Federico Garcia Lorca

El otoño vendrá con caracolas,

uva de niebla y montes agrupados,

pero nadie querrá mirar tus ojos

porque te has muerto para siempre.[1]

Όπως μας πληροφορεί η ελευθεροτυπία, ανοίγει ο τάφος του Lorca και άλλων τριών εκτελεσθέντων από τους εθνικιστές του Φράνκο τον πρώτο μήνα του εμφυλίου στην Ισπανία. Η οικογένεια του ποιητή αρχικά έφερε αντιρρήσεις μα τελικά έδωσε τη συγκατάθεσή της να ανοίξει ο κοινός τάφος κατόπιν αιτήματος συγγενών των άλλων εκτελεσμένων. Κάπου ανάμεσα στο Viznar και το Alfacar, κάτω απ' τα λίοδεντρα είναι θαμένος ο άνθρωπος που "το έγκλημά του ήταν να είναι ελεύθερος σε μια εποχή που στην Ισπανία το κάλεσμα για ελευθερία ισοδυναμούσε με χτύπημα στην πόρτα του εκτελεστή" [2].
Διαβάζοντας τις περιγραφές για τον ποιητή, την ζωή και την εκτέλεσή του (εξαιρετικό αφιέρωμα στο ως3) δεν μπόρεσα παρά να θυμηθώ αυτό:



-----------------------------------------------
[1]Χινόπωρο θα’ρθεί με σαλιγκάρια
Σταφύλια ομίχλης, όρη αγκαλιασμένα
Όμως κανείς δε θα σε ιδεί στα μάτια
Γιατί είσαι πια νεκρός, νεκρός για πάντα
F. G. Lorca, θρήνος στον Ignacio Sanchez Mejias (1935) - απόδοση Νίκου Γκάτσου

[2] Από το σχετικό ρεπορταζ του BBC