Mayday

Η τελευταία μέρα του Απρίλη ήτανε κάτι το συγκλονιστικό, απ' τις στιγμές που στέκεσαι κι αναφωνείς "την αγαπάω αυτήν την πόλη!". Προς τι ο ενθουσιασμός; Για κάτι που οι εν Ελλάδι αναγνώστες θεωρείτε λίγο-πολύ αυτονόητο τέτοια εποχή. Είχε λιακάδα! Και όταν λέμε λιακάδα δεν εννοούμε φευγαλέα, μιλάμε για την μισή μέρα. Πήρα λοιπόν το ποδηλατάκι μου, χωρίς να χρειαστεί να βάλω φώτα το καταμεσήμερο, χωρίς να φορέσω γάντια και χωρίς να καταραστώ τη λάσπη που οι τροχοί μου μου πετάνε στα ρούχα και πήγα να κάνω τις δουλίτσες μου. Φυσικά τα ψιλομπινελικάκια μας τα ρίξαμε γιατί ακόμα και στεγνοί οι δρόμοι είναι σε τόσο άθλια κατάσταση και χιλιομπαλωμένοι που μετατρέπουνε τη βόλτα σου σε μια κόλαση κραδασμών. Εν πάσει περιπτώσει είχα ενθουσιαστεί που όπως όλα έδειχναν θα έπιανα τον Μάη σε μια ηλιόλουστη εξοχή! Ήδη έχετε καταλάβει που το πάω φαντάζομαι. Ο ενθουσιασμός που κατάφερα να ξυπνήσω πρωί πρωί την πρώτη του Μάη δεν έμελλε να κρατήσει πάνω από κάποια δεύτερα. Ένα βλέμμα στο παράθυρο έφτανε για να καταλάβω πως το πιο πιθανό πράγμα που θα έπιανα αν πήγαινα να αράξω στα γρασίδια ήτανε υγρασία και κρυολόγημα, παρά τον Μάη. Ευτυχώς ο Λευτέρης στη Γλασκώβη, πιο εξοικειωμένος με τα καπρίτσια του καιρού στα μέρη μας, είχε κανονίσει το "πιάσιμο Μάη για εσωτερικούς χώρους" οπότε γιορτάσαμε την Πρωτομαγιά εδώ:

Γοητεία ε; Και για να καλύψω και την άρρηκτη σύνδεση του Μάη με τα λουλούδια, υπάρχει και μια πριμούλα στη γλάστρα, δίπλα από την πινακίδα! Επειδή όμως η Πρωτομαγιά έχει και μια δεύτερη σημασία κι επειδή το αίμα νερό δεν γίνεται, ορίστε και μια φώτο από το δημαρχείο της Γλασκώβης με κάποιες αλλαγές στο συνηθισμένο του σημαιοστολισμό (την γαλανόλευκη σημαία της Σκωτίας με τον σταυρό του Αγ. Ανδρέα):