Για σήμερα το menu έχει musical και μάλιστα μνημειώδες! Οι "άθλιοι" του Ουγκώ, στην μουσική τους εκδοχή μετράνε αισίως 30 χρόνια, πράγμα που σημαίνει πως όταν τους πρωτογνώρισα το 1995 ήτανε ήδη στην εφηβεία τους. Συνθέτης της μουσικής του musical είναι ο Claude-Michel Schönberg και η γαλλική έκδοσή του προηγείται χρονικά της δημοφιλούς αγγλόφωνης (δείγμα εδώ). Η μουσική κατά την ταπεινή μου άποψη ντύνει πολύ ταιριαστά τις διάφορες πτυχές της ιστορίας του Γιάννη Αγιάννη που περνάει μέσα από χίλια μύρια κύματα στην Γαλλία του πρώτου μισού του 19ου αιώνα. Θεωρώ δεδομένο πως ξέρετε την υπόθεση του έργου κι ότι στην χειρότερη, αν δηλαδή δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο, θα έχετε τουλάχιστον πέσει πάνω σε κάποια από τις τηλεοπτικές προσαρμογές του. Το έργο μας λοιπόν έχει όλα όσα θα μπορούσανε να απασχολούνε τον ανθρώπινο νου σε τέτοιους ταραγμένους (και σε άλλους όχι και τόσο ταραγμένους) καιρούς: κακουχίες, προδοσία, έρωτες, εξαθλίωση, αγωνία για το αύριο, εξεγέρσεις, ελπίδα και απογοήτευση και πολλά μα πολλά ανθρώπινα διλήμματα! Κι όπως έλεγα και πριν, η μουσική όλα αυτά τα ντύνει περίφημα. Μπορεί λοιπόν να μεταδώσει την τρυφερότητα του παιδιού που ονειρεύεται, την απελπισία των καταδίκων, την εξαθλίωση στους δρόμους του Παρισιού, την ελπίδα πριν την εξέγερση, το πανάρχαιο δίλημμα έρωτας ή πόλεμος (εν προκειμένω επανάσταση) και την απελπισία (πάλι) μετά το σακάτεμα της ελπίδας. Σας αφήνω με την κορύφωση του έργου, την στιγμή που όλες οι πλοκές συναντιούνται, λίγο πριν την εξέγερση. Πρώτα περιγράφω τους χαρακτήρες με την σειρά που εμφανίζονται για να μην ψάχνεστε και μετά θα σας δώσω το βίντεο.
Πρώτος εμφανίζεται ο Γιάννης Αγιάννης, που ετοιμάζεται να το ξανασκάσει από τον Ιαβέρη που είναι πάλι στα ίχνη του. Οι αμέσως επόμενοι εμφανιζόμενοι είναι οι Μάριος και Τιτίκα [1] που κλαίνε την μοίρα τους, μιας και μόλις γνωριστήκανε η Τιτίκα θα πρέπει να φύγει ακολουθώντας τον θετό πατέρα της (βλ. Γιάννη Αγιάννη). Το τρίτο πρόσωπο είναι η Επονίνη, η οποία είναι ερωτευμένη με τον Μάριο και κλαίει την απώλειά του [2]. Ταυτόχρονα με το κλάμα της επονίνης ακούμε και το σαλιάρισμα των προηγούμενων δυο. Μετά το ερωτικό τρίγωνο εμφανίζεται ο Ενζολράς που δίνει το σύνθημα για την επανάσταση, ενώ παράλληλα ο Μάριος βυθίζεται στο προαναφερθέν δίλημμα. Ο τύπος με την μαύρη καμπαρτίνα αμέσως μετά είναι ο Ιαβέρης που σκοπεύει να προσχωρήσει στην επανάσταση για να την υπονομεύσει εκ των έσω (δεν ξέρω αν το λέγανε εισοδισμό και τότε). Το ρακένδυτο ζεύγος που ακολουθεί είναι οι Θερναδιέροι που ετοιμάζονται να πλιατσικολογήσουνε μέσα στην αναμπουμπούλα της μάχης. Απολαύστε:
---------------------------------------------------------------------------
[1] Δεν ξέρω ποιός έκανε την πρώτη μετάφραση των Αθλίων στα ελληνικά πάντως το "Τιτίκα" είναι αξιοθρήνητο!
[2] Στο κλασικό έργο η Επονίνη είναι άσχημη και κακότροπη κι έτσι ο Μάριος δεν έχει να αντιμετωπίσει σοβαρό δίλημμα. Έλα όμως που στο musical αποφασίσανε να τον ζορίσουνε περισσότερο και όχι μόνο έχουνε κάνει τον ρόλο της πολύ πιο σημαντικό και συμπαθητικό, αλλά έχουνε βάλει και μια χαρά ηθοποιό να την παίξει. Μεταξύ μας τώρα αν ήμουν ο Μάριος την Επονίνη θα διάλεγα κι όχι τον νερόβραστο ξανθομπάμπουρα που είναι η Τιτίκα. Βέβαια ίσως απλώς θέλανε οι δημιουργοί του musical να μας αποδείξουνε πως ο έρωτας είναι όντως τυφλός!
Με λίγο ψάξιμο βρίσκεις απάντηση σε όλα τα ερωτήματα σου!
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ απήχηση του Βίκτορος Ουγκώ στην Ελλάδα κατά τον 19ο αιώνα
Δέσποινα Πρόβατα
Σ.Ε.Π. Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο
..η δημοσίευση στα 1862 της μετάφρασης τωνΑθλίων (Les Misérables) από τον Ι. Ισιδωρίδη Σκυλίτση, τον μεταφραστή που συνέδεσε το όνομα του με αυτό το έργο. Η μετάφραση των Αθλίων δημοσιεύεται πρώτα σε επιφυλλίδες στην εφημερίδα Ημέρα της Τεργέστης παράλληλα με τη δημοσίευση του πρωτοτύπου ενώ την ίδια χρονιά
δημοσιεύεται και αυτοτελώς. Επτά συνολικά αυτοτελείς εκδόσεις και δύο σε επιφυλλίδες γνώρισε η μετάφραση του Σκυλίτση στη διάρκεια
του 19ου αιώνα. Παρότι ο μεταφραστής επεμβαίνει σε μεγάλο βαθμό στο κείμενο, προχωρώντας σε σημαντικές περικοπές, πετυχαίνει να μεταδώσει
ελληνικό κοινό τη δύναμη, τη φιλοσοφία, το μεγαλείο και τις συγκινήσεις του μνημειώδους αυτού έργου. Με μια εκπληκτική ευστοχία ο Σκυ-
λίτσης προχωρεί στον εξελληνισμό των ονομάτων των πρωταγωνιστών του μυθιστορήματος. Ο Jean Val jean θα γίνει γνωστός στην Ελλάδα ως
Γιάννης Αγιάννης, η Cosette είναι η δική μας Τιτίκα και ο Gavroche, ο Γαβριάς, που εντυπώνεται στη γλώσσα μας και ως ουσιαστικό για να υποδηλώσει το έξυπνο και ζωηρό αλητάκι. Ας θυμηθούμε επίσης ότι το Τιτίκα επικράτησε στη συνέχεια ως υποκοριστικό. Τα εξελληνισμένα
ονόματα των ηρώων των Αθλίων εντυπώνονται σε τέτοιο βαθμό στη συλλογική μνήμη, έτσι ώστε κανένας μεταγενέστερος μεταφραστής δεν αμφισβήτησε τις επιλογές του Σκυλίτση.
Καλά και το Cosette δεν είναι και πολύ καλύτερο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕγώ σιχαίνομαι τα μιούζικαλ (ευτυχώς που δεν ζω στην Βρετανία!) και το συγκεκριμένο βιβλίο το διάβασα μια φορά τότε που ήμλουν μικρή και δεν είχα ενθουσιαστεί να πω τη μαύρη μου αλήθεια. Μου πέφτει λίγο βαρύς ο Βίκτωρ.
Πρώτη φορά το είδα 11 Ιουλίου του 2007 σε ένα θέατρο στο Μπρόντγαίη στη Νέα Υόρκη όπου πήγα τον γιό μου να το δούμε, έχοντας πρώτα δει το τηλεοπτικό με τον Λιαμ Νήσον. Ήταν η αποχαιρετιστήρια βραδιά στην Αμερική πριν επιστρέψω στην Ελλάδα στις 13 Ιουλίου. Μόλις τέλειωσε η παράσταση πήρα τηλεφώνημα ότι η μητέρα μου είχε πέσει σε κώμα από το οποίο δεν ξαναξύπνησε μέχρι που έφυγε 11 Αυγούστου. Όπως καταλαβαίνεις, η μουσική, η παράσταση, η ιστορία και η ατμόσφαιρα πότισαν τη μέρα εκείνη με την δύναμη του νερού που μόλις ξεκινά να χύνεται από ένα ραγισμένο φράγμα. Οι Άθλιοι, που τους διάβασα Γαλλικά και Ελληνικά, είναι ένα αριστούργημα και αν και το μιούζικαλ, κανένα μιούζικαλ, δεν μπορεί να του αποδώσει τα πρέποντα, η παράσταση που είδα έμεινε αξέχαστη.
ΑπάντησηΔιαγραφήαθεόφοβε καλημέρα,
ΑπάντησηΔιαγραφήπολύ ενδιαφέρουσες οι πληροφορίες, όντως εαν μια μετάφραση έχει τόσο μεγάλη επίδραση δύσκολα αλλάζονται τα ονόματα. Τον Γιάννη Αγιάννη μια χαρά τον βρίσκω, αυτό το "Τιτίκα" είναι που μου είχε χτυπήσει κάπως στο μάτι.
Γενικά είχα πάντα ένα προβληματάκι με τους εξελληνισμούς ονομάτων ανθρώπων τε και πόλεων αλλά ταυτόχρονα μερικούς τους θεωρώ κι εγώ αυτονόητους. Ας πούμε το "Φρανγκλίνος", το "Βίσμαρκ" και το "Γουιδελφρίδος" πάντα μου προκαλούσανε κάποια δυσφορία αλλά πάλι δεν με φαντάζομαι να λέω το Βερολίνο "Berlin" και το Εδιμβούργο "Edinbro" όταν μιλάω στα ελληνικά.
Σίγουρα για τον Γουιδελφρίδο, αλλά το Εδιμβούργο μπορείς να το λες και 'εν την μπορώ!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚροτ καλημέρα,
ΑπάντησηΔιαγραφήχμμμ έστω ότι και το Cosette δεν είναι και κανένα θαύμα λογοτεχνικής φαντασίας. Φαντάζεσαι να άνοιγες την μετάφραση του Καμί και να έβλεπες τον Jean-Baptiste ως Ιωάννη-Βαπτιστή;
Τώρα για τα μιούζικαλ, σε γενικές γραμμές αν είναι ανάλαφρα δεν μπορώ να τα παρακολουθήσω. Μόνο τους "Αθλίους" έχω δει και το "Φάντασμα της Όπερας" και μια πολύ μικρή παραγωγή εδώ στο Εδιμβούργο. Ενώ το "φάντασμα" σε κάποια σημεία το βαρέθηκα, οι άθλιοι παρακολουθούνται α-πνευ-στί!
Σου είχε πέσει βαρύς επειδή τον διάβασες στην ηλικία που διαβάζουμε ό,τι βρούμε κι έτσι όταν μεγαλώσουμε βαριόμαστε να τα ξαναεπισκευθούμε. Γιατί δεν έμενες στη Ζωρζ Σαρρή, στην Π. Δέλτα και στην Άλκη Ζέη που δεν διαβάζονται αργότερα;
Πάντως δικαιώνεις την επιλογή μου να κάνω και μια εισαγωγή στους χαρακτήρες.... πάει καιρός απ' όταν το εδιάβασες! :Ρ
Τώρα λίγο σοβαρότερα, πολλοί από τους κλασικούς έχω την αίσθηση ότι φλυαρούνε μερικές φορές. Το μόνο κλασικό που δεν κουράστηκα καμία στιγμή όταν το διάβαζα ήτανε οι "Αδερφοί Καραμαζόφ" κι αυτό επειδή είχε τον ανακατωσούρη τον Ιβαν Φιοντόροβιτς κι έσπαγε την μονοτονία.
Δημήτρη καλησπέρα,
ΑπάντησηΔιαγραφήείχε δηλαδή η παράσταση τραγικό τάιμινγκ. Είναι ούτως ή άλλως βαριά η παράσταση, ακόμα και με ανάλαφρη καρδιά να ξεκινήσεις να την δεις, ψυχοπλακώνει, φαντάζομαι πόσο αντίκτυπο είχε συνδυασμένη με την πραγματική ζωή...
Παρεπιπτώντως στο Μπροντγουεη πρέπει να έχει πια σταματήσει, εγώ στο Λονδίνο την είδα πρόπερσι.
'Εν την μπορώ' Δημήτρη αυτήν την πόλη, 'εν την μπορώ'! Με 35χμ/ώρα φυσάει σήμερα, θα με σηκώσει και θα με πετάξει στην Κοπεγχάγη!!!
Καλησπέρα!
ΑπάντησηΔιαγραφήΈχοντας διαβάσει το βιβλίο και δεί την ταινία αυτό που έλειπε για να συμπληρωθεί το θέμα των "Les Miz" ήταν το μιούζικαλ. Προσωπικά δεν είμαι από του φαν του είδους. Όμως όντως πρέπει να πώ ότι έχουν γραφεί υπέροχα μιούζικαλ όπως "Jesus Christ Superstar", "All that Jazz", "The Cats" που είναι εξόχως ενδιαφέροντα και με ΄καταπληκτικούς σκηνοθέτες βλ. A.L.Weber. Τώρα αν έχεις στο μυαλό σου κάτι σαν το "Ωραία μου Κυρία" ε τότε είναι πολύ βαρετό.
Οι ελληνοποιήσεις των ονομάτων είναι τις περίσσότερες φορές ατυχείς. Γιαυτό συμμερίζομαι αυτούς που επιμένουν να διατηρούν την αρχική ονομασία των ξένων ονομάτων. Καλύτερα αμετάφραστα παρά παραφρασμένα ;)
Αν κάτι δεν μπορώ περισσότερο από οτιδήποτε είναι αυτός ο μισητός αέρας. Ποτέ μου δεν μου άρεσε. Αααααα, βλέπω και twitter! Αν έχεις facebook - ελληνιστί φατσοβιβλίο :P - και θέλεις δώσε το.
Καλό απόγευμα
Καταρχήν δεν το έχω δει σε μιούζικαλ.... :-(
ΑπάντησηΔιαγραφήΔεύτερον είναι πολύ αγαπημένο μου βιβλίο- μεγάλωσαν και μεγαλώνουν γενιές με αυτό το κλασικό έργο.
Από ταινίες, σχεδόν όλες.
Πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση και έμαθα και από αυτήν και από τα σχόλια.
Καλό βράδυ
:-)
Ιωάννα καλησπέρα,
ΑπάντησηΔιαγραφήναι κι εγώ ως μιούζικαλ στην αρχή είχα κατά νου αυτές τις σαχλαμαρίτσες που παίζανε στην τηλεόραση με συνδυασμό παράστασης και τραγουδιού και τα απεύφευγα ως ο διάολος το λιβάνι. Η αλήθεια είναι πως ακόμα αν πάω για θέατρο και πέσω σε μιούζικαλ (όπως έπαθα με το Caledonia) θα μου κακοφανεί. Αυτα που αναφέρεις δεν τα έχω δει για να εκφέρω άποψη :)
Περί αυθαίρετων ελληνοποιήσεων και ανέμων θα συμφωνήσω. Ειδικά για τον αέρα του Εδιμβούργου ίσως ετοιμάσω ειδική ανάρτηση!
Το τουήτερ είναι νεα προσθήκη. Φατσοβιβλίο διαθέτωμεν αλλά επειδή έχει φτιαχτεί πολύ πριν από το ιστολόγιο δεν τα έχω συνδέσει, γιατί σ' αυτήν την περίπτωση θα αναιρούσα στην ουσία την ανωνυμία του ιστολογίου και δεν ξέρω αν είμαι ακόμη έτοιμος για τέτοια δημοσιότητα :Ρ
(Χώρια που θα έπρεπε να έγραφα με ακόμα περισσότερες περιοριστικές συνθήκες απ'όσες βάζω συνήθως. Βλέπεις εδώ γράφω όπως μιλάω σε ιδιωτικές συζητήσεις, ενώ αν ήτανε επώνυμο θα έπρεπε να γράφω όπως μιλάω στις δημόσιες, μεγάλη διαφορά!)
Εαν θέλεις ωστόσο μπορώ να στο στείλω με μεηλ.
Βάσια καλησπέρα,
ΑπάντησηΔιαγραφήαπό τις ταινίες έχω δει μια-δυο αλλά πολλά πολλά χρόνια πριν κι έτσι πρέπει να τις ξαναψάξω..
χαίρομαι που σου άρεσε η ανάρτηση, όσο για το μιούζικαλ, αν ακόμα επισκέπτεσαι το νησί μας μπορείς ακόμη να το δεις στο Λονδίνο νομίζω. Ειδάλλως, πέρα από τα λινκ που δίνω το μεγαλύτερο μέρος του βρίσκεται στο youtube, αν και το real thing είναι πολύ πιο ατμοσφαιρικό!
Καλό βράδι και σε σένα, να είσαι καλά :)
Δεκτό οκ. Για τον αέρα μην ετοιμάζεις καλύτερα θέμα. Κρυώνω και μόνο που το σκέφτομαι. Είχα δει στην Ελλάδα και μάλιστα πρόσφατα το "Jesus Christ Superstar" σε ένα καινούριο και όχι κακό θέατρο στην Αθήνα το "Badminton Theatre".
ΑπάντησηΔιαγραφήΦυσικά και υπάρχει χαώδης διαφορά από το δημόσιο με τον ιδιωτικό χαρακτήρα. Αυτό εξυπακούεται. Τώρα για το fb, αν θέλεις δώσε το σε e-mail ok αν δεν έχεις κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα. Το e-mail μου φαίνεται στα στοιχεία του blog μου.
Ω ναι οι πρώην εγκαταστάσεις των ολυμπιακών δεν είναι αυτές;
ΑπάντησηΔιαγραφήΠερίμενα κι εγώ να φέρουνε τους Άθλιους μα μόνον κάτι αιλουροειδή φέρανε κι έτσι είδα κι απόειδα κι επήγα στο Λονδίνο να τους απολαύσω!
[ψιτ, πάντως στο twitter φαίνεται το όνομά σου, δεν ξέρω αν έγινε εσκεμμένα.]
ΑπάντησηΔιαγραφήΠρέπει να έχεις δίκιο για τον Ουγκώ, αλλά διάβασα και σε μεγαλύτερη ηλικία και πάλι δεν ενθουσιάστηκα: μπορεί να φταίει που ήταν στα πλαίσια εξετάσεων για τα γαλλικά (με έχουν καταστρέχει αυτές οι εξετάσεις!).
Για τους κλασικούς, γενικά συμφωνούμε, και για τον Ντοστογέφσκυ ακόμα περισσότερο.
Αλλά όχι μόνο οι Αδερφοί Καραμάζοφ: Βαρέθηκες πχ στο Έγκλημα και τιμωρία? :(
[δεν φαντάζομαι να εννοείς το μικρό μου και το αρχικό του επωνύμου με το "φαίνεται" ;Ρ]
ΑπάντησηΔιαγραφήΕ πες ότι έχεις παιδικά τραύματα, αλλάζει το θέμα!
Αν δοκίμαζες την τύχη σου για να με πίασεις να παραδέχομαι πως δεν έχω διαβάσει το "Έγκλημα και Τιμωρία" την πάτησες :Ρ
Όχι, ούτε εκεί βαρέθηκα, μα τους "αδερφούς" τους είχα πιο πρόσφατους αφενός και αφετέρου μ' αρέσανε περισσότερο
[ναι αυτό εννοώ! λέω τώρα, μπορεί να μην το πήρες πρέφα, βρε αδερφέ!]
ΑπάντησηΔιαγραφήΛολ, παιδικά τραύματα, από τέτοια άλλο τίποτις!
Όχι δεν δοκίμαζα την τύχη μου, το θεωρούσα δεδομένο! Στατιστικά, συνήθως ο κόσμος διαβάζει πρώτα το Έγκλημα και τιμωρία και μετά τους Καραμάζοφ. Εγώ δεν μπορώ να διαλέξω πάντως, αλλά εγώ είμαι και πνευματικό παιδί του Φιόνταρ, οπότε δεν είμαι αντικειμενική!
[Γενικά μου αρέσουν οι πειραγμένοι: ο Βαν Γκόγκ, ο Μπωντλέρ, ο Ρεμπώ]
[Α επίτηδες τα έβαλα, δεν τα θεώρησα σοβαρή παραβίαση του απορρήτου, άλλωστε ακόμη και Κώστα Καραμανλή να με λέγανε -που λέει ο λόγος- μ' αυτά τα αρχικά θα κυκλοφορούσα. Περιμένω τώρα να ακούσω για την ταπεινότητά μου που μια την συγκρίνω με την κα Ραις και μια με τον τέως :Ρ]
ΑπάντησηΔιαγραφήΜέσα στα στατιστικά πέφτω μου φαίνεται. Λοιπόν για να είμαι απόλυτα ειλικρινής όταν είχα πρωτοαπορήσει για το ψευδώνυμό σου δεν είχε πάει το μυαλό μου στον Δοστογέφσκη. Πρώτο πράγμα που σκέφτηκα κρίνοντας κι από την θεματολογία ήτανε κάτι σε "ρώσικη πρωτοπορία", ευτυχώς που υπάρχει και η βικιπαιδεία και με ξελάσπωσε! Δεν το έχω διαβάσει το συγκεκριμένο πάντως.
Περί πειραγμένων τώρα... δεν νομίζω να βρίσκεις εύκολα στον 19ο αιώνα κάποιον που να μην είχε τις ιδιαιτερότητές του. Η εποχή της ennui που θα λεγε κι ο Στάινερ
Αγαπητή Ταπεινότης,
ΑπάντησηΔιαγραφήο Ντοστογέφσκυ είναι ο αγαπημένος της γράφουσας, πέραν κάθε άλλου. Και να το διαβάσεις το 'Γλυκό κορίτσι", είναι όμορφο.
Δίκιο έχεις για τον 19ο αιώνα, αλλά κι οι αρχές του 20ου έχουν να παρουσιάσουν τέτοια δείγματα, ε?
Βρέχει εκεί; Εδώ έχουμε ωραιότατα sprinkles!
Αγαπητή tree(or flower as the case might be)hugger
ΑπάντησηΔιαγραφήαν και ο αγαπημένος του γράφοντος είναι ο άρτι περιγραφείς από ανάρτησή σας, έχουμε και μια αδυναμία στον γερο-Φιοντορ, οπότε θα ακολουθήσω την προτροπή σου και θα το διαβάσω το "γλυκό κορίτσι" :)
Αχ ο 20ς είναι ο 'αιώνας των άκρων' κι όλα μα όλα του επιτρέπονται...
Ο καιρός εδωπέρα είναι ικανοποιητικός, τουτέστιν άστατος χωρίς ίχνος βροχής. Γιατί να βρέξει άλλωστε; Κατάφερε και με έκανε λούτσα εχτές ενώ ποδηλατούσα οπότε ελπίζω να ξεθύμανε για λίγο :Ρ
Sprinkles? Πάλι στο google με έστειλες μα μόνο κάτι ζαχαρωτά βρήκα μ αυτό το όνομα!
Χτύπησες φλέβα monsieur... Είναι το πρώτο βιβλίο που διάβασα στο δημοτικό. Ανακάλυψα την Τιτίκα στη βιβλιοθήκη της γιαγιάς μου και το αγάπησα τόσο πολύ που το έλιωσα στην κυριολεξία! Έχει μέινει χωρίς εξώφυλλο και οι σελίδες διασκορπισμένες στους πέντε ανέμους! Έχω δει όλες τις κινηματογραφικές παραγωγές (έστω αυτές που γνωρίζω) και χάρηκα πολύ με το βιντεάκι που ανέβασες! Έχω και γενέθλια σήμερα όπως ξέρεις και μπορώ να πω ότι μού κανες δωράκι super άθελά σου! Πήρες ασυλία πειραγμάτων μίας εβδομάδας! Απόλαυσέ το!
ΑπάντησηΔιαγραφήΩ μανταμ ευχαριστισίς μας (μπήκα στον πειρασμό να σου γράψω όλη την απάντηση στα αγγλικά μιας και μου υποσχέθηκες ασυλία αλλά δεν θα καταχραστώ την καλοσύνη σου)
ΑπάντησηΔιαγραφήΕλπίζω να μην λιώνεις στην κυριολεξία ό,τι αγαπάς γιατί θα αναγκαστώ να προσλάβω σωματοφύλακες για κάτι γνωστούς μου!
Α έξοχα! στο μπέχο την έβγαλα για τα γενέθλια :Ρ
Να σου πω η εβδομάδα μετράει απόλυτα ή σχετικά; εννοώ είναι μια εβδομάδα από τώρα ή κάθε φορά που θα δίνω αφορμή για δούλεμα θα αφαιρείς και μια μέρα;
Η ασυλία λήγει ημέρα Σάββατο 30 Οκτωβρίου 19:06. Μέχρι τότε κάνε ό,τι θες, λέγε ό,τι θες! Όσο για σωματοφύλακες μάλλον θα χρειαστούν γιατί όσο πάει χειροτερεύει η κατάσταση! :P
ΑπάντησηΔιαγραφήΧμμμ εντάξει λοιπόν, την μετρούσες απόλυτα την εβδομάδα!
ΑπάντησηΔιαγραφήΟχ! μα συγκρατήσου και συ λιγάκι, που να τους πληρώσω τους σεκιουριτάδες με τον πενιχρό μου μισθουλάκο?
Καταρχάς ανέφερες εμμέσως άλλον έναν πολύ αγαπημένο, τον απολαμβάνω πολύ το γερο-Εβραίο!
ΑπάντησηΔιαγραφήΔεύτερον: sprinkles ονομάζει το ενσωματωμένο στα windows μετεωρολογικό παραθυράκι τον τύπο βροχής του Βρυξελλοχωρίου, που υποψιάζομαι πως μοιάζει με αυτόν του δικού σου χωριού: αυτό που σε φτύνει σα χαλασμένη ντουζιέρα!
χαχα ε όχι δα κι "εμμέσως", σκόπιμα τον έβαλα σε εισαγωγικά για να δείξω ότι αναφέρομαι σε συγκεκριμένο πράγμα ;)
ΑπάντησηΔιαγραφήααα κατάλαβα, το εκνευριστικό ψιλόβοροχο λέτε έτσι; στην Αλβιώνα το λέμε ακριβώς όπως το περιέγραψες: shower
Το μιούζικαλ το πρωτοείδα πάρα πολύ μικρή στο Γουέστ έντ, μετά διάβασα το βιβλίο... και άλλαξε η ζωή μου για πάντα! Είναι απίστευτο, δεν έχω λόγια να το περιγράψω!
ΑπάντησηΔιαγραφήLesMizFan καλώς μας ήρθες,
ΑπάντησηΔιαγραφήείναι όντως πολύ όμορφο. Γι αυτό κότσαρα και το βιντεάκι, για να αποκαταστήσει τα πράγματα στην περίπτωση που το κείμενο δεν ήτανε αρκετό :)
Ευχαριστώ!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο ξέρω... αυτό, μαζί με το Φάντασμα της όπερας είναι τα αγαπημένα μου! Το αγαπημένο μου τραγούδι είναι το "In my Life/A heart full of love" αλλά όχι απο την 10η συναυλία που έχετε εδώ, προτιμώ την εκδοχή της 25ης...
Εννοείς με διαφορετικούς ερμηνευτές ή έχουνε κι άλλες διαφορές;
ΑπάντησηΔιαγραφήΜε διαφορετικούς ερμηνευτές!
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ Τζούντι Κιούν που κάνει τη Κοζέτ στην 10η συναυλία ήταν 35 και ο Μάικλ Μπόλ ακόμη μεγαλύτερος, ενώ ο Τζόνας και η Χόλ απο την 25η ήταν 18 και 20 (πολύ πιο κοντά στις κανονικές ηλικίες), και προτιμώ τη Χόλ ως Κοζέτ... ο Μάικλ Μπόλ όμως αξεπέραστος!
χμμμ για κάτσε να τους γκουγκλάρω γιατί είμαι και αδαής περί των ερμηνευτών :)
ΑπάντησηΔιαγραφή