Βήματα

Πάνε μήνες απ' όταν ασχολήθηκα τελευταία φορά με κάτι που βρήκα γραμμένο σε τοίχο. Κοιτώντας τις φωτογραφίες του καλοκαιριού πριν λίγο έπεσα πάνω σ' αυτήν που θα μοιραστώ μαζί σας. Βέβαια δεν έχει αυτό το οξύμωρο που είχα περιγράψει σε κείνη την παλιά ανάρτηση και που βάζει σε μπελάδες τα εγκεφαλικά μου κύτταρα. Είναι μια απλή φρασούλα, όμορφα διατυπωμένη που όμως μου αφήνει μια αίσθηση αθεράπευτης μοιρολατρίας. Υπό κανονικές συνθήκες λοιπόν δεν θα τραβούσα καν την φωτογραφία όντας ορκισμένος εχθρός του κάθε τι μοιρολατρικού. Ίσως να ήτανε το ότι ήτανε γραμμένο με κηρομπογιά που με ώθησε να την βγάλω. Ίσως πάλι να μου θύμισε αυτό το memento mori των παλιών ρωμαϊκών θριάμβων και των νεκροταφείων. Στο κάτω κάτω ποτέ δεν βλάπτει μια υπενθύμιση αυτού που πολύ συχνά ξεχνάμε, πως είμαστε παροδικοί επισκέπτες σε έναν κόσμο που υπήρχε πριν από μας και θα υπάρχει και χωρίς εμάς. Κάτι σαν τα βήματα του χορού δηλαδή, με την ανομολόγητη ευχή να μην είναι πεντοζάλης:

Zwanzig: ένα τραγούδι και μια ταινία

Σαν σήμερα -ή ακριβέστερα, μιας και είναι περασμένα μεσάνυχτα, σαν εχτές- συμπληρώθηκαν 20 χρόνια από την επανένωση των Γερμανιών. Λίγο αργότερα το ανατολικό μπλοκ κατέρρευσε εντελώς, η ΕΣΣΔ διαλύθηκε στα εξ ων συνετέθη και ο Ψυχρός Πόλεμος έλαβε τέλος πονοκεφαλιάζοντας διεθνολόγους που είχαν καλομάθει να αναλύουνε ένα σταθερό διπολικό διεθνές σύστημα και σοβιετολόγους που άξαφνα χάσανε το αντικέιμενο που τους συντηρούσε. Αυτοί που δεν πονοκεφαλιάστηκαν -τουλάχιστον όχι τότε- ήτανε οι λαοί της Ανατολικής Ευρώπης που τελικά πήρανε την δημοκρατία και την ελευθερία που ζητούσανε και οι Γερμανοί που ξαναπήραν το κράτος τους. Το ειρωνικό της ιστορίας είναι πως πονοκεφαλιαστήκανε και κάποιοι που λογικά δεν θα έπρεπε επειδή ανήκανε στην δυτική συμμαχία. Η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία λοιπόν δεν είχανε κανένα πρόβλημα να υποστηρίζουνε την επανένωση της Γερμανίας τις περασμένες δεκαετίες, that is την υποστηρίζανε όσο αυτή δεν συνέβαινε. Γιατί μόλις πήρανε χαμπάρι ότι οι Γερμανοί όντως εννοούσανε να επανενωθούνε τρέχανε στον Γκορμπατσόφ και ζητούσανε από τους Ρώσους να μην το επιτρέψουνε. Αν δεν είναι ειρωνικό μια υπερδύναμη που φουντάριζε να μην προσπαθεί να κρατήσει την σφαίρα επιρροής της και να την παρακαλάνε οι μέχρι πρότινος εχθροί της να το κάνει, τι είναι;

Όπως και να έχει ξημέρωσε η 4η Οκτώβρη κι ο ουρανός ήτανε πιο γαλανός, τα πουλάκια κελαηδούσανε και όλοι ακούγανε το Wind of change καταχαρούμενοι και τρισευτυχισμένοι! Περιττό να αναφέρω πως το soundtrack της επανένωσης, δηλαδή το προαναφερθέν τραγούδι πάντα με εκνεύριζε παρόλο που η μελωδία του μου άρεσε. Ας πούμε πως είναι το τραγούδι που αγαπάω να μισώ! Ειλικρινά κάθε φορά που το ακούω δεν ξέρω αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω, αντίδραση που έχω πάντα όταν κάτι μου φαίνεται αφελές και βλακωδώς υπεραισιόδοξο! Και "βάρεσε ο αέρας στα μούτρα του χρόνου" και του έδωσε και κατάλαβε. Και "βαρέσανε οι καμπάνες της ελευθερίας" τόσο που ξεκουφάνανε όλα τα αυταρχικά καθεστώτα του κόσμου και καταρρεύσανε κι όλα τώρα είκοσι χρόνια μετά είναι όμορφα κι ωραία και ο κόσμος ειρηνικός και αγαπημένος. Τώρα που το καλοσκέφτομαι το τραγουδάκι αυτό είναι η μουσική εκδοχή του "τέλους της ιστορίας" του Φουκουγιάμα, μόνο που οι Scorpions τροβαδούροι είναι, ό,τι φαιδρότητα θέλουνε μπορούνε να λένε, ο τελευταίος όμως κοτζαμάν ακαδημαϊκός δεν σκέφτηκε την υπόληψή του πριν το ρίξει στις προβλέψεις; 

Απόψε  μας είχε καλέσει μια Γερμανίδα φίλη για δείπνο και όταν της ευχήθηκα "χρόνια πολλά" επειδή ήξερα πως και πέρυσι με είχε καλέσει σε δείπνο ακριβώς την ίδια ημερομηνία, μου απάντησε πως "α ναι σήμερα γιορτάζουμε την επέτειο της πληρωμής των ανατολικών μας φίλων". Τόση συμπάθεια για τους ανατολικογερμανούς! Είχα και μια φίλη από το Μαγδεβούργο πέρισι (πρώην Ανατολική Γερμανία) που της είχα περισσότερη αδυναμία, στο κάτω κάτω αντί να με ρωτάει πότε θα ξεκουμπιστούμε από την ευρωζώνη όπως η προαναφερθείσα φίλη, με ρωτούσε για τον κόσμο και πως θα αντέξει τα μέτρα κι ότι εν πολλοίς λυπότανε που μας ζόριζε η χώρα της. Σας αφήνω με το trailer μιας ταινίας που μου είχε αρέσει αρκετά και μου είχε φανεί πολύ πιο ώριμη και νηφάλια από τις χαζοχαρουμενιές της επαυρίου της επανένωσης. Και τα χρόνια μου πολλά στην χώρα που κατάφερε να κάνει αχταρμά την Ευρώπη μα και που της έχει προσφέρει τόσα. 

Δεν είναι τασάκι...

DISCLAIMER: Δεν έχω τίποτα κατά της Γλασκώβης πέρα από μια εικονική κόντρα με τον φίλο Λευτέρη με τον οποίον προσομοιώνουμε τις διαμάχες γνωστών μας ελληνικών πόλεων.  Τα credits για την έμπνευση της λεζάντας εκεί.

Φθινοπωρινή Ουτοπία

Την Κυριακή που μας πέρασε αποφασίσαμε να γιορτάσουμε το γενέθλιο (του ιστολογίου το γενέθλιο και όχι του ιστολόγου ο οποίος είναι παιδί ανοιξιάτικο) με εκδρομή. Εξυπακούεται πως και να μην είχε γενέθλιο το ιστολόγιο κάποια άλλη γελοία αφορμή θα βρίσκαμε για να εκδράμουμε. Προορισμός το Νέο Λάναρκ, το οποίο απέχει γύρω στα 30 μίλια και που ελέω Scotrail πήρε τρεις ώρες να φτάσουμε μαζί με αναμονές και ανταποκρίσεις. Οι έχοντες κάποια προϋπηρεσία στα της αριστεράς ίσως να έχουνε δει κάπου το όνομα Νέο Λάναρκ, κι αν όχι σίγουρα θα έχουνε ακουστά τον ιδρυτή του που δεν είναι άλλος από τον Ρόμπερτ Όουεν, έναν από τους πρωτεργάτες του ουτοπικού σοσιαλισμού (βαφτισμένο έτσι από τον Μαρξ και τον Ένγκελς για να δείξουνε την διαφορά με τον δικό τους 'επιστημονικό σοσιαλισμό'). Σ' αυτό το χωριό πριν από καμιά 200ρια χρόνια έγινε ένα από τα πρώτα κοινωνικά πειράματα του είδους με μια μονάδα βαμβακοπαραγωγής να εγκαθίσταται στις όχθες του ποταμού Clyde και κατοικίες και σχολεία για τους εργάτες  και τις οικογένειές τους να συμπεριλαμβάνονται στον οικισμό. Για όσους αυτά μοιάζουν αυτονόητα  θυμίζουμε πως συνέβησαν στην πιο άγρια φάση της βιομηχανικής επανάστασης στην Αγγλία, κατά την οποία φυσικά τα παιδάκια δεν πηγαίνανε σχολείο γιατί εθεωρούντο fit for work από την ηλικία των πέντε. Οι φωτογραφίες που ακολουθούνε είναι από τις εγκαταστάσεις που πλέον είναι διατηρητέες και χαρακτηρισμένες μνημείο της UNESCO καθώς και από τους κοντινούς καταρράκτες του Clyde που είναι μια ομορφιά και αποτελούνε σημαντικό κίνητρο να επισκεφτείς την περιοχή αν δεν έχεις κοινωνικές/ιστορικές/πολιτικές ανησυχίες. Θα έβαζα σχόλιο κάτω από κάθε φωτογραφία χωριστά αλλά κάθε φορά που το δοκιμάζω μου τα κάνει όλα ρόιδο ο blogger οπότε μοιραία θα τις υποστείτε όλες μαζί. 

 

Τι 'ναι αυτό που μας ενώνει;

Χαζή η ερώτηση μιας και η απάντηση δίνεται στον αμέσως επόμενο στίχο και είναι "ο χρόνος". Όπως πάντα οι στίχοι κρύβουνε πολλαπλές αλήθειες και σήμερα διαπίστωσα μια απ' αυτές. Όπως λοιπόν ήμουνα γυρισμένος με την πλάτη κι έγραφα στον μαυροπίνακα (αμε! μαυροπίνακα, με κιμωλίες κι όχι τους σαχλομαρκαδόρους του μοντερνισμού) τις ιδέες των φοιτητών μου (ναι έχω κι απ' αυτούς φέτος, ζωή να 'χουνε) ακούω την φράση "διακρατικές συμμαχίες". Αφου λοιπόν επιβράβευσα την ιδέα σκέφτηκα να δώσω κι ένα δυο παραδείγματα: "ΝΑΤΟ" λέω κι επειδή δεν ήθελα να δώσω μόνο ένα παράδειγμα συμπληρώνω "ή το Σύμφωνο της Βαρσοβίας αν το θυμάστε ή μάλλον αν το έχετε ακουστά". Εκείνη τη στιγμή ακούω ένα "ναι" από πίσω μου οπότε γυρίζω και αντικρίζω έναν μεσήλικα ο οποίος χαμογελούσε με κάποια συγκατάβαση γιατί ήτανε ο μόνος στην αίθουσα που πραγματικά το θυμότανε. Με έσωσε από την αμηχανία ο άνθρωπος γιατί υπάρχει μια τρομακτική παράμετρος στο ακροατήριό μου: είναι όλοι γεννημένοι το 1990, ίσως και το 1991, συνεπώς όχι απλά δεν θυμούνται τον Ψυχρό Πόλεμο αλλά δεν είχανε καν γεννηθεί όταν ο όρος είχε κάποια σημασία! Κάποτε είχα βρει ένα εύκολο ευφυολόγημα να χειρίζομαι το ζήτημα. Μόλις κάποιος μου ανέφερε ημερομηνία γεννήσεως μετά το 1990 ρωτούσα "μα καλά γεννιόνταν παιδιά τότε;". Πλέον έχω διαπιστώσει πως όχι μόνο γεννιόνταν μα έχουνε πια μεγαλώσει αρκετά ώστε να είναι πρωτοετείς ή δευτεροετείς φοιτητές. Σας καληνυχτίζω λοιπόν σιγά σιγά γιατί το τίλιο μου άρχισε και κρυώνει...

Το συνοικιακό μαγαζάκι

DISCLAIMER: Η παρούσα αναφέρεται όντως σε συνοικιακό μαγαζάκι. Αν περιμένατε να διαβάσετε μια ακόμη από τις -δημοφιλείς τελευταία- παρομοιώσεις της οικονομίας της Ελλάδας με μαγαζί, μην διαβάσετε παρακάτω. 

Σε ένα από τα δρομάκια της γειτονιάς βρίσκεται ένα από τα μικρά συνοικιακά μαγαζιά που ανήκουνε σε μια άλλη εποχή,  αυτήν που πρόλαβα κι εγώ στα τελευταία της. Πρόκειται για ενα stamp shop, χόμπι που ακόμα κι εγώ είχα κάποτε μέχρι που κάποια στιγμή στο γυμνάσιο ή το λύκειο το είχα παρατήσει. Την σκονισμένη -και πιθανότατα χρόνια παρατημένη στην τύχη της- βιτρίνα εκτός από μερικά ξεθωρισμένα γραμματόσημα κοσμούνε και μερικά κουτιά μοντελισμού και τρενομοντελισμού (πόσο βρετανικό!) επίσης ξεθωριασμένα. Δύσκολοι καιροί για χόμπι, ειδικά δε για τέτοια χόμπι και απορίας άξιον είναι γιατί το μαγαζάκι αυτό παραμένει ανοιχτό. Αυτό όμως που με έκανε να κοντοσταθώ στην βιτρίνα -και έκτοτε πάντα κοντοστέκομαι σαν περνώ- και μου μάγκωσε και την καρδιά κάπως, ήτανε ένα σημείωμα του ιδιοκτήτη καρφιτσωμένο στο τζάμι:

Το κείμενο μου θυμίζει λίγο εκείνον τον τυπάκο σε ένα τραγουδάκι, που μπαίνει σε μια εκκλησία για να γλιτώσει το παλιόκρυο ονειρευόμενος πόση ζέστη θα έκανε εκείνον τον καιρό στο Los Angeles. Οι ομοιότητες σταματάνε εδώ γιατί στο τραγουδάκι ο οικοδεσπότης σχεδόν χαιρέκακα παρουσιάζεται να ξέρει ότι ο επισκέπτης δεν μπορεί να φύγει και ο δεύτερος είναι αναγκασμένος να πέσει στα γόνατα και να προσποιείται πως προσεύχεται. Αντιθέτως ο οικοδεσπότης στην δικιά μου περίπτωση δεν έχει κανένα πρόβλημα να μπεις στον χώρο του με πρόφαση πως κάτι ψάχνεις ή χωρίς καν την πρόφαση για να γλιτώσεις από την βροχή. Δεν θα διαβώ βέβαια το κατώφλι του μαγαζιού, γιατί παρόλο που κρυώνω και σκέφτομαι τι καιρό θα κάνει στην Μεσόγειο, δεν μπορώ να διανοηθώ τον εαυτό μου να λέει "γεια σας μπήκα να πω ένα γεια επειδή διάβασα το μήνυμα στο μπουκάλι και συγκινήθηκα". Έχω όμως μια περιέργεια να αντικρίσω τον ιδιοκτήτη που ναυάγησε στον 21ο αιώνα και που φαντάζομαι σαν έναν μοναχικό συμπαθή γεράκο, που όμως δεν φοβάται να γράψει στο μήνυμά του προς τον έξω κόσμο πως θα ήθελε λίγη παρέα.

Καλώς τα δεχτήκαμε

Εχτές το μικρό μας έθνος και η όχι και τόσο μικρή μας χώρα υποδέχτηκε τον υψηλό της επισκέπτη, σήμερα μας άφησε και πήγε νοτιότερα στους Άγγλους. Προσωπικά κανένα καλό δεν είδα από την επίσκεψη, περίμενα να έχουνε μπλοκάρει όλοι οι δρόμοι και για πρώτη φορά να φτάσω καθυστερημένος στη συνάντηση με μια καραμπινάτη δικαιολογία! Τελικά τίποτα από τα δυο δεν συνέβη: ούτε μπλοκάρισαν οι δρόμοι την ώρα που ήθελα να μετακινηθώ ούτε -παραδόξως- άργησα. Με το που άνοιξα το BBC έβλεπα λάιβ εικόνα από ένα τετράγωνο παραπέρα, και παρόλο που είδα στην ιστοσελίδα του καναλιού μια ωραία αφισούλα υποδοχής δεν έκανα τον κόπο να μπω στο λινκ που έδινε, φοβούμενος μην η επαγρυπνούσα αστυνομία με μαζέψει προληπτικά μιας και μια IP τόσο κοντά στον υψηλό προσκεκλημένο γυρόφερνε σε αθεϊστικά site. Πλατειάζω όμως, αυτό που ήθελα να επισημάνω είναι άλλο. Μπορεί μεν να μην είδα καλό από την επίσκεψη του πάπα - και δεν θα μπορούσα άλλωστε μιας και δεν με ενδιέφερε- αλλά δεν είδα ούτε κακό. Και ειλικρινά δεν μπορώ να αντιληφθώ αυτήν την υπερευαισθησία θρησκευόμενων ανθρώπων άλλου δόγματος στο πόσο οπισθοδρομική είναι η καθολική εκκλησία. Θα μου πείτε, εφόσον θρησκεύονται τους νοιάζει περισσότερο απ' ό,τι εμένα.. Δεν ισχυρίζομαι εδώ πως οι κριτικές ήτανε άδικες ούτε πως όλοι όσοι διαμαρτύρονταν ήτανε θρησκευόμενοι -αντιθέτως οι περισσότεροι δεν ήταν. Αυτό που με εκνευρίζει είναι πως εύκολα εντοπίσανε τα ελαττώματα του καθολικού δόγματος μα αδυνατούν να καταλάβουν πως ο σκοταδισμός ούτε πατρίδα έχει ούτε δόγμα. Σας αφήνω λοιπόν με μια αφίσα σε μια από τις προτεσταντικές εκκλησίες που όπως έχετε ήδη αντιληφθεί μου αρέσει να κάνω χάζι. Η δεύτερη εικόνα είναι κοινωνική προσφορά του ιστολογίου: