DISCLAIMER: Η παρούσα αναφέρεται όντως σε συνοικιακό μαγαζάκι. Αν περιμένατε να διαβάσετε μια ακόμη από τις -δημοφιλείς τελευταία- παρομοιώσεις της οικονομίας της Ελλάδας με μαγαζί, μην διαβάσετε παρακάτω.
Σε ένα από τα δρομάκια της γειτονιάς βρίσκεται ένα από τα μικρά συνοικιακά μαγαζιά που ανήκουνε σε μια άλλη εποχή, αυτήν που πρόλαβα κι εγώ στα τελευταία της. Πρόκειται για ενα stamp shop, χόμπι που ακόμα κι εγώ είχα κάποτε μέχρι που κάποια στιγμή στο γυμνάσιο ή το λύκειο το είχα παρατήσει. Την σκονισμένη -και πιθανότατα χρόνια παρατημένη στην τύχη της- βιτρίνα εκτός από μερικά ξεθωρισμένα γραμματόσημα κοσμούνε και μερικά κουτιά μοντελισμού και τρενομοντελισμού (πόσο βρετανικό!) επίσης ξεθωριασμένα. Δύσκολοι καιροί για χόμπι, ειδικά δε για τέτοια χόμπι και απορίας άξιον είναι γιατί το μαγαζάκι αυτό παραμένει ανοιχτό. Αυτό όμως που με έκανε να κοντοσταθώ στην βιτρίνα -και έκτοτε πάντα κοντοστέκομαι σαν περνώ- και μου μάγκωσε και την καρδιά κάπως, ήτανε ένα σημείωμα του ιδιοκτήτη καρφιτσωμένο στο τζάμι:
Το κείμενο μου θυμίζει λίγο εκείνον τον τυπάκο σε ένα τραγουδάκι, που μπαίνει σε μια εκκλησία για να γλιτώσει το παλιόκρυο ονειρευόμενος πόση ζέστη θα έκανε εκείνον τον καιρό στο Los Angeles. Οι ομοιότητες σταματάνε εδώ γιατί στο τραγουδάκι ο οικοδεσπότης σχεδόν χαιρέκακα παρουσιάζεται να ξέρει ότι ο επισκέπτης δεν μπορεί να φύγει και ο δεύτερος είναι αναγκασμένος να πέσει στα γόνατα και να προσποιείται πως προσεύχεται. Αντιθέτως ο οικοδεσπότης στην δικιά μου περίπτωση δεν έχει κανένα πρόβλημα να μπεις στον χώρο του με πρόφαση πως κάτι ψάχνεις ή χωρίς καν την πρόφαση για να γλιτώσεις από την βροχή. Δεν θα διαβώ βέβαια το κατώφλι του μαγαζιού, γιατί παρόλο που κρυώνω και σκέφτομαι τι καιρό θα κάνει στην Μεσόγειο, δεν μπορώ να διανοηθώ τον εαυτό μου να λέει "γεια σας μπήκα να πω ένα γεια επειδή διάβασα το μήνυμα στο μπουκάλι και συγκινήθηκα". Έχω όμως μια περιέργεια να αντικρίσω τον ιδιοκτήτη που ναυάγησε στον 21ο αιώνα και που φαντάζομαι σαν έναν μοναχικό συμπαθή γεράκο, που όμως δεν φοβάται να γράψει στο μήνυμά του προς τον έξω κόσμο πως θα ήθελε λίγη παρέα.
Μπορεί το σημείωμα να το έγραψε ο εγγονός του συμπαθούς γεράκου αφού του είπε: "Παππού πρέπει κάτι να κάνεις να μπει μια ψυχή σε τούτο το μαγαζί! Το βρήκα! Άστο σε μένα!"
ΑπάντησηΔιαγραφήΤελικά θα μπείς μέσα ή όχι ;-)
ΧΑΧΑ μην μου το χαλάς το σενάριο!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΔεν θα μπω, ντρέπομαι. Εκτός κι αν ξυπνήσει εκείνος ο καμένος ο Μπουσκάλια που διαβάζαμε μικρά και με πιάσει καμια μαζική αγάπη για τους συνανθρώπους γνωστούς τε και αγνώστους και βαλθώ να μοιράζω χαμόγελα! Πράγμα που θεωρώ λίγο απίθανο εδώ που είμαι, δεδομένου ότι ήδη μου έχουνε επισημάνει ότι χαμογελάω πολύ και δεν ήξερα αν το λέγανε για καλό ή ως επίπληξη!!
Τι όμορφο και μελαγχολικό.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜου αρέσει πολύ η ιδέα ενός ρομαντικού - ίσως και τελευταίου επιζώντα - να βρίσκεται ανάμεσα στους τεχνοκράτες (sic). Κάποια χόμπι μιας άλλης εποχής δύσκολα τα συνεχίζεις ειδικά σε μία τέτοια εποχή όπως πολύ σωστά είπες. Προσωπικά λατρεύω να συλλέγω μινιατούρες αλλά εδώ και πολλά χρόνια έχω σταματήσει για τον πολύ απλό λόγο ότι δεν τις βρίσκω πια ή οι τιμές τους είναι αρκετά απαγορευτικές.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜου θύμισες έναν ξαδερφούλη μου που μάζευε γραμματόσημα μανιωδώς. Φυσικά πρόλαβε εκείνη την εποχή των γραμματοσήμων καθώς ήταν κατά πολύ μεγαλύτερος από μένα!. Θυμάμαι ότι είχε και έναν κατάλογο με τα γραμματόσημα της Ελλάδος που είχε μέσα όλα τα χαρακτηριστικά των γραμματοσήμων, τα που κυκλοφόρησαν, τις χρονολογίες κυκλοφορίας τους, σε τί χρώματα υπήρχαν, ποιά ήταν κοινά και ποιά δυσέρευτα, ακόμα και σε πόσες ποσότητες υπήρχαν!.
Τώρα που το θυμήθηκα με όλα αυτά θα τον ρωτήσω αν έχει ακόμη τον κατάλογο. Ευκαιρία να θυμηθώ και εγώ μερικά πράγματα.
Να χαμογελάς Latecomer! Άλλωστε κάνει και τους άλλους να ανησυχούν ;):)
Καλό σου απόγευμα
krot καλησπέρα,
ΑπάντησηΔιαγραφήθα τολμούσα να πω "φθινοπωρινό" :)
Ιωάννα,
ΑπάντησηΔιαγραφήε όχι και ανάμεσα σε τεχνοκράτες, τόσοι φυσιολογικοί άνθρωποι βρισκόμαστε σ' αυτήν την πόλη :Ρ
Μινιατούρες; τι μινιατούρες;
Σαν τον ξαδερφούλη κι εγώ μάζευα γραμματόσημα από το δημοτικό ως το γυμνάσιο ή λύκειο.. Τον κατάλογο αν εννοείς εκείνον τον μαύρο του Πυλαρινού τον είχα κι εγώ (του 1993) αν και δεν τον ανανέωσα ποτέ.
Ω φυσικά δεν πτοούμαι αν και κάποιες φορές πιστεύω πως ανησυχούν περισσότερο απ' όσο θα' πρεπε. Ελπίζω μόνο να μην με θεωρούνε χαζοχαρούμενο και απλά να πιστεύουνε πως είναι η θετική ενέργεια :)
Έκανα συλλογή από μινιατούρες με καράβια σε γυάλα και σαν κλασσικό μικρό κοριτσάκι από πορσελάνινες κούκλες. Αλλά τώρα πια μεγάλωσα και αποφάσισα να τα αφήσω. Όμως όποτε βλέπω καραβάκια μπαίνω στον πειρασμό!.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜην το παίρνεις προσωπικά. Μιλούσα για τον κανόνα και όχι για τις φυσιολογικές εξαιρέσεις ;):)))))))
Ο κατάλογος από όσο θυμάμαι πρέπει να ήταν του Ραφτόπουλου. Ένα μικρό βιβλίο σε μέγεθος με πολλές σελίδες. Με την πρώτη ευκαιρία όμως θα σου πώ.
Καλέ ναι, μάλλον δεν το έχουν συνηθίσει φαίνεται. Αν τους μεταδώσεις την θετική σου ενέργεια ίσως κάτι γίνεται :)
Α μάλιστα,
ΑπάντησηΔιαγραφήκαράβια όχι σε μινιατούρες αλλά εκείνα τα πλαστικά συναρμολογούμενα έφτιαχνα κι εγώ. Όσο περισσότερα κανόνια τόσο το καλύτερο, όχι τίποτα άλλο είχαμε και κούρσα εξοπλισμών με τον αδερφό!
Δεν το πήρα προσωπικά, αυτοσαρκαστικό ήτανε το σχόλιο, το ότι δεν είναι κανείς τεχνοκράτης δεν τον καθιστά αυτόματα φυσιολογικό :Ρ
Ναι μάλλον δεν το έχουνε συνηθίσει. Λέω να τους αρχίσω στις αρλούμπες για το γιν και το γιανγκ και για το μεγάλο τάο που κυλάει προς όλες τις κατευθύνσεις, τους αρέσουνε κάτι τέτοια μεταμοντέρνα :Ρ
Βρετανικό το μαγαζάκι, Βρετανικό και το σημείωμα. Εγώ θα έμπαινα, εξάλλου πόσες ευκαιρίες έχουμε στη ζωή να ικανοποιήσουμε τις περιέργειες μας; Και στην προκειμένη περίπτωση είναι τόσο εύκολο να γίνει. Κάνε φυσικά και update για να μας πεις αν είναι έτσι όπως το περίμενες.
ΑπάντησηΔιαγραφήΝίκο καλησπέρα!
ΑπάντησηΔιαγραφήλες ε; φαντάζομαι θα το κάνω μόλις η περιέργεια υπερνικήσει την διστακτικότητα αν και τότε ίσως να είναι αργά :Ρ
Πολύ ανθρώπινο!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚι εγώ θα'μπαινα για λίγη κουβέντα. Ένας άνθρωπος με ένα τέτοιο μαγαζί και τέτοια πρόσκληση στους περαστικούς φαίνεται να έχει ενδιαφέρον.
Ελένη γειά σου,
ΑπάντησηΔιαγραφήανθρώπινο όντως, μόνο που έχουμε μάθει να μας ξενίζει πια..
Εγώ θα εμπαινα γιατί μου αρέσουν τα καταστήματα που ο ιδιοκτήτης δεν βλέπει απρόσωπα τον πελάτη σαν ένα ακόμα πορτοφόλι που θα του αφήσει χρήματα.
ΑπάντησηΔιαγραφήαθεόφοβε καλημέρα,
ΑπάντησηΔιαγραφήκι εμένα μ' αρέσουνε, βέβαια άλλο ένα μόνο θυμάμαι παρόμοιο, χρόνια πριν στην Ελλάδα, ένα μικρό βιβλιοπωλείο.
πολύ καλή η επιλογή σου, Λέιτκάμερ, να μας δείξεις την έξοχη επικοινωνιακή πρόσκληση στην βιτρίνα. Μου θυμίζει μια εγγλέζικη ταινία, που δεν θυμάμαι τον τίτλο της, όπου το πράγμα είχε κάπως αντιστρόφως, ας πούμε. Η πρωταγωνίστρια περιφέρεται κάπου στο Κάμπτεν στο Λονδίνο, μπαίνει σε ένα μικρό βιβλιοπωλείο, και είναι φανερό ότι τα βιβλία που ξεφυλλίζει αμήχανα, είναι μόνο μια πρόφαση να πιάσει κουβέντα με τον ιδιοκτήτη. Του κάνει κάποιες χαριτωμένες παρατηρήσεις και ερωτήσεις, ο λεγάμενος της απαντάει μουτρωμένος μονολεκτικά, και στην επόμενη χαριτωμενιά της, την κοιτάζει αυστηρά, και αυτή πληγωμένη και αμήχανη φεύγει άρον άρον. Από την υπόλοιπη ταινία φαίνεται η ανάγκη της για επικοινωνία, γενικά, που συνήθως δεν της έβγαινε σε καλό, μιάς που η ανοιχτή πρόσκληση που απηύθηνε στους άλλους, συνήθως είχε λάθος αποδέκτη
ΑπάντησηΔιαγραφήzaphod
ΑπάντησηΔιαγραφήώς συνήθως με πιάνεις αδιάβαστο στα κινηματογραφικά! Κρίμα την καημένη όμως, απλώς δεν ήξερε σε ποιο μαγαζί να ψάξει (και σε ποιά πόλη as the case might be)..