Την Κυριακή που μας πέρασε αποφασίσαμε να γιορτάσουμε το γενέθλιο (του ιστολογίου το γενέθλιο και όχι του ιστολόγου ο οποίος είναι παιδί ανοιξιάτικο) με εκδρομή. Εξυπακούεται πως και να μην είχε γενέθλιο το ιστολόγιο κάποια άλλη γελοία αφορμή θα βρίσκαμε για να εκδράμουμε. Προορισμός το Νέο Λάναρκ, το οποίο απέχει γύρω στα 30 μίλια και που ελέω Scotrail πήρε τρεις ώρες να φτάσουμε μαζί με αναμονές και ανταποκρίσεις. Οι έχοντες κάποια προϋπηρεσία στα της αριστεράς ίσως να έχουνε δει κάπου το όνομα Νέο Λάναρκ, κι αν όχι σίγουρα θα έχουνε ακουστά τον ιδρυτή του που δεν είναι άλλος από τον Ρόμπερτ Όουεν, έναν από τους πρωτεργάτες του ουτοπικού σοσιαλισμού (βαφτισμένο έτσι από τον Μαρξ και τον Ένγκελς για να δείξουνε την διαφορά με τον δικό τους 'επιστημονικό σοσιαλισμό'). Σ' αυτό το χωριό πριν από καμιά 200ρια χρόνια έγινε ένα από τα πρώτα κοινωνικά πειράματα του είδους με μια μονάδα βαμβακοπαραγωγής να εγκαθίσταται στις όχθες του ποταμού Clyde και κατοικίες και σχολεία για τους εργάτες και τις οικογένειές τους να συμπεριλαμβάνονται στον οικισμό. Για όσους αυτά μοιάζουν αυτονόητα θυμίζουμε πως συνέβησαν στην πιο άγρια φάση της βιομηχανικής επανάστασης στην Αγγλία, κατά την οποία φυσικά τα παιδάκια δεν πηγαίνανε σχολείο γιατί εθεωρούντο fit for work από την ηλικία των πέντε. Οι φωτογραφίες που ακολουθούνε είναι από τις εγκαταστάσεις που πλέον είναι διατηρητέες και χαρακτηρισμένες μνημείο της UNESCO καθώς και από τους κοντινούς καταρράκτες του Clyde που είναι μια ομορφιά και αποτελούνε σημαντικό κίνητρο να επισκεφτείς την περιοχή αν δεν έχεις κοινωνικές/ιστορικές/πολιτικές ανησυχίες. Θα έβαζα σχόλιο κάτω από κάθε φωτογραφία χωριστά αλλά κάθε φορά που το δοκιμάζω μου τα κάνει όλα ρόιδο ο blogger οπότε μοιραία θα τις υποστείτε όλες μαζί.
Χαζή η ερώτηση μιας και η απάντηση δίνεται στον αμέσως επόμενο στίχο και είναι "ο χρόνος". Όπως πάντα οι στίχοι κρύβουνε πολλαπλές αλήθειες και σήμερα διαπίστωσα μια απ' αυτές. Όπως λοιπόν ήμουνα γυρισμένος με την πλάτη κι έγραφα στον μαυροπίνακα (αμε! μαυροπίνακα, με κιμωλίες κι όχι τους σαχλομαρκαδόρους του μοντερνισμού) τις ιδέες των φοιτητών μου (ναι έχω κι απ' αυτούς φέτος, ζωή να 'χουνε) ακούω την φράση "διακρατικές συμμαχίες". Αφου λοιπόν επιβράβευσα την ιδέα σκέφτηκα να δώσω κι ένα δυο παραδείγματα: "ΝΑΤΟ" λέω κι επειδή δεν ήθελα να δώσω μόνο ένα παράδειγμα συμπληρώνω "ή το Σύμφωνο της Βαρσοβίας αν το θυμάστε ή μάλλον αν το έχετε ακουστά". Εκείνη τη στιγμή ακούω ένα "ναι" από πίσω μου οπότε γυρίζω και αντικρίζω έναν μεσήλικα ο οποίος χαμογελούσε με κάποια συγκατάβαση γιατί ήτανε ο μόνος στην αίθουσα που πραγματικά το θυμότανε. Με έσωσε από την αμηχανία ο άνθρωπος γιατί υπάρχει μια τρομακτική παράμετρος στο ακροατήριό μου: είναι όλοι γεννημένοι το 1990, ίσως και το 1991, συνεπώς όχι απλά δεν θυμούνται τον Ψυχρό Πόλεμο αλλά δεν είχανε καν γεννηθεί όταν ο όρος είχε κάποια σημασία! Κάποτε είχα βρει ένα εύκολο ευφυολόγημα να χειρίζομαι το ζήτημα. Μόλις κάποιος μου ανέφερε ημερομηνία γεννήσεως μετά το 1990 ρωτούσα "μα καλά γεννιόνταν παιδιά τότε;". Πλέον έχω διαπιστώσει πως όχι μόνο γεννιόνταν μα έχουνε πια μεγαλώσει αρκετά ώστε να είναι πρωτοετείς ή δευτεροετείς φοιτητές. Σας καληνυχτίζω λοιπόν σιγά σιγά γιατί το τίλιο μου άρχισε και κρυώνει...
DISCLAIMER: Η παρούσα αναφέρεται όντως σε συνοικιακό μαγαζάκι. Αν περιμένατε να διαβάσετε μια ακόμη από τις -δημοφιλείς τελευταία- παρομοιώσεις της οικονομίας της Ελλάδας με μαγαζί, μην διαβάσετε παρακάτω.
Σε ένα από τα δρομάκια της γειτονιάς βρίσκεται ένα από τα μικρά συνοικιακά μαγαζιά που ανήκουνε σε μια άλλη εποχή, αυτήν που πρόλαβα κι εγώ στα τελευταία της. Πρόκειται για ενα stamp shop, χόμπι που ακόμα κι εγώ είχα κάποτε μέχρι που κάποια στιγμή στο γυμνάσιο ή το λύκειο το είχα παρατήσει. Την σκονισμένη -και πιθανότατα χρόνια παρατημένη στην τύχη της- βιτρίνα εκτός από μερικά ξεθωρισμένα γραμματόσημα κοσμούνε και μερικά κουτιά μοντελισμού και τρενομοντελισμού (πόσο βρετανικό!) επίσης ξεθωριασμένα. Δύσκολοι καιροί για χόμπι, ειδικά δε για τέτοια χόμπι και απορίας άξιον είναι γιατί το μαγαζάκι αυτό παραμένει ανοιχτό. Αυτό όμως που με έκανε να κοντοσταθώ στην βιτρίνα -και έκτοτε πάντα κοντοστέκομαι σαν περνώ- και μου μάγκωσε και την καρδιά κάπως, ήτανε ένα σημείωμα του ιδιοκτήτη καρφιτσωμένο στο τζάμι:
Το κείμενο μου θυμίζει λίγο εκείνον τον τυπάκο σε ένα τραγουδάκι, που μπαίνει σε μια εκκλησία για να γλιτώσει το παλιόκρυο ονειρευόμενος πόση ζέστη θα έκανε εκείνον τον καιρό στο Los Angeles. Οι ομοιότητες σταματάνε εδώ γιατί στο τραγουδάκι ο οικοδεσπότης σχεδόν χαιρέκακα παρουσιάζεται να ξέρει ότι ο επισκέπτης δεν μπορεί να φύγει και ο δεύτερος είναι αναγκασμένος να πέσει στα γόνατα και να προσποιείται πως προσεύχεται. Αντιθέτως ο οικοδεσπότης στην δικιά μου περίπτωση δεν έχει κανένα πρόβλημα να μπεις στον χώρο του με πρόφαση πως κάτι ψάχνεις ή χωρίς καν την πρόφαση για να γλιτώσεις από την βροχή. Δεν θα διαβώ βέβαια το κατώφλι του μαγαζιού, γιατί παρόλο που κρυώνω και σκέφτομαι τι καιρό θα κάνει στην Μεσόγειο, δεν μπορώ να διανοηθώ τον εαυτό μου να λέει "γεια σας μπήκα να πω ένα γεια επειδή διάβασα το μήνυμα στο μπουκάλι και συγκινήθηκα". Έχω όμως μια περιέργεια να αντικρίσω τον ιδιοκτήτη που ναυάγησε στον 21ο αιώνα και που φαντάζομαι σαν έναν μοναχικό συμπαθή γεράκο, που όμως δεν φοβάται να γράψει στο μήνυμά του προς τον έξω κόσμο πως θα ήθελε λίγη παρέα.
Εχτές το μικρό μας έθνος και η όχι και τόσο μικρή μας χώρα υποδέχτηκε τον υψηλό της επισκέπτη, σήμερα μας άφησε και πήγε νοτιότερα στους Άγγλους. Προσωπικά κανένα καλό δεν είδα από την επίσκεψη, περίμενα να έχουνε μπλοκάρει όλοι οι δρόμοι και για πρώτη φορά να φτάσω καθυστερημένος στη συνάντηση με μια καραμπινάτη δικαιολογία! Τελικά τίποτα από τα δυο δεν συνέβη: ούτε μπλοκάρισαν οι δρόμοι την ώρα που ήθελα να μετακινηθώ ούτε -παραδόξως- άργησα. Με το που άνοιξα το BBC έβλεπα λάιβ εικόνα από ένα τετράγωνο παραπέρα, και παρόλο που είδα στην ιστοσελίδα του καναλιού μια ωραία αφισούλα υποδοχής δεν έκανα τον κόπο να μπω στο λινκ που έδινε, φοβούμενος μην η επαγρυπνούσα αστυνομία με μαζέψει προληπτικά μιας και μια IP τόσο κοντά στον υψηλό προσκεκλημένο γυρόφερνε σε αθεϊστικά site. Πλατειάζω όμως, αυτό που ήθελα να επισημάνω είναι άλλο. Μπορεί μεν να μην είδα καλό από την επίσκεψη του πάπα - και δεν θα μπορούσα άλλωστε μιας και δεν με ενδιέφερε- αλλά δεν είδα ούτε κακό. Και ειλικρινά δεν μπορώ να αντιληφθώ αυτήν την υπερευαισθησία θρησκευόμενων ανθρώπων άλλου δόγματος στο πόσο οπισθοδρομική είναι η καθολική εκκλησία. Θα μου πείτε, εφόσον θρησκεύονται τους νοιάζει περισσότερο απ' ό,τι εμένα.. Δεν ισχυρίζομαι εδώ πως οι κριτικές ήτανε άδικες ούτε πως όλοι όσοι διαμαρτύρονταν ήτανε θρησκευόμενοι -αντιθέτως οι περισσότεροι δεν ήταν. Αυτό που με εκνευρίζει είναι πως εύκολα εντοπίσανε τα ελαττώματα του καθολικού δόγματος μα αδυνατούν να καταλάβουν πως ο σκοταδισμός ούτε πατρίδα έχει ούτε δόγμα. Σας αφήνω λοιπόν με μια αφίσα σε μια από τις προτεσταντικές εκκλησίες που όπως έχετε ήδη αντιληφθεί μου αρέσει να κάνω χάζι. Η δεύτερη εικόνα είναι κοινωνική προσφορά του ιστολογίου:
Ο λόγος της σημερινής ανάρτησης δεν είναι δυστυχώς μόνο το ότι για μια ακόμα φορά επαναλήφθηκε στα σχολεία όλης της Ελλάδας το θλιβερό τσίρκο του αγιασμού. Είναι το σχολείο-κλειδί που επέλεξε να παραστεί η υπουργός παιδείας κυρία Διαμαντοπούλου, που σαν πολιτικός που σέβεται τον εαυτό της φυσικά φροντίζει την δημόσια εικόνα της. Ή μήπως όχι;
Rewind: Πριν από μερικές ημέρες καταθέτοντας το νομοσχέδιο για την "δια βίου μάθηση" μεταξύ άλλων το περιέγραψε ως "...μείζονα εθνική επιλογή στα έργα και όχι στα λόγια, τονίζοντας ότι είναι μια ολοκληρωμένη προσπάθεια για να διασφαλισθεί η διαφάνεια, να χτυπηθεί η σπατάλη..." (εδώ). Και για να δείξει πόσο εννοεί αυτά που λέει, φρόντισε να βρει ένα σχολείο που να είναι υπόδειγμα καλής διαχείρισης. Όπως λοιπόν μας πληροφορεί η ελευθεροτυπία η υπουργός επέλεξε τον αγιασμό στη Σιβιτανίδειο, παρεούλα με τον Ιερώνυμο ο οποίος τυγχάνει να είναι και πρόεδρος του ΔΣ της σχολής. Κι εδώ μπαίνει ο Ροϊδης που μας θυμίζει ένα σχετικό ρεπορτάζ του Mega: "Φέσι πάνω από 2,5 εκατομμύρια ευρώ έβαλε στα ταμεία των Δημοσίου η διοίκηση της Σιβιτανίδειου Σχολής...οι διοικούντες είχαν ισχυριστεί ότι οι παρακρατηθείσες εισφορές χρησιμοποιήθηκαν για λειτουργικές δαπάνες καθώς δεν είχαν λάβει επαρκείς επιχορηγήσεις από το κράτος. Όπως, οι δαπάνες κάλυψαν μόλις το 10% των επιπλέον αναγκών της σχολής, περίπου 250.000 ευρώ. Τα υπόλοιπα 2.300.000 ευρώ χρησιμοποιήθηκαν, σύμφωνα με πληροφορίες, για τη μισθοδοσία επιπλέον περίπου 150 αναπληρωτών καθηγητών, οι οποίοι προσλήφθηκαν ρουσφετολογικά από τις διοικήσεις την περίοδο 2005-2007".
Θυμήθηκα την θλιβερή αυριανή επέτειο από την σχετική ανάρτηση του Δημήτρη και μιας και το έφερε η κουβέντα θα ασχοληθώ λιγάκι με τις σχετικές πολυφορεμένες θεωρίες συνωμοσίας. Για να πάρετε μια ιδέα για το πόσες τέτοιες θεωρίες υπάρχουν ρίξτε μια ματιά εδώ. Θα σταθώ σε μια ειδικά απ' αυτές, μια που μπορεί να έχετε λάβει στο παρελθόν στο ηλεκτρονικό σας ταχυδρομείο και μου είχε φανεί τόσο χαριτωμένη ώστε να καθίσω να ετοιμάσω απάντηση. Επίσης θυμίζει διαολεμένα εκείνη την διαφήμιση με τον αριθμολόγο που καταλήγει σε "τυχαίο; δεν νομίζω!". Απ' ό,τι βλέπω κυκλοφορεί δε και στο youtube εδώ κι εδώ. Ακολουθεί το κείμενο (σε πλάγια γράμματα) και μετά ο σχολιασμός μου. Μετά σας έχω κι εκπαιδευτική τηλεόραση!
>The Secret behind the number 11 > >1) Η New York City έχει 11 γράμματα > 2) Το Afghanistan έχει 11 γράμματα > 3) Το Ramsin Yuseb έχει 11 γράμματα (Ο τρομοκράτης που απείλησε >να καταστρέψει τους δίδυμους πύργους το 1993) > 4) Ο George W Bush έχει 11 γράμματα > > Αυτό θα μπορούσε να είναι μια μόνη σύμπτωση, αλλά αυτό παίρνει ενδιαφέρον: > 1) Η Νέα Υόρκη είναι το 11ο κράτος. > 2) Το πρώτο αεροπλάνο που συνετρίβει ενάντια στους δίδυμους πύργους ήταν αριθμός πτήσης 11. > 3) Η πτήση 11 έφερνε 92 επιβάτες. 9 + 2 = 11 > 4) Η πτήση 77 που χτύπησε επίσης τους δίδυμους πύργους, έφερνε 65 επιβάτες. 6 + 5 = 11 > 5) Η τραγωδία ήταν στις 11 Σεπτεμβρίου, ή 9/11 δεδομένου ότι είναι τώρα γνωστή. 9 + 1+ 1 =11 > 6) Η ημερομηνία είναι ίση με τον αριθμό τηλεφώνου 911 υπηρεσιών αμερικανικής έκτακτης ανάγκης. > > Καθαρή σύμπτωση; Διαβάστε κ αι αποφασίστε : > 1) Ο συνολικός αριθμός θυμάτων μέσα σε όλα τα αεροπλάνα που ήταν με αεροπειρατές ήταν 254. 2 + 5 + 4 = 11 > 2) 11 Σεπτεμβρίου είναι ημέρα αριθμός 254 του ημερολογιακού έτους. > 3) Ο βομβαρδισμός της Μαδρίτης πραγματοποιήθηκε στο 3/11/2004. 3 +1 + 1 + 2 + 4 = 11. > 4) Η τραγωδία της Μαδρίτης συνέβη 911 ημέρες μετά από το δίδυμο γεγονός πύργων. > > Τώρα αυτό είναι όπου τα πράγματα παίρνουν συνολικά μυστηριώδη: Το αναγνωρισμένο σύμβολο για τις ΗΠΑ, μετά από τα αστέρια & τις λωρίδες, είναι ο αετός. Ο ακόλουθος στίχος λαμβάνεται από το Koran, το ισλαμικό ιερό βιβλίο: «έχει γραφτεί ότι ένας γιος της Αραβίας θα ξυπνούσε έναν τρομακτικό αετό. Η οργή του αετού θα γινοταν αισθητή σε όλα τα εδάφη του Αλλάχ ενώ μερικοί από τους ανθρώπους έτρεμαν στην απελπισία που εκείνος χαιρόταν: για την οργή του αετού που καθάρισε τα εδάφη του Αλλάχ και μετά υπήρξε ειρήνη.» Εκείνος ο στίχος είναι αριθμός 9.11 του Koran.
> Μη πεπεισμένος για όλο αυτό ακόμα.; > > Δοκιμάστε αυτό και δείτε πώς αισθάνεστε κατόπιν: > Ανοίξτε ένα έγγραφο του Microsoft Word και κάντε τα παρακάτω : > > 1. πληκτρολογήστε με κεφαλαία γράμματα Q33 ΝΥ. Αυτός είναι ο αριθμός πτήσης του πρώτου αεροπλάνου που χτύπησε τον έναν από τους δίδυμους πύργους. > 2. Κάντε bold το Q 33 ΝΥ . > 3. Αλλάξτε το μέγεθος της γραμματοσειράς σε 48. > 4. Αλλάξτε την γραμματοσειρά στο WINGDINGS >........................ Τι σκέφτεστε τώρα;;;; Στείλετε αυτό σε τόσους >ανθρώπους όσοι και ξέρετε και σε 11 λεπτά θα πάρετε μια συμπαθητική >έκπληξη, εάν όχι θα πάρετε τον κλονισμό της ζωής σας σε 11 λεπτά.
Έχουμε και λέμε (η original απάντησή μου στο μεηλ έφτανε ως το 5. Τα υπόλοιπα τα συμπλήρωσα σήμερα που έχω κέφια):
1. Ναι μεν η μια πτήση είχε σχέση με τον αριθμό-εμμονή του συντάκτη του mail (το 11) και ήταν η ΑΑ 11, οι άλλες τρεις όμως ήταν οι ακόλουθες: UA 175 (1+7+5=13), AA 77 (7+7=14), UA 93 (9+3=12). Τι? δε βγαίνει 11?
2. Η παράγραφος 9.11 του Κορανιού λέει τα εξής "9.11] But if they repent and keep up prayer and pay the poor-rate, they are your brethren in faith; and We make the communications clear for a people who know." Αν τα Αγγλικά μου είναι στο επίπεδο που θυμάμαι πως είναι εδώ λέει για προσευχές, μετάνοιες και ελεημοσύνη και όχι για γιούς της Αραβίας και τρομακτικούς αετούς κτλ κτλ.
3. Η ΑΑ 77, δυστυχώς για τη συνομωσιολογία είχε έναν επιβάτη λιγότερο δλδ. 64.
4. Οι επιβάτες όλων των πτήσεων ήταν 246 και αν μετρήσεις και τους αεροπείρατές 265! Πουθενά λοιπόν 254 που λέει ο φίλος μας στο mail.
5. Τελευταίο και καλύτερο: το Q33NY όντως με τη γραμματοσειρά Wingdings βγάζει ένα αεροπλανάκι, μετά δυό παραλληλόγραμμα (τα οποία όμως είναι σελίδες χαρτιού κι όχι πύργοι), μια νεκροκεφαλή και το άστρο του Δαυίδ. Το πρόβλημα έιναι ότι τέτοιο κωδικό δεν είχε καμία απο τις πτήσεις που πέσανε εκείνη τη μέρα και ούτε ήταν ο αριθμός νηολογίου κανενός από τα αεροπλάνα που πέσανε! {N644AA (# AA 077) N334AA (# AA 011) N591UA (# UA 093) N612UA (# UA 175)}. Η νεκροκεφαλή μαζί με το άστρο του Δαβίδ δε ανάγονται σε μια παλιά συζήτηση σχετικά με ενδεχόμενη αντισημητική φάρσα της ομάδας σχεδιασμού της γραμματοσειράς δεδομένου ότι πολύς κόσμος θα δοκίμαζε να τσεκάρει πως είναι το NYC σε εικόνες: το αποτέλεσμα είναι μια νεκροκεφαλή, το άστρο του Δαβίδ κι ένα χέρι με τον αντίχειρα στραμμένο επάνω σε στυλ "μπίνγκο".
6. Εκτός από το Afghanistan 11 γράμματα έχουνε και η Netherlands, Philippines και Switzerland (στα αγγλικά που είναι και η γλώσσα στην οποία μετρήθηκε το Αφγανιστάν από τον συντάκτη του μεηλ). Σύνθετες δεν μετρήσαμε αν και ο συντάκτης του μεηλ όταν θέλει να βγάλει το εντεκάρι του μετράει όπως θέλει (βλ. Το W. στον Bush που δίνεται μόνο ως αρχικό). Αν μετρούσα πάντως θα έπιανε και την Burkina Faso.
7. Αγγλιστί (πάλι λόγω της γλώσσας του συντάκτη του μεηλ) 11 γράμματα έχουνε και τα ονόματα Chardavelas και Liakopoulos και πόσα άλλα ακόμα στον πλανήτη δεν έχω ιδέα.
Αρκετά ως εδώ νομίζω! Τώρα θα περιμένω τον κλονισμό της ζωής μου σε 11 λεπτά (αν και την πρώτη φορά που δεν προώθησα το μήνυμα πριν από 2 χρόνια περίμενα αδίκως. Ίσως να εννοούσανε 11 χρόνια). Επίσης αντί να λιώνω στη wikipedia και το google για τα στατιστικά της κάθε πτήσης θα μπορούσα να έχω ανακαλύψει λίγο νωρίτερα αυτό το λινκ, που απαντά ακριβώς στο συγκεκριμένο hoax. Και η εκπαιδευτική τηλεόραση που λέγαμε, το "κουτί της πανδώρας" για τις θεωρίες συνωμοσίας (πρώτο θέμα η 11 Σεπτεμβρίου). Απολαύστε υπεύθυνα!
---------------------------
Συνοψίζοντας, είναι απλά θλιβερό ο χαμός τόσων ανθρώπων να γίνεται άλλη μια αφορμή για να ακούγονται του κόσμου οι παραλλογισμοί. Κάτι τελευταίο, πριν από 9 χρόνια η 11η Σεπτεμβρίου μπήκε στα ημερολόγιά μας σαν η ημέρα που άλλαξε τον μεταψυχροπολεμικό σχετικά ανέφελο κόσμο. Στα ημερολόγια όμως την ίδια μέρα υπάρχει και κάτι άλλο -έτσι για να μην ξεχνιόμαστε:
Κι έτσι σοφοί που γίναμε με τόση πείρα, πλέον μπορούμε να επανεκτιμήσουμε τα παιδικά αναγνώσματα που με τον τρόπο τους μας είχανε προειδοποιήσει. Αναφωνεί λοιπόν ο Οβελίξ στο πανδοχείο με το όνομα "Γελαστό Αγριογούρουνο" όταν του σερβίρουνε το βραστό αγριογούρουνο με σάλτσα δυόσμου: "Αυτό είναι το γελαστό αγριογούρουνο; αυτό δεν έχει ούτε ένα τόσο δα χαμογελάκι". Στην ταινία η ατάκα είναι διαφορετική από του έντυπου κόμικ μα προτίμησα να αναφέρω αυτήν που θυμόμουνα. Η δε γκριμάτσα του Οβελίξ δεν γνωρίζω πόσες φορές έχει επαναληφθεί ανα τους αιώνες, ούτε πόσες φορές την είχα επαναλάβει εγώ πριν εξοικειωθώ με την κουζίνα τους :
