Those were the days my friend

Πάνε σίγουρα βδομάδες, ίσως και κανα-δυο μήνες, αν στύψω το μυαλό μου ίσως και να θυμηθώ μα δεν έχει σημασία η ακρίβεια. Ήτανε αργάμισι για τα εδώ δεδομένα και γυρνούσα σπίτι περνώντας από Grassmarket, δροσούλα, χέρια στις τσέπες και ανάλαφρη διάθεση λόγω Jameson. Κοντοστάθηκα μπροστά σε μια από τις τελευταίες pub. Είχε ζωντανή μουσική, αυτή τη μουσική που δεν ακούγεται ιδιαίτερα δυνατά στον δρόμο μέσα απ' τους βαριούς τοίχους και περιμένεις να ανοίξει η πόρτα και να βγει κάποιος να καπνίσει για να σιγουρευτείς τι παίζουνε. Γνώρισα το τραγουδάκι και ήθελα να το ακούσω όλο αλλά ντράπηκα να στέκομαι στην μέση του δρόμου έτσι μόνος μου οπότε συνέχισα με αργό βήμα την πορεία μου. Το είχα ξεχάσει την άλλη μέρα κι όπως συμβαίνει πολύ συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις, η ανάμνηση με ξαναβρήκε καιρό μετά, όταν το μυαλό ταξιδεύει -όπως τώρα- χωρίς συγκεκριμένο προορισμό. Άρεσε στον κολλητό φίλο των φοιτητικών χρόνων αυτό το τραγουδάκι. Κάπου ανάμεσα σε συζητήσεις για πολιτική, ύπαρξη θεού, μαθήματα, αποτυχημένους έρωτες και ό,τι άλλο μπορεί να συζητούσαμε πίνοντας τα κρασάκια μας (σίγουρα όχι μπάλα πάντως γιατί ήμουν και είμαι ανεπίδεκτος μαθήσεως) γινότανε και η κουβέντα για το μέλλον με μια αίσθηση μελαγχολικού πρωθύστερου. Που να το φανταζόμουνα ότι όταν λέγαμε πως "για φαντάσου να ακούμε το τραγούδι αυτό χρόνια μετά" το καταδικάζαμε να γίνει αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Κι έτσι, αν και ακόμα κρατάω ζηλότυπα την φοιτητική μου ιδιότητα σ' άλλο ίδρυμα, σ' άλλη χώρα και για άλλον τίτλο πια, που και που γυρίζω καμιά πεντάρα χρονάκια πίσω και νοσταλγώ. Το τραγουδάκι ακολουθεί και απολογούμαι για τον προσωπικό τόνο. Είμαι σίγουρος όμως ότι στον καθένα μπορεί να ξυπνήσει διαφορετικές μνήμες για "εκείνες τις μέρες" τις ασυννέφιαστες που όλοι μας φυλάμε, εξιδανικευμένες πια, κάπου στο μυαλό μας.