Ας υποθέσουμε πως σε έχει ρημάξει η πείνα και κάθεσαι να την κορέσεις κατά τις δύο το μεσημέρι. Ψιλοαφαιρείσαι συζητώντας με τον φίλο που σε τιμάει με την παρουσία του για τα ακαδημαϊκά σας και διαπιστώνετε κατά τις τρεις πως δεν σας έχουνε φέρει το φαγητό ακόμα ενώ έχετε να πάτε στο θέατρο κατά τις τρεισήμισι. Και καλά τρως του σκοτωμού, τρέχεις όλην την Princes Street σαν πορτοφολάς που μόλις κάτι άρπαξε και φτάνεις λαχανιασμένος στις τέσσερις παρά είκοσι στο θέατρο. Άντε να εξηγήσεις στους Βρετανούς πως δεν σε λένε τυχαία Latecomer και πως για σένα το να αργείς είναι τρόπος ζωής [1], είναι από τους λίγους λαούς που αν είχανε την δυνατότητα θα επιβάλανε θανατική καταδίκη για την αργοπορία! Κοινώς, μας ρίξανε πόρτα και αρνηθήκανε να μας βγάλουνε εισιτήριο για την επόμενη παράσταση, οπότε απαλλαγμένοι από τις μικροπρέπειες του punctuality κάναμε μια μεγάλη βόλτα! Και να πεις πως δεν μου τα λέγανε οι γεροντάδες; μου τα λέγανε:
----------------------------------------------------------
[1] Το "τρόπος ζωής" πριν με φάτε χρησιμοποιείται εδώ αυτοσαρκαστικά. Είναι από τις λίγες φράσεις που σιχαίνομαι τόσο και την θεωρώ κατεξοχήν δηθενιώτικη. Έχω βαρεθεί να ακούω πως "για μένα η ροκ είναι τρόπος ζωής", "για μένα το χιπχοπ είναι τρόπος ζωής", "για μένα η αριστερά/αναρχία είναι τρόπος ζωής" και όλα τα συναφή!
Στον πολιτισμένο κόσμο η προθεσμία δεν έχει την έννοια του τελεσίγραφου. Δε φταίνε όλοι οι Βρετανοί. Εμένα με έχουν λυπηθεί όταν κατέθετα τη διατριβή του μεταπτυχιακού. Ήταν μια δύσκολη εμπειρία: Έγραψα τη βιβλιογραφία την ώρα που κατέθεταν οι άλλοι κι ύστερα συμπλήρωσα υπομονετικά μερικά συμπεράσματα. Ήταν από εκείνες τις ημέρες που ο εκτυπωτής διάλεξε να ξεμείνει από μελάνι, το word να κολλήσει κτλ. Βγήκα από το σπίτι με τρομερή αγωνία, τη διατριβή σε usb, προσπάθησα για ταξί μα δεν περνούσε τίποτα. Περίμενα υπομονετικά το λεωφορείο. Το λεωφορείο έκανε μία ώρα να φτάσει και εξάλλου άφηνε στην κάτω όχθη του ποταμού. Προσπάθησα να τρέξω απελπισμένα πάνω στη γέφυρα αλλά λόγω τόσων διατριβικών ημερών εξάντλησης, πείνας και αυπνίας μου φαινόταν σαν να μην προχωρούσα βήμα. Έφτασα στην πύλη της γραμματείας σκούπισα τους ιδρώτες και προσπάθησα να πάρω ύφος σαν να μη συνέβαινε τίποτα. Τους είπα: "πάρτε το usb memory stick σας το χαρίζω, γιατί χειρόγραφο δεν μπόρεσα να τυπώσω, μου χάλασε ο εκτυπωτής κτλ". Μου είπαν -"Δε θέλουμε το usb σου, τη θέλουμε εκτυπωμένη και σε cd άσε που έχεις αργήσει και δεν πρέπει να τη δεχτούμε και να τιμωρηθείς γι αυτό αλλά τυχερός είσαι που δε σχολάσαμε ήδη και μας βρήκες εδώ. Φέρτη σε μισή ώρα, αλλιώς ξέχνα το". Βγαίνω έξω, Cd πουθενά δεν έβρισκα να αγοράσω ΑΛΛΑ και μετρητά πάνω μου δεν είχα (στο λεωφορείο μπήκα με κάρτα) και πετάχτηκα μέχρι το ΑΤΜ. Μετά πήγα στη βιβλιοθήκη με το άδειο cd να αρχίσω να τυπώνω. Όμως η κάρτα που χρησιμοποιούσα στους εκτυπωτές είχε ξεμείνει από μονάδες και δεν μπορούσα να βγάλω τίποτα. Πάω έξω μπαίνω σε μια παμπ και λέω μου χαλάτε από 10 λίρες και τα θέλω σε μονόλιρα για να τα παίρνει το μηχάνημα. Και μου απαντά ο μπαρμαν: "Μπορούμε να σου χαλάσουμε μόνο αν παραγγείλεις κάτι". Παίρνω στο χέρι μια πίντα κρόνενμπουργκ και ξαναπάω στη βιβλιοθήκη, πίνω μια γουλιά,κρύβω το γεμάτο ποτήρι στην υποδοχή πίσω από ένα αυτόματο μηχάνημα πώλησης αναψυκτικών μπαίνω στο αναγνωστήριο, αρχίζω τελικά να τυπώνω αλλά κάτι έγχρωμες σελίδες που είχα δεν έβγαιναν και πήγα και τις τύπωσα σε έναν έγχρωμο που είχαν. Στήθηκα μετά στην ουρά να δέσουν τα αντίγραφα (ουρά προνοητικών από άλλες σχολές που κατέθεταν την επόμενη εβδομάδα) και πήγα να τα καταθέσω. Ανακουφίστηκα όταν τα δέχτηκαν αλλά με έβαλαν καταναγκαστική εργασία να στοιβάξω άλλες 300 διατριβές σε στήλες ανά τμήμα και να συμπληρώσω μια φόρμα που έγραφε ότι τις δέχτηκαν, μεταξύ τους έλεγαν πλάκα έχει αυτός, ("funny man"), από που είσαι; Ωραίο μέρος για διακοπές κτλ κτλ Πιάσαμε την κουβέντα. Πιο πολύ με συμπάθησε μια αφρο-καρίμπιαν (η καλή γυναίκα) που είχαν και με λυπήθηκε αυτή, μου έκαψε και το cd που ήθελαν. Πήρα το email της και μετά τις έστειλα κάμποσες φορές μηνύματα να μου πει τι βαθμό πήρα. Περιττό να πω πως από τις διατριβές που στοίβαζα μου έβγαλαν το μάτι τα ορθογραφικά -και στον τίτλο- για να μη μιλήσω για το μίζερο στυλ και το φτωχό γενικό αποτέλεσμα. Η ΚΑΛΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΑΡΓΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ. ΟΣΟ ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΙΧΑΜΕΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΦΡΟΝΙΜΩΝ, ΠΟΥ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟ ΣΤΟ ΦΑΪ, ΔΕ ΘΑ ΤΑ ΠΕΤΥΧΩ ΠΟΥΘΕΝΑ, ΤΑ ΠΑΧΥΣΑΡΚΑ... Αργοπορημένος - έγκαιροι: 4-0. Γελάει καλύτερα όποιος φτάνει τελευταίος. Τι λέω; Άντε με τα πολλά Πήγε 00.25 και δεν έχω φάει για βράδυ... 00.36 μέχρι να κάνω proofreading το ποστ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣημείωση η προθεσμία ήταν στις 15.00 Έφτασα στην γραμματεία 17.30 και τελικά κατέθεσα 17.50. Στο τέλος γύρισα στη βιβλιοθήκη και ήπια την μπύρα
ΑπάντησηΔιαγραφήΛευτέρη!!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤι τέχνεργο δημιούργησες στην πτυχιακή ρε μορφή; Δεν μου την είχες πει την ιστοριούλα! Εγώ ακόμα με τα deadlines τα πάω καλούτσικα... δλδ μέσα στο τελευταίο δεκάλεπτο! Εξαιρείται εκείνη για το showcase μετά το Πάσχα που νομίζω την ξέρεις την ιστορία...
Για παιδία των φρονίμων το μόνο που γνωρίζω είναι ότι πριν πεινάσουν δεν πεινούσαν! :Ρ
ΥΓ. Καλή όρεξη, εγώ τσάκισα τους ντολμάδες απ τα M&S και τώρα πάω για το τσισκέηκ με το λεμόνι!
Κοίτα να δεις. Δεν ήταν κάτι σπουδαίο αλλά ήταν κυριολεκτικά της τελευταίας στιγμής. Δεν έφαγα 2 μηνες μονο 2 βδομαδες. Δυστυχώς πολλές δεν τις είχαν γράψει οι ίδιοι ή κάποιων Ελλήνων ήταν γραμμένες με πληροφορίες από τη ΔΕΚΟ που δούλευε ο μπαμπας τους οπότε τα παιδάκια με το ορθογραφικά στον τίτλο τα αδίκησα. Τώρα με αυτό που είπες με απογοήτευσες όχι και στο δεκάλεπτο. Ντεμεκ λέητκάμερ είσαι.
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ ουσία είναι άλλη: δεν υπάρχει ξένος που να μπορεί να κάνει σε τόσο λίγο χρόνο τόσα πολλά, για να μην αναφέρω τη γνωστή σύγκριση ελληνικού και ξένου εστιατορίου. Η τελευταία στιγμή, αυτή η κορύφωση της παραγωγικότητας, που στην Ελλάδα διαρκεί μια ποιοτική αιωνιότητα, στο εξωτερικό είναι εντελώς ανύπαρκτη. Όταν οι αλλοδαποί φίλοι μου από το φιδίσιο δρόμο πάνω στο λόφο βλέπουν το καράβι να λύνει τους κάβους, τους είναι αδιανόητο πως 5' μετά θα βρίσκονται και οι ίδιοι στο κατάστρωμα.
Τόσες φορές δεν σ' έχω αφήσει ρε να περιμένεις στο Waverley που θα με πεις και ντεμεκ?? :Ρ
ΑπάντησηΔιαγραφήΜε τα ντεντλάινς είναι άλλη φάση, ούτως ή άλλως παθαίνω κρίση πανικού μέχρι να τελειώσω τελευταία στιγμή, απλά δεν κάθομαι να τελειοποιήσω την δουλειά γιατί μου φαίνεται αμαρτία να χάσω τους πόντους από το late submission...
Αυτή την ανάρτηση δεν θα έπρεπε να τη βάλεις στο "about me" ή κάτι τέτοιο;; :)
ΑπάντησηΔιαγραφήΈχεις απόλυτο δίκιο, το έχω προσέξει κι εγώ! Υπάρχει μια διακοσμική συνομωσία που μας απαγορεύει να είμαστε στην ώρα μας. Εγώ φερ’ ειπείν, και να δουλέψει το ξυπνητήρι, και να φύγω στην ώρα μου, και να τα έχω όλα οργανώσει στην εντέλεια, κάτι θα συμβεί να αργήσω 10 με 30 λεπτά: φρακάρισμα, βλάβη στον υπόγειο, διαδήλωση, αγελάδες στον δρόμο, σεισμός, πλημύρα, εισβολή πιο προηγμένου εξωγήινου πολιτισμού… είναι άξιο σπουδής!
ΑπάντησηΔιαγραφήΜόνο που πήγες να μπεις, έπρεπε να καταδικαστείς για το θράσος σου!
ΑπάντησηΔιαγραφήThis is...England, mate!
@ Ελληνάκι,
ΑπάντησηΔιαγραφήέχεις δίκιο θα ταίριαζε, μόνο που δεν διαθέτω τέτοιο πράγμα...
@ Δημήτρη
ΑπάντησηΔιαγραφήmy point exactly! Σαν να μας περικυκλώνει κάποιο πεδίο συστολής του χρόνου και διαστολής του χώρου ένα πράγμα.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά πέρισυ που μου έκαναν παρατήρηση να μην αργώ σε ένα μάθημα και την επόμενη φορά τσακίστηκα με το ποδήλατο με αποτέλεσμα να ξαναργήσω.
@ Νίκο,
ΑπάντησηΔιαγραφήκι εσύ δίκιο έχεις, αλλά να μην δοκίμαζα την τύχη μου;
Φαντάζομαι σου απάντησαν με τις συνήθεις εγγλέζικες εκφράσεις "I'm sorry Sir, but...." ή "I'm afraid you can't....".
ΑπάντησηΔιαγραφή@Slobodan
Αγχώθηκα με την ιστορία. Μπράβο που τα κατάφερες. Μόνο Έλληνας θα έκανε κάτι τέτοιο. Σίγουρα.
@ Ελένη,
ΑπάντησηΔιαγραφήνομίζω τις εισέπραξα και τις δυο :)
ΥΓ. Καλό φθινόπωρο
Καλή επιστορφή θα σου έλεγα. Όχι ακόμη αλλαγή εποχής. 36 βαθμούς είχε στην Αθήνα. Να υποθέσω πως Αγγλία βρέχει.
ΑπάντησηΔιαγραφήΔεν βρέχει, τουλάχιστον όχι συνέχεια :Ρ
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτό το 13άρι στη θερμοκρασία και ο αέρας όμως, μου ήρθανε 'κάπως' με το που γύρισα..
Το κάναμε χάζι και με τον Slobodan από πάνω πως τώρα στην Ελλάδα θα κάνουνε ακόμα μπάνια αλλά φαινότανε τόσο αταίριαστο με την πραγματικότητά μας εδώ που φάνταζε εξωπραγματικό.
Όταν επέστρεφα από manchester και είχα μια βαλίτσα υπέρβαρο έκανα την ανήξερη(ελεύθερη μετάφραση:γλυκά μάτια)σε έναν νεαρό στο check in της easyjet και γλίτωσα 80 λίρες.Δεν περίμενα σε καμία περίπτωση ότι θα έπιανε!Για κακή μου τύχη η πτήση μου ακυρώθηκε λόγω κακοκαιρίας και όταν ξαναπήγα για check in ήταν μια αντιπαθέστατη γριούλα που με έβαλε να πληρώσω. Κακοί άγγλοι!
ΑπάντησηΔιαγραφήΧΑΧαχαχα!
ΑπάντησηΔιαγραφήΉρθες με κανονικό και έφευγες με υπέρβαρο; Η γκάιντα του Γιάννου θα έφταιγε!
Έπιασε;;; και μάλιστα στην δεύτερη πιο καρμίρικη εταιρεία; (η πρώτη όπως θα σε βεβαιώσουν κι άλλοι παθόντες αναγνώστες είναι η Ryanair)..
Και στην Ελλάδα πάντως θα σε έβαζαν να πληρώσεις, έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με την εταιρεία και το τι χρεώνει. Δεν έχω βγει ποτέ υπέρβαρος βέβαια, τα 20 κιλά που δίνουνε είναι υπεραρκετά!
Φοβερή η ιστορία του Slobodan. Σωστή περιπέτεια! Τί μου θύμισε να 'ξερες!...
ΑπάντησηΔιαγραφήΤελικά η αρχή της συνέπειας πρέπει να είναι η ασυνέπεια αλλιώς δεν εξηγείται το φαινόμενο της αργοπορίας. Αυτά τα υπέρβαρα παιδιά φταίνε γι όλα γιαυτό για να εκδικηθώ θα πάω για μία τάρτα ροδάκινο :P
Υ.Γ Αυτά τα latemidnight σχόλια είναι η απάντηση στο "αργώ να κοιμηθώ". Αν το ήξερα θα είχα πεί την δική μου out of deadline ιστοριούλα νωρίτερα...! Αλήθεια ποιά ήταν η παράσταση που τελικά ΔΕΝ είδες?
Καλό φθινόπωρο*
Ιωάννα,
ΑπάντησηΔιαγραφήσυγγνώμη για την καθυστέρηση, busy weekend, η παράσταση που ΔΕΝ (χεχε) είδα ήτανε το "Penelope" και εφόσον δεν το είδα δεν μπορώ να σου πω αν αξίζει :Ρ