Ο κωνοφόρος Wellington

Μια παλιά συνήθεια των Γλασκωβέζων είναι να στολίζουνε κατά τις νυχτερινές -και υποθέτω -μεθυσμένες ώρες το κεφάλι του αγάλματος του Wellington με έναν πορτοκαλί κώνο. Η συνήθεια κρατάει από την δεκαετία του 1980 και ψάχνοντας να βρω μια λογική εξήγηση δεν βρήκα κάτι καλύτερο από το σχετικό κείμενο του BBC: "οι ντόπιοι θεωρούνε τον κώνο δείγμα της Γλασκοβέζικης αίσθησης του χιούμορ και μέρος της πόλης όσο οποιοδήποτε άλλο μνημείο". Στο τελευταίο έχουνε ένα δίκιο. Έφιππο Wellington έχουμε και στο Εδιμβούργο και φυσικά κανείς δεν του δίνει σημασία, πάνε χρόνια άλλωστε που ο σημαντικότερος ρόλος των αγαλμάτων είναι ως σημεία για να δίνεις ραντεβού. Κι όμως κάθε φορά που βλέπω το δικό μας άγαλμα ή ακούω το όνομα Wellington το μυαλό μου τρέχει κατευθείαν στο έφιππο άγαλμα της Γλασκώβης, με το πορτοκαλί του πουριτανικό καπέλο . Κατά κάποιον τρόπο λοιπόν οι Γλασκωβέζοι έχουνε καταφέρει να κάνουνε το άγαλμά τους ζωντανό με το -συζητήσιμο- χιούμορ τους κι ας λέει η αστυνομία από το 2005 ότι 'θα πάρει μέτρα για την αποτροπή του βανδαλισμού'. Δυστυχώς ή ευτυχώς 5 χρόνια μετά, το έθιμο δεν έχει ξεριζωθεί και τείνω προς το 'ευτυχώς'. Γιατί ακόμα κι αν κάθε φορά που περνάω μπροστά του μονολογώ "α ρε κακομοίρη, πάλι σε στολίσανε" πρέπει να παραδεχτώ πως αν δεν ήτανε ο κώνος ούτε που θα πρόσεχα το άγαλμα. Αφήστε που πλέον αυτά τα δύο τα έχω άρρηκτα σνδυάσει στο μυαλό μου. Εχτές λοιπόν, περνώντας από τον Wellington όπως κάθε φορά που πάω μια βόλτα από τη Γλασκώβη, κοντοστάθηκα μπροστά στο απρόσμενο θέαμα του ασκεπούς αγάλματος. Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπω τον κώνο κατεβασμένο, αλλά αυτή τη φορά είχε αράξει ένα περιστέρι επάνω στην κεφαλή του ανυπεράσπιστου δούκα και τον είχε ήδη παρασημοφορήσει. Βλέποντάς τον έτσι κατακουτσουλισμένο, νομίζω πως είναι η πρώτη φορά που αποφάνθηκα τόσο απόλυτα ότι είναι καλύτερα με τον κώνο του!

-----------------------------------------------------------

UPDATE: Προσθέτω την φώτο που έστειλε ο Βιολόγος με την δίχρωμη εκδοχή του κώνου!