Mayın tarlası και τα χείλη της Μαρίας

Το ομολογώ, λατρεύω τις άχρηστες πληροφορίες! Τις συσσωρεύω με επιμέλεια και τις ταχτοποιώ ώστε να καταλάβουνε όσο το δυνατόν περισσότερα εγγεφαλικά κύταρα. Έτσι δεν μένει και πολύς χώρος για σοβαρότερα πράγματα που προκαλούνε αναίτιο πανικό. Από αυτήν την άποψη, η στρατιωτική θητεία ήτανε ο πιο παραγωγικός χρόνος που σπατάλησα ποτέ! Μάζεψα αρκετές άχρηστες πληροφορίες ώστε να μπορώ να πάρω ρεπό για αρκετό καιρό μετά. Φυσικά ο ακούραστος εργάτης του περιττού και ανούσιου δεν σταματάει ποτέ, αλλά αν ήθελα ρεπό θα μπορούσα να το πάρω και θα το άξιζα!

Πριν από ακριβώς τρία χρόνια λοιπόν, κατόπιν απαίτησής μου ο πονόψυχος λοχαγός μου με είχε στείλει στο μαγευτικό φυλάκιό μας. Στο εξάωρο που θα περνούσες στο παρατηρητήριο, είχες τη δυνατότητα να αποδοθείς σε αρκετές δραστηριότητες αναψυχής. Πριν σου πω ποιά επέλεξα, θα εξηγήσω το πρώτο μέρος του τίτλου. Υπήρχε μια σελίδα καδραρισμένη με τίτλο "Χρήσιμοι ελληνοτουρκικοί διάλογοι". Μόνο διάλογοι δεν ήτανε βέβαια οι φρασούλες. Ανάμεσα στο "βρίσκεσαι σε ελληνικό έδαφος", "είσαι στρατιώτης ή πολίτης;" και το πολύ διαλογικό "ψηλά τα χέρια!" είχα ξεχωρίσει το "Dikkat! Maiyn tarlasi!" (=πρόσεχε! ναρκοπέδιο!). Το είχα προσέξει, γιατί σε εκείνον τον τομέα δεν είχαμε ναρκοπέδιο, μόνο πεπόνια είχαμε. Πολλά πεπόνια μάλιστα και μιας και δεν είμαι λάτρης τους πρέπει να παραδεχτώ ότι εκείνα ήτανε εξαιρετικά (όχι δεν τα κλέβαμε, οι αγρότες ήτανε αρκετά καλοί να μας προσφέρουνε τόσα που δεν μπορούσαμε να τα φάμε όλα). Εν πάσει περιπτώσει, ανυπαρξία ναρκοπεδίου η φράση θα είχε την μόνη σκοπιμότητα να προκαλέσει πανικό στους επίδοξους εισβολείς συνδυασμένη με την κρυφή ελπίδα ότι θα ήτανε αρκετά σκοτεινά ώστε ως δια μαγείας τα πεπόνια να περνιούνται για νάρκες.

Το να διαβάζεις και να ξαναδιαβάζεις όμως τους διαλόγους σου κέρδιζε μετά βίας 5 λεπτά οπότε περνάμε στην δεύτερη δραστηριότητα αναψυχής που κατάφερε να με απασχολήσει για περισσότερο. Κάπου στα ΛΥΒ μας είχανε μάθει έναν τύπο να υπολογίζουμε την απόσταση με τη διαβάθμιση των κυαλιών, εάν γνωρίζαμε το μέγεθος του παρατηρούμενου αντικείμενου. Η κωδική του ονομασία ήταν "Αχ τα χείλια σου Μαρία" και κάθε αρχικό περίπου της φράσης αντιστοιχούσε σε ένα μέρος της εξίσωσης. Είχα βαλθεί λοιπόν με βάση το μέγεθος μιας διπλής νταλίκας να υπολογίσω την απόσταση από τον δρόμο που οδηγούσε από Αδριανούπολη σε Κήπους. Όταν τελείωσα, την είχα βγάλει 2km και παρόλο που δεν είπα στον συνάδελφο -που άκουγε ευλαβικά την Παπαρίζου που έπαιζε το τραντζιστοράκι του- με τι μαλακίες περνούσα την ώρα μου, ένιωσα ότι η μητέρα πατρίδα θα έπρεπε να είναι πολύ περήφανη με τους υπαξιωματικούς που βγάζει που παίζουνε στα δάχτυλα τους τύπους!

Φυσικά όπως αποδείχτηκε πολύ καιρό μετά, αυτό που έπαιζα στα δάχτυλα δεν ήτανε οι τύποι και τα χείλη της Μαρίας μετά από προσεκτική παρατήρηση θα μου προδίδανε το ειρωνικό μειδίαμα που είχανε σχηματίσει! Κοντολογίς, βάση χάρτη η απόσταση ήτανε τουλάχιστον 4km και πιο πιθανά κάπου στα 6. Επιμύθιο: μια διπλή νταλίκα μάλλον δεν έχει τις διαστάσεις που της είχα αποδώσει κι έπρεπε να τσεκάρω με ΙΧ! Α! και για να μην ξεχνιόμαστε, έναν διάλογο θα μπορούσα να θεωρήσω ως πραγματικά χρήσιμο κι αυτόν δεν τον είχε η λίστα: "Γεια! καπνίζεις;"