Η εκπομπή που με έκανε να δώσω πόντο στον Μητσοτάκη (!)

Είναι ίσως η παρουσίαση που πήγε στραβά (κι άκομα απορώ με τους ακαδημαϊκούς που προτιμούν να προσποιηθείς ότι ξέρεις τα πάντα παρά να παραδεχτείς ότι έχεις ελλιπείς γνώσεις), ίσως η αναφορά του Zaphod στην κούρσα διαδοχής της ΝΔ όπου θυμήθηκα ότι υπάρχει ο Σαμαράς, ίσως η συζήτηση που είχα χτες για το μακεδονικό και ίσως όλα μαζί που μου προκαλέσανε αυτήν την διαολεμένη διάθεση να γράψω για το μόνο θέμα που με ενδιαφέρει πραγματικά και το οποίο μάλλον δεν θα βρει ποτέ τον δρόμο του για την διατριβή -αν ποτέ η τελευταία γραφτεί- δλδ τον εθνικισμό. Έχω ήδη περιγράψει τις απόψεις μου για ρεαλισμό και εθνικισμό εδώ, τώρα περνάω στο case study.

Η εκπομπή την οποία θα σχολιάσω είναι του Παπαχελά και θα δώσω στο τέλος της ανάρτησης το πρώτο μέρος (τα υπόλοιπα μπορείτε να τα βρείτε από τα related).

ΠΡΩΤΟ ΦΑΟΥΛ (pt 2, 6:05-7:08): Ο Έλληνας πρέσβης πιάνει κουβέντα με τον Γκλιγκόροφ περί της ιστορίας των σλαβομακεδόνων και αφού ο τελευταίος έχει την ατυχή έμπνευση να είναι ειλικρινής, παραδέχεται πως η ιστορία τους έχει κενά. Ο δαιμόνιος Έλληνας διπλωμάτης συμπεραίνει: "Άρα μπορούμε να ανακοινώσουμε ότι δεν έχετε καμία σχέση με τη Μακεδονία και τους Μακεδόνες". Δύο είναι τα συμπεράσματα που μπορούμε να εξάγουμε. Είτε στο διπλωματικό σώμα παίρνουνε στόκους, είτε η κυβέρνηση έδινε τις πλέον ακατάλληλες οδηγίες. Γιατί αν είσαι σοβαρός διπλωμάτης καταλαβαίνεις ποια είναι τα όρια και του άλλου, δεν μπορείς να του ζητήσεις να βγει δημόσια να καταδικάσει την όποια εθνική του ιστορία όπως κανείς δεν σου ζητάει να απολογηθείς για το ότι διδάσκεις αρλούμπες περί κρυφού σχολειού στη δική σου ιστορία. Η συνετή εξωτερική πολιτική δεν έχει να κάνει μόνο με το να προωθείς το συμφέρον σου αλλά να αντιλαμβάνεσαι και μέχρι που μπορεί να υποχωρήσει ο άλλος ( το γιατί ένα τόσο βλακώδες θέμα δεν θα έπρεπε καν να βρίσκεται στην ατζέντα σου ως ζήτημα εθνικού συμφέροντος το έχω αναλύσει αλλού).

ΤΟ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΔΙΑΛΛΕΙΜΑ (pt 2, 9:00-9:30): Ο υποψήφιος αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης (στο εξής Σαμαράς) πετάει τη γνωστή μαλακία για τον Ντε Γκωλ και την Βρετανία στον Ιταλό ομόλογό του, ο οποίος διαμαρτύρεται για το ότι η Ελλάδα τους απασχολεί με βλακείες!

Η ΑΤΑΚΑ ΤΗΣ ΒΡΑΔΙΑΣ (pt 3, 0:19-0:25): Μητσοτάκης: "Ο Σαμαράς όχι από κακή πρόθεση βέβαια, αλλά από ανικανότητα, τα έκανε μούσκεμα" Δεν βοηθάει στην ανάπτυξη του επιχειρήματος μα το κρατάμε για μελλοντική αναφορά.

ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΟ: (2ο μισό τρίτου μέρους - πέμπτο μέρος): Όπου ο Μητσοτάκης με ειλικρίνεια την οποία εκτίμησα, λέει ότι δεν τον ένοιαζε το όνομα και αναφορικά με το πώς αναγκάστηκε να το προωθήσει εξωτερικά λέει "ήμουνα ο μόνος που επέμεινα σ' αυτήν την ανοησία". Επίσης η παρατήρηση "ο Γκλιγκόροφ ήτανε προσωπικότητα, θα το έλυνε, έστω και με πόνο ψυχής".

ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΑ: (έκτο μέρος 6:00-6:30) "Δεν μπορείς να κάνεις εξωτερική πολιτική λέγοντας ανοησίες. Ο κόσμος δεν μπορεί να δεχτεί την δική σου ανοησία". Πες τα επιτέλους άνθρωπέ μου! Καμία χώρα δεν δίνει την παραμικρή σημασία σε ένα τόσο γελοίο θέμα παρά μόνο η Ελλάδα. Όχι μόνο διασυρόμαστε διεθνώς, αλλά σπαταλάμε και πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο σε μαλακίες.

Από την σχετική εκπομπή, πέρα από ορισμένους διπλωμάτες, ο Μητσοτάκης φάνηκε να είναι ο μόνος που χαμπάριαζε τι γίνεται από εξωτερική πολιτική και γι' αυτό του δίνω τον πόντο. Τώρα, το τι γίνεται όταν καταντήσει μια χώρα να προσδιορίζει το εθνικό της συμφέρον με όρους εθνικισμού το έχω ξαναθίξει: Δεν γίνεται τίποτε, ακριβώς επειδή οι εθνικισμοί από μόνοι τους έχουν αξιώσεις αλήθειας για τους ίδιους και αξιώσεις ψεύδους για όλους τους άλλους. Πρώτοι το κάναμε εμείς, τώρα που το κάνουνε και οι γείτονες τους λέμε αδιάλλακτους. Να τα λουστούμε τώρα για να μάθουμε. Επίσης σε προηγούμενη ανάρτηση είχα ασχοληθεί με το τι γίνεται όταν ο εθνικισμός συναντά την μαζική δημοκρατία. Μια ματιά στα σχόλια κάτω από τα βιντεάκια θα σας πείσει. Συνοψίζοντας: πραγματικά αμα στην ΝΔ πάνε και βγάλουνε τον Σαμαρά και κερδίσει και εκλογές με βλέπω να ζητάω πολιτικό άσυλο στην Ρουριτανία!