι του σήμερα, τουλάχιστον όχι ακόμα.
@Χριστιάνα,
το αυτοκίνητο εν γένει είναι βολικό, το Λάντα των 1980s πίανεται όμως για αυτοκίνητο? Ούτε να θέρμανση δεν είχε, τουλάχιστον οι καρέκλες ήτανε σε εσωτερικό χώρο. Επίσης ήμουνα μικρό και σκιαζόμανε λέμε!
Όχι πολλά χρόνια, τέλη δεκαετίας του 1990 :)
Τι είναι ετούτο το ήβη μπαρ πάλι;
@ αθεόφοβε,
σε ευχαριστώ πολύ, δεν την γνώριζα την άλλη μελοποίηση! πολύ ενδιαφέρον το ποστ του αφμ!
Καλησπέρα,
ΑπάντησηΔιαγραφήΜε συγκίνησες γλυκά μπορώ να πώ latecomer... Αυτή η ταλαιπωρία με τις καρέκλες και τη μουσική στα συνοικιακά κουτούκια μου είναι γνώριμη τί να λέμε τώρα;...και εγώ μικρούλα ήμουν και θυμάμαι ότι δήλωνα με κάθε φωνήεν που ύπήρχε στην αλφαβήτα την δυσανασχέτησή μου σε τέτοιες συγκεντρώσεις, ίσως για αυτό να αντιπαθώ τόσο τα ουζερί και τα τσιπουράδικα κ.τ.λ...και ας κινδυνεύσω να με κράξεις...χεχεχε
Για κάθε μία μικρή μελαγχολία έχω γλυκό lemon cheese-cake!!! σου το στέλνω πακέτο πάραυτα!!! Άνοιξε ένα υπέροχο patisserie επί της Μουλαιμίδου - αν το γράφω σωστά - στο στενό κάτω στην 28ης. Είναι απλώς τέλειο. Κρίμα που δεν είσαι εδώ βρε συ να πάμε όλοι μαζί για μία ωραία τάρτα μήλο. Να σου πώ ότι είναι απείρως οικονομικότερο από το Γκάζι αλλά και από τα τσίπουρα...! Στην κρίση απαντώ με αξιοπρέπεια και με παλιές καλές αξίες σε ποτά, εξόδους και τα συναφή...
Λύσε μου τώρα και το μυστήριο της καταγωγής σου και νομιζω ότι μπορώ να συμπληρώσω το παζλ... αν η καταγωγή σου είναι από Άρτα και είσαι ημίμαιμος - κατά μία έννοια - γιαννιώτης ο Κορινθιακός που κολλάει? Αυτό είναι που μου συννεφιάζει την εικόνα.
Πολλούς χαιρετισμούς :)
Ιωάννα καλημέρα και συγγνώμη για την καθυστερημένη απάντηση,
ΑπάντησηΔιαγραφήοι κακουχίες των μικράτων μας σττις καρέκλες μπορεί να σημαδέψανε μερικές δεκάδες βράδια, αλλά στην δική μου περίπτωση δεν αφήσανε τραύματα! το κάθε άλλο μάλιστα, εκτιμάμε κουτούκια!!!
Για να βάλω κι άλλο drama στην υπόθεση, "τι να μου στείλεις Γιάννα μου αυτού στα ξένα που 'μαι?". Αν πιστέψουμε το δημώδες, το τσησκεηκ σου θα φτάσει ξινό και δεν θα φταίει γι αυτό το λεμόνι :Ρ
Το μαγαζάκι που λες δεν το έχω υπόψιν, να μου το δείξετε όταν ξανακατέβω τον Αλωνάρη!
Ναι είμαι υβρίδιο Άρτας και Ιωαννίνων, αλλά μεγαλωμένος στον Κορινθιακό. Κοσμοπολίτης από μικρός ήμουνα, μην σου συννεφιάζει η εικόνα καθόλου :)