Πριν καμιά ώρα είχα μια από εκείνες τις εκλάμψεις που σε πιάνουνε όταν προσπαθείς να κοιμηθείς και μετά αποκτάς τόση υπερένταση που σου είναι αδύνατο να τα καταφέρεις. Έτσι αφού σημείωσα την μοναδική μου ιδέα - πάνω σε ένα ποστ ιτ το οποίο θα έχει χαθεί μέχρι να αποφασίσω να γράψω την εργασία- έμεινα με την αϋπνία. Την οποία θα πληρώσεις εσύ δίχως να φταις αγαπητέ αναγνώστη. Όχι ότι έχω πολλά να πω, μια φωτογραφία μόνο θα σου δείξω από έναν φιλαράκο που πέτυχα τις προάλλες στον Άγιο Ανδρέα (καλά έχω γίνει γελοίος με αυτές τις ελληνοποιήσεις τοπωνυμίων). Τον έπιασα στα πράσα να τσιμπολογάει αυτό που μου φάνηκε σαν καρπό από τριανταφυλλιά και δεν ξέρω ακόμα τι είναι, καθότι ο οδηγός της ορνιθολογικής είναι κάπου εγκαταλελειμμένος στην Ελλάδα. Για την κακή ποιότητα της φωτογραφίας φέρω μόνο το 1/5 της ευθύνης. Τα λοιπά 4/5 μοιράζονται εξίσου στην μπαχατέλα την μηχανή μου, στο μη συνεργάσιμο πουλί, στον Χρυσικό που τελείωσε τη δουλειά που είχε και με πήρε τηλέφωνο και τέλος στην καλή μου την καρδιά που τον λυπήθηκε να μην ξεροσταλιάζει στο αγιάζι. 
Τι σύμπτωση, είχα κι εγώ υπερένταση χθες βράδυ και προσπαθούσα να χαλαρώσω με το να συγκεντρωθώ στην αναπνοή μου... σκέτη αποτυχία. Έφτασα στο σημείο που η αναπνοή μου έγινε ελεγχόμενη και μετά την έβρισκα μέχρι και κουραστική μπορώ να πω...
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλή ιδέα να σκεφτείς ...ένα πουλί, δεν μου είχε περάσει από το μυαλό!
(θα σου πω πάλι ότι ζηλεύω τα φιλαράκια σου! μια ο καρδινάλιος υπερασπιστής που σου την λέει, τώρα το κοτσύφι με το μοχθηρό βλέμμα )..
Περί υπερέντασης: χαχα αυτό με την ανάσα είναι όντως εκνευριστικό κι όπως θα διαπίστωσες, δεν πιάνει!! Τα προβατάκια επίσης δεν πιάνουνε! Προφανώς δεν ξέρω τι πιάνει αλλιώς δεν θα σηκωνόμουνα να κάνω ανάρτηση :Ρ
ΑπάντησηΔιαγραφήΚοίτα με το κοτσύφι φοβάμαι πως η φιλία μας ήτανε μονόπλευρη. Δεν πρέπει να εκτίμησε καθόλου την παρουσία μου! Μεταξύ μας, χρειάζεται τέχνη για να ξυπνάς τα επιθετικά ένστικτα των φίλων σου κι όπως φαίνεται την κατέχω ;)