Good Question

Η φώτο τραβήχτηκε εχτές στο Stirling, την μεγένθυνα για να μην σας ταλαιπωρώ. Αν αρχίσαν και οι ίδιοι οι εκπρόσωποί Του να απορούνε, τότε είμαστε σε καλό δρόμο :)

Σχετικά με την κ. Δραγώνα (ε ναι τώρα ξύπνησα)

Our nationality is like our relations to women: too implicated in our moral nature to be changed honorably, and too accidental to be worth changing (G. Santayana)

Έτσι όπως καθόμουν στον γυάλινο πύργο μου και είχα αρχίσει να ξανασχολούμαι με τα ταπεινά μου ακαδημαϊκά, άκουσα φασαρία, κλαυθμούς και οδυρμούς, τις ιαχές των νικητών και τις οιμωγές των νικημένων κτλ κτλ. Βγήκα λοιπόν στο παράθυρό μου που βλέπει στην μπλογκόσφαιρα κι ευθύς ανέκραξα με δέος "γιατί σφάζεται ο κόσμος και λασπολογεί πατέρα;". Εν αρχη ησαν τα βλογ που παρακολουθώ. Ευχαριστώ λοιπόν τον Zaphod γιατί χωρίς την ανάρτησή του δεν θα είχα πάρει γραμμή τίποτα. Από κει πέρασα στο jungle report αν και σαν λαμπρός πολιτικός επιστήμονας που είμαι είχα πλεον καταλάβει. Καλώς ή κακώς -καλώς και θα εξηγήσω μετά το γιατί- το επίκεντρο της προσοχής ήτανε η αποκάλυψη της παραποίησης αυτών που γράφει η κ. Δραγώνα παρά ο σχολιασμός των όσων γράφει ως τέτοιων. Εξηγώ το καλώς: ούτε στην ακαδημαϊκή κοινότητα δεν είναι λυμένα ορισμένα από αυτά τα ζητήματα και λόγω του λαγκ μεταξύ ακαδημαϊκής κοινότητας και κοινωνίας δεν μπορούμε να περιμένουμε από την κοινωνία να μπορεί να αφουγκραστεί μια συζήτηση στην οποία ακόμα και οι συμμετέχοντες, που δεν κάνουν τίποτα άλλο στη ζωή τους, δεν βγάζουν άκρη.

Η άνωθι προσέγγιση έχει το ακόλουθο πρόβλημα. Κάποιος που μεγάλωσε -όπως όλοι μας- θεωρώντας την ιστορία των σχολικών εγχειριδίων ως αντικειμενική και αυτονόητη, ελάχιστα θα επηρρεαστεί από την αποκάλυψη της παραποίησης. Εαν διαβάσει λοιπόν τα αυθεντικά αποσπάσματα που παραθέτει το jungle report θα διαφωνήσει ούτως ή άλλως. Αυτή είναι και η γραμμή που ακολουθεί ο Άδωνις στην απάντησή του, ότι δηλαδή αντιπαρατίθεται με το γενικό πνεύμα όσων γράφει η κ. Δραγώνα. Σ' αυτό λοιπόν θα σταθώ κυρίως, με την επισήμανση πως μιας και δεν έχω τα βιβλία εδώ και ούτε υπάρχει τρόπος να τα αποκτήσω, θα μείνω στα αποσπάσματα που δίνει ο κ. Γεωργιάδης από την δεύτερη εκπομπή του (ναι έκατσα και την είδα, από την 3η συνέχεια αρχίζει και ασχολείται με τα βιβλία).

Αυτά λοιπόν που ο Άδωνις περιγράφει ως προδοσία (sic) εκ μέρους της κ. Δραγώνα είναι (α) η άποψη πως τα σχολικά βιβλία δημιουργούν την εντύπωση πως το έθνος αν και νεωτερικό φαινόμενο είναι αιώνιο, (β) η χρήση εισαγωγικών στην λέξη 'κατοχή' σχετικά με την οθωμανική περίοδο. Συνεχίζοντας, ασκείται έντονη κριτική στην αντίληψη πως (γ) το εκπαιδευτικό σύστημα συμβάλλει καθοριστικά στην κατασκευή της εθνικής ταυτότητας και είναι εγλωβισμένο στους μύθους και τις αντιφάσεις του εθνικισμού του 19ου αιώνα. Τέλος βάλλεται η άποψη πως (δ) η εθνική ταυτότητα κατασκευάζεται καταγγέλεται ως άρνηση της ύπαρξης εθνικής ταυτότητας και συνεπώς η κ. Δραγώνα "δεν πιστεύει πως είμαστε Έλληνες". Έχω ήδη αρκετό υλικό για σχολιασμό και συνεπώς θα μου επιτραπεί να αγνοήσω τα υπόλοιπα, πάνω κάτω στο ίδιο πνεύμα είναι.

Προκαταρκτική παρατήρηση: Τα δοκίμια που σχολιάζει ο Άδωνις, μπορούνε γενικά να ενταχτούνε στην μοντερνιστική προσέγγιση του εθνικισμού, που είναι και η κυρίαρχη στην ακαδημαϊκή κοινότητα. Η αντίπαλη προσέγγιση, αυτή δηλαδή των εθνοσυμβολιστών (θα τους δείτε και ειρωνικά ως primordialists) έχει μικρότερη απήχηση και λιγότερο τρανταχτά ονόματα. Η wikipedia είναι κάπως ανεπαρκής εκτός κι αν κοιτάξετε για συγκεκριμένους συντάκτες οπότε για γενικές πληροφορίες ρίξτε μια ματιά εδώ. Περιττό να αναφερθεί πως ο όρος "εθνομηδενιστές" είναι ελληνικός νεολογισμός που χρησιμοποιείται για να τσουβαλιαστούν οι μοντερνιστές παρά τις σημαντικές μεταξύ τους διαφορές, όπως θα διαπιστώσετε εδώ (προσέχτε ειδικά τα σχόλια). Προφανώς καλά κάνει και απορεί ο omadeon, τέτοιος όρος δεν υπάρχει. Κρατάμε την παρατήρηση και προχωράμε.

(Α) Η αντίρρηση του Άδωνι δεν είναι προφανώς αν τα σχολεία κάνουν καλώς που διδάσκουν το έθνος ως αιώνια εξωιστορική κατηγορία (θεωρεί πως καλώς κάνουν) μα το ότι η αντίληψη της ιστορικότητας του έθνους είναι εσφαλμένη. Δεν ξέρω από που πήρε τον πρώτο τίτλο της η κ. Δραγώνα, πάντως αν ακολουθούσε τις αντιλήψεις του Άδωνι στην επιστημονική της δουλειά, σίγουρα διδακτορικό δεν θα έπαιρνε. Το ότι το "έθνος" ως λέξη μπορούμε να το βρούμε να υπάρχει και σε αρχαία κείμενα, δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι εννοούνταν όπως σήμερα. Η ταύτιση του έθνους με το κράτος είναι φαινόμενο της νεωτερικότητας (19ος αιώνας). Σε ποιόν πολιτικό οργανισμό οι πολίτες απευθύνανε την νομιμοφροσύνη τους στο παρελθόν είναι ενδεικτικό. Οι αρχαίοι Έλληνες λχ ήτανε πρώτιστα περήφανοι που ήτανε πολίτες της πόλης-κράτους τους (απο κει βγαίνει και το πολίτης άλλωστε) και όχι πατριώτες, χαρακτηριστικό που αποδίδανε στους βαρβάρους [1]. Γι αυτούς συνεπώς το ελληνικό έθνος δεν ήτανε κάτι παραπάνω από μια χαλαρή ομαδοποίηση σαν αυτό που σήμερα αποκαλούμε "δυτικό κόσμο" ή "αραβικό κόσμο". Το ότι οι μεγάλες αυτοκρατορίες βλ. Ρωμαϊκή, Βυζαντινή, Οθωμανική, Αυστρουγαρία ήτανε 'πολυεθνικές' δεν είναι κάτι που ήτανε παρά την φύση. Δεν ήτανε λοιπόν μια τάξη που διαταράχτηκε ρίχνοντας τα έθνη σε νάρκη μέχρι να ξυπνήσουνε τον 19ο αιώνα. Τα έθνη απλούστατα δεν προϋπήρχανε και ακριβώς το ότι οι πολυεθνικές αυτοκρατορίες μπήκανε σε τροχιά παρακμής και καταρρεύσανε κατά τον 19ο και 20ο αιώνα σημαίνει ότι κατέστησαν παρωχημένες εκείνη την περίοδο επειδή μόνο εκείνη την περίοδο θα μπορούσαν να είναι παρωχημένες. Κοντολογίς, ο εθνικισμός είναι μια ιδεολογία από τα απότοκα της Γαλλικής επανάστασης, πετυχημένη γιατί ανταποκρίνεται στις ανάγκες της βιομηχανικής κοινωνίας για ομοιογένεια στον πληθυσμό και ισχυρή κεντρική εξουσία [2]. Κι ένα παραδειγματάκι από την ιστορία μας: Ο Καποδίστριας ήτανε υπουργός εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας πράγμα που δεν τον εμπόδισε να αναλάβει αργότερα το ελληνικό κράτος. Η Ρωσία τον είχε δεχτεί ως τέτοιον γιατί απλούστατα η εθνική συνείδηση δεν ήτανε ουσιώδες στοιχείο νομιμοποίησης της εξουσίας, το πρόσωπο του τσάρου ήταν. Ο κώδικας αξιών λοιπόν απείχε έτη φωτός από τον σημερινό. Κανείς δεν θεώρησε τον Καποδίστρια προδότη στην Ελλάδα και κανείς στην Ρωσία δεν εξεγέρθηκε για τον αλλοεθνή που ανέλαβε την εξωτερική τους πολιτική.

(Β) Προφανώς και δεν υπήρξε ποτέ Οθωμανική "κατοχή". Εάν θέλουμε ντε και καλά κάποιον αρνητικά φορτισμένο όρο ας πούμε "κυριαρχία". Κατοχή έχεις όταν κάποιο κράτος Α καταλαμβάνει εδάφη ή το σύνολο κράτους Β για χρονικό διάστημα Χ και έπειτα το κράτος Β απελευθερώνεται και ανακτά την ανεξαρτησία του. Διαφορετικά έχεις κατάκτηση. Περιττό να αναφέρουμε πως 400 χρόνια είναι πολλά για κατοχή και πως αν δεν κάνω λάθος το 1830 ιδρύθηκε κράτος με την επωνυμία "Βασίλειο της Ελλάδας" και όχι "Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία". Τώρα που το σκέφτομαι γέλιο θα είχε, θα φωνάζανε οι Οθωμανοί για το όνομα μιας και θα θεωρούσανε εαυτούς διάδοχο κράτος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και τελικά η Ελλάδα θα αναγνωριζότανε ως "Πρώην ΝΔ επαρχίες της Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας" ή ΠΝΔΕΑΡΑ

Με το (Γ) δεν θα ασχοληθούμε ιδιαίτερα οπότε πάω κατευθείαν στο (Δ). Το ότι θεωρεί η κ Δραγώνα την εθνική ταυτότητα κατασκευασμένη δεν σημαίνει ότι αρνείται πως είμαστε Έλληνες. Η στάση της είναι εντιμότατη και δηλώνει πως ναι μεν είμαστε Έλληνες αλλά καλά θα κάνουμε να έχουμε υπόψιν μας και πως γίναμε. Κι επειδή έχει πλήρη επίγνωση του γεγονότος ότι ακόμα ζούμε σε εποχή εθνικισμού (ως ταύτιση έθνους με πολιτική οντότητα κι όχι ως κραυγές περί επιούσιων λαών και ιστορικών προορισμών) και δεν μπορούμε να κατασκευάζουμε μη εθνικές ταυτότητες, προτείνει την κατασκευή μιας ελληνικής ταυτότητας πιο προσγειωμένης στην πραγματικότητα και πιο ανεκτικής πράγμα που προφανώς βρίσκει αντίθετο τον κ. Γεωργιάδη.

--------------------------------------------------

[1] Αναφέρεται από τον K Deutsch αλλά και στο εξαιρετικό βιβλίο του Π. Λέκκα για τον εθνικισμό "Η εθνικιστική ιδεολογία" (σ. 80)

[2] Εδώ ακολουθώ κυρίως το επιχείρημα του Gellner που θεωρώ πιο πειστικό επειδή συμπεριλαμβάνει και υλικούς-μηχανιστικούς παράγοντες

Η γειτονιά μας

Η ακόλουθη εικόνα κυκλοφορεί εδώ και κάτι μήνες στο δίκτυο και μου φάνηκε αρκετά νόστιμη ώστε να την μοιραστώ μαζί σας. Εαν θέλετε επισκέπτεστε την σελίδα του δημιουργού (εκ Βουλγαρίας) και βλέπετε και τους υπόλοιπους χάρτες για το πως βλέπουνε την Ευρώπη διάφοροι λαοί της.

Copyright: Alphadesigner

Ο γάλανθος που δεν βρήκα

Σκέφτηκα κάμποσο ποια θα είναι η ανάρτηση με την οποία θα σας ευχηθώ καλή χρονιά και διάλεξα μια εποχιακή και νοσταλγική. Οι γάλανθοι είναι αυτά τα άσπρα λουλουδάκια που φέρνουνε σε καμπανούλες και που φυτρώνουνε μέσα στο καταχείμωνο κάτω από τα δέντρα, ανάμεσα στα νεκρά φύλλα. Γύρω στα Χριστούγεννα λοιπόν, στην καθιερωμένη πλέον εκδρομή στο χωριό -που όλο και συχνότερα πλέον γίνεται με hangover και συνεπώς αυξημένη δυσφορία για το πρωινό ξύπνημα- ξεχνάω να φορέσω τις γαλότσες μου και ξεκινάω για το δάσος που είναι κοντά στην παλιά βρύση, στην γειτονιά-φάντασμα των τεσσάρων εγκαταλελειμμένων σπιτιών που ακόμα θυμάμαι πως ήτανε όταν κατοικούνταν. Εκεί βρίσκω σίγουρα γάλανθους κάθε χρόνο και με την ίδια προσδοκία ξεκίνησα κι αυτήν τη φορά.

Πρώτη ήττα ένα κυκλάμινο που βρήκα στο μονοπάτι. Στην εύλογη απορία μου τι κάνει εκεί πέρα δυο μήνες μετά την εποχή του δεν έκανε καν τον κόπο να απαντήσει. Δεύτερη ήττα ότι το μονοπάτι είχε πια κλείσει. Ακολουθεί το κλασικό μιζέρεμα του τύπου "καλά σ' αυτό εδώ το μονοπάτι κάποτε περπατούσαμε δύο άτομα πλάι πλάι" μέχρι να το πάρω απόφαση πως άμα δεν θέλω να διαλύσω τα ρούχα μου καλό θα είναι να κάνω μεταβολή και να πάρω το άλλο μονοπάτι. Αλλαγή πορείας λοιπόν, ακολουθώ το άλλο μονοπάτι, περνάω δίπλα από την βρύση -της οποίας το στοιχείο πρέπει να έχει λιμοκτονήσει από όταν δεν έμεινε κανείς στην γειτονία να του αφήσει φαγητό τα Χριστούγεννα και να πάρει το αμίλητο νερό- και γραμμή για το δάσος. Τρίτη ήττα: 'Το δάσος που λαχτάριζες ώσπου να το περάσεις, τώρα να το ξεχάσεις διαβάτη αποσπερνέ'. Το παλιό κανάλι που πήγαινε στον νερόμυλο κάποτε, δεν περνά πλέον ανάμεσα σε βελανιδιές και πουρνάρια (στην έκδοση δέντρου, όχι θάμνου) αλλά από γαϊδουράγκαθα και θαμνάκια. Ε αυτό ήτανε too much, τόσες παιδικές τρομάρες είχα περάσει μέσα στους ίσκιους αυτού του δάσους και πάντα του έκανα μια επίσκεψη όταν μπορούσα, κυρίως το χειμώνα που ήτανε πιο ευκολοδιάβατο και που έβρισκα και γάλανθους. Περιττό να αναφέρω πως ακόμα κι αν υπήρχανε γάλανθοι δεν έκατσα να τους ψάξω. Έκανα επιτόπια και τράπηκα σε φυγή μήπως και δεν προλάβει η νέα εικόνα να αντικαταστήσει την παλιά στο μυαλό μου. Θα ξαναπεράσω άμα είναι σε 50 χρονάκια που θα έχει ξαναγίνει το δάσος. Κι έτσι λοιπόν φέτος γάλανθους δεν βρήκα, σας χαρίζω λοιπόν την εικόνα ενός που φωτογράφισα πίσω στο 2002, εκεί που τώρα βρήκα τα ξερά γαϊδουράγκαθα. Καλή χρονιά!

Migrating species

Όπως όλοι οι νεοσσοί του είδους homo sapiens s. academicus έτσι και ο γράφων θα ανοίξει τα δανεικά φτερά του (από αλουμίνιο ή ανθρακονήματα, δεν τα πάω ιδιαίτερα καλά με την αεροναυπηγική) και θα μεταναστεύσει στις θερμές χώρες για να βγάλει τον χειμώνα. Πριν λοιπόν σας ευχηθώ καλές γιορτές θα αραδιάσω πέντε λόγους που είμαι ενθουσιασμένος που θα περάσω τις διακοπές μου στην Ελλάδα κι άλλους πέντε που θα με κάνουν να θέλω να ξαναφύγω (κλασικός πολιτικός επιστήμονας "για κάθε συν υπάρχει και το αντίθετο πλην" κι έτσι έχουμε μια απόλυτα ισορροπημένη κατάσταση). Πάμε λοιπόν:

• μ' αρέσει: που θα περάσω κοντά τρεις βδομάδες στα Γιαννενάκια μου. Το σημείο δεν χρειάζεται περαιτέρω τεκμηρίωση: αγαπάμε Γιάννενα, τέλος! δεν θα μ' αρέσει: που τρεις εβδομάδες είναι αρκετό διάστημα για να ξεπεράσουν οι οικείοι το ευχάριστο σοκ της επιστροφής και να αρχίσουνε τις καλές ερωτήσεις. Ενώ λοιπόν για μικρά διαστήματα οι μόνες ερωτήσεις είναι του στυλ "καλά τίποτα δεν τρως εκεί πάνω;" και "ακόμα δεν έκοψες το κάπνισμα;", διαπιστώνω πως η δυσκολία των ερωτήσεων είναι ανάλογη του χρόνου που θα περάσω με τους οικείους. Έτσι για το διάστημα των τριών εβδομάδων προβλέπω να φτάσουμε σε ερωτήσεις του τύπου "καλά που θα βρεις δουλειά με αυτό το θέμα που διάλεξες;", "ακόμα δεν ξανάρχισες γαλλικά;", "τι έγινε με εκείνη την αίτηση/υποτροφία/ εργασία;".
• μ' αρέσει: που θα δω τα φιλαράκια μου. δεν θα μ' αρέσει: που τα φιλαράκια μου έχουνε πλέον δεσμευτεί, και οι καλές τους πρέπει να διαθέτουνε μια επιπλέον αίσθηση που τους επιτρέπει να αντιλαμβάνονται πότε προγραμματίζεται έξοδος και να τηλεφωνούνε ακριβώς όταν τα ποτά/καφέδες έχουνε παραδοθεί. Κατόπιν συνεχών πειραματισμών έχω πλέον μάθει πως αποτελεσματικός τρόπος αποτροπής αυτής της βαρετής κατάστασης δεν υπάρχει: Οι διαμαρτυρίες του τύπου "είμαστε για καφέ και μισή ώρα μιλάς στο τηλέφωνο, γιατί δεν της μιλούσες πριν κανονίσουμε;" στην καλύτερη περίπτωση θα πέσουνε στο κενό και στην χειρότερη θα προκαλέσουνε την απάντηση "γιατί ρε; τα ίδια δεν έκανες κι εσύ την [/αναφορά αντίστοιχου περιστατικού στο παρελθόν με αντεστραμμένους ρόλους];". Επίσης τα καραγκιοζιλίκια είναι άκαρπα γιατί όχι μόνο δεν αποσπάνε την προσοχή του αισθηματία φίλου αλλά αντ' αυτού κινδυνεύουνε να αποσπάσουνε την προσοχή των γύρω τραπεζιών!
• μ' αρέσει: Ξεγνοιασιά! Ούτε προθεσμίες, ούτε άρθρα, ούτε κείμενα, ούτε διάβασμα. δεν θα μ' αρέσει: Που πιστός στον τίτλο μου άφησα ένα σωρό πράγματα στη μέση και πιθανότατα θα κουβαλήσω πάλι ένα μάτσο βιβλία τα οποία αν και δεν θα ανοίξω, θα τα βλέπω κάθε μέρα!
• μ' αρέσει: που θα ξαναβρώ πιτόγυρα! δεν θα μ' αρέσει: που κάθε φορά που θα επιλέξω να τιμήσω τα πιτόγυρα, την επομένη θα με περιμένουν οι ακόλουθες δύο προτάσεις εργασίας: "καλά δεν έχεις χορτάσει junk εκεί έξω;" και "δεν έφαγες από το [/ζεστό σπιτικό φαγητό] και το είχα φτιάξει για σένα!"
• μ' αρέσει: το ότι η ευγένεια δεν είναι υποχρεωτική κι έτσι την εκτιμάς περισσότερο όταν στη δείχνουνε, λόγου χάρη ο οδηγός που θα σταματήσει χωρίς να είναι υποχρεωμένος για να περάσω κι εγώ ο πεζός. δεν θα ' αρέσει: που πάλι θα ρίχνω καντήλια επειδή επί ένα τέταρτο θα περιμένω σε μια διάβαση χωρίς να σταματάει κανένας, μιας και ως γνωστόν στην Ελλάδα η διάβαση είναι απλά διακόσμηση του οδοστρώματος

Εν πολλοίς, καλές γιορτές :)

Nantes

Μουντό πρωινό έξω, απ' αυτά που δεν καταλαβαίνεις αν βρέχει μέχρι να ανοίξεις την πόρτα και να βγεις, ίσως ούτε καν τότε. Προσπαθώ να μην πολυπροσέχω τον καιρό και τις άκαιρες εναλλαγές του (Καλως ήρθατε στη Σκωτία, όλες οι εποχές σε μια μέρα θα έλεγε το σποτάκι αν ο τοπικός ΕΟΤ είχε χιούμορ) μα σήμερα πρόλαβε και με πλάκωσε πριν φορέσω το χαμόγελό μου. Τελικά μάλλον κάτι ξέρουνε και βάζουνε μαύρες σκεπές στα βροχερά μέρη, το έχω προσέξει και στα Γιάννενα, το προσέχω και τώρα κοιτώντας το κτίριο απέναντι. Το μαύρο κεραμύδι βρεγμένο φαντάζει τόσο απόκοσμο, λες και το έχει φιλήσει ο καιρός, λες και πέρασε τη μουντάδα του στους ανθρώπους κι αυτοί στα κτίρια. Τα τελευταία τα έχω δει σε άπειρες καιρικές συνθήκες και η βροχερή τους όψη είναι ίσως πιο όμορφη ακόμα κι απ' όταν τ' αγκαλιάζει ο πρώτος ήλιος. Ω τα λατρεύω κάτι τέτοια πρωινά! Τι έχει να κάνει η Νάντη μ' όλ' αυτά; Ε, τον τίτλο τον είχα διαλέξει όταν σκόπευα να βάλω μόνο το τραγούδι που μου ήρθε στο μυαλό μ' αυτόν τον καιρό, με κέρδισε το παράθυρο όμως κι έτσι διαβάσατε και για τα κτίρια του βορρά. Εκτός λοιπόν από το τραγούδι που ακούγεται με νοσταλγική διάθεση και ζεστό καφέ, πάρτε μπονους και μια φώτο τραβηγμένη παλιότερα και την καλημέρα μου (όχι, αυτή δεν είναι μπόνους).

Memento mori

Απ' ό,τι έχετε καταλάβει, όταν βαριέμαι να κάνω σοβαρή ανάρτηση πετάω μια φωτογραφία κι έναν μικρό σχολιασμό, τόσο που τείνει το βλογ να μετατραπεί σε άλμπουμ. Σήμερα λοιπόν έχουμε ζουμ σε μια σαρκοφάγο που βρήκα σε ένα ερειπωμένο παρεκκλήσι στο North Berwick. Ομολογώ το μακάβριο του θέματος μα κάπως θυμήθηκα το sic transit gloria mundi βλέποντας Doctor Who κι από κει συνειρμικά πέρασα στο memento mori. Το memento mori (=θυμήσου το θάνατο) λοιπόν, δεν είναι υπενθύμιση προς τον νεκρό, αυτός αποδήμησε ήδη. Βρίσκεται εκεί για εμάς που το βλέπουμε, για να θυμόμαστε πως είμαστε θνητοί ή αλλιώς... περαστικοί ;) Και για την ιστορία, ένας σκλάβος το ψιθύριζε στα αυτιά των Ρωμαίων στρατηγών κατά τους θριάμβους. Κατά τα λοιπά, καλημέρα και καλόν μήνα (και μόλις ξύπνησε ο Murrow μέσα μου)