Μια από της πιο δυνατές σκηνές της ταινίας είναι αυτή που οι Γάλλοι σε ένα συναισθηματικό ξέσπασμα τραγουδούν τη Μασσαλιώτιδα πιο δυνατά από το εμβατήριο των Γερμανών κατακτητών. Θα αποφύγω τον πειρασμό να σχολιάσω τις κάπως υπερβολικές ερμηνείες και θα πάω στο θέμα μου κατευθείαν. Το βιντεάκι νομίζω είναι μια από τις παραστατικότερες -έστω και ακούσια- περιγραφές της σημασιολογίας του εθνικισμού και της συναισθηματικής φόρτισης που προκαλεί, με δυο λόγια της μαγείας του φαινομένου. Δεν αμφιβάλλω πως αυτή η σκηνή αν συνέβαινε στην πραγματικότητα θα προκαλούσε στους Γάλλους την αντίδραση που είδαμε στην ταινία, με την δακρυσμένη κοπέλα να τραγουδάει "Mugir ces féroces soldats ? Ils viennent jusque dans nos bras.." και ειλικρινή το δίχως άλλως συγκίνηση. Η μάλλον ακούσια ειρωνεία του σκηνοθέτη βρίσκεται στο 1.55 όπου μπροστά από την ενθουσιώδη κιθαρίστρια βλέπουμε έναν πιθανότατα μαροκινό (κρίνοντας από το φέσι) να καπνίζει ασυγκίνητος. Δεδομένου του ότι το Μαρόκο είχε γίνει Γαλλικό προτεκτοράτο το 1912 νομίζω πως ο φίλος της σκηνής είναι απόλυτα δικαιολογημένος να κάθεται ασυγκίνητος. Ο ύμνος που προκαλεί ρίγη συγκίνησης για τους Γάλλους μιλώντας για ελευθερία και λίγο πολύ πανανθρώπινες αξίες, είναι για τον ίδιο ενδεχομένως όσο μισητό είναι το εμβατήριο των Γερμανών. Κι επειδή μ' αρέσουν τα οξύμωρα, πολύ άνετα μπορώ να φανταστώ Γερμανούς σε μια μπιραρία της Έσσης να τραγουδάνε το Deutschlandlied (ειδικά την τρίτη στροφή που μιλάει για ελευθερία και δικαιοσύνη και άλλες λίγο πολύ πανανθρώπινες αξίες) μπροστά στους Γάλλους αξιωματικούς του στρατού κατοχής της Ruhr 20 χρόνια νωρίτερα. Κι έτσι σοφοί που γίνατε με τόση πείρα, απολαύστε και το βιντεάκι (με τις απολογίες μου που δεν μπόρεσα να το ενσωματώσω στην ανάρτηση).
Δίκιο έχεις σε όλα αυτά που ολες. Οι Γάλλοι ίδιοι είναι και τώρα. Είχα πέσει σε Γάλλους φοιτητές να το τραγουδάνε στο δρόμο στην Αυστρία. (Είναι και ωραίο τραγούδι). Νομίζω πέρα από τη σημασιολογία των καθιερωμένων εθνικών ύμνων υπάρχουν και άλλα που έχουν ανάλογο συμβολισμό αλλά το πώς το εισπράττει και το βιώνει ο καθένας εξαρτάται από το ψυχοδιανοητικό επίπεδο. π.χ είναι θαυμάσια δημοτικά τραγούδια ανεβασμένα στο you tube που προκαλούν συναισθηματική φόρτιση αλλά διαβάζεις από κάτω σχόλια μίσους για τους γειτονικούς λαούς σε σημείο που να σε κάνει να κλείνεις τον εξπλόρερ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΛευτέρη καλημέρα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠραγματικά οι Γάλλοι το έχουνε λιγάκι πιο ανεπτυγμένο το συναίσθημα, δεν θα τραγουδούσα ποτέ τον εθνικό ύμνο στο δρόμο ούτε καν στην Ελλάδα. Ο Γαλλικός είναι όντως από τους αναγνωρίσμους και πετυχημένους μουσικά, οι περισσότεροι είναι μέτριες συνθέσεις μέτριων ποιημάτων. Το ωραίο -κι έλεγα να κάνω μια σχετική έρευνα- είναι οι λέξεις κλειδιά όπως "λαός, ελευθερία, μητέρα πατρίδα, αίμα, αγώνας-θυσία" κλτ κτλ. Αν προσθέσεις θρησκευτικές αναφορές κυρίως στις ισλαμικές χώρες και ιδιαίτερη αναφορά στην αποικιοκρατία στις πρώην αποικίες μπορείς ευκολότατα να δεις πόσο επαναλαμανόμενο είναι το μοτίβο. Αν ας πούμε πάρεις τον ύμνο της Ρουριτανίας και βάλεις όπου Ρουριτανία μια άλλη χώρα, πιστεύω άνετα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί, το νόημα θα ήτανε το ίδιο. Στην ουσία αυτό που ήθελα να τονίσω με την ανάρτηση είναι το πόσο σχετική έννοια είναι η [/insert πανανθρώπινη αξία] όταν την μετρέπεις σε σταχτοπούτα του εθνικισμού.
Για τα δημοτικά που λες, το αγαπημένο μου είναι ενα για τον Οσμαν Τάκα με ελληνικό στίχο μα που θρηνεί τον χαμό ενός τουρκαλβανού (κατ' εμάς, κατά τους Αλβανούς που έχουνε το ίδιο τραγούδι Αλβανού σκέτο)
Άκου λίγο το χα-τίκβα: http://www.youtube.com/watch?v=NjfFpFW9OdA
ΑπάντησηΔιαγραφήΌταν αρχίζουν οι στίχοι, δε μοιάζει λίγο με το "ήταν ένας γάιδαρος με μεγάλα αφτιά..."; Σόρι για το άσχετο. Ήθελα να σημειώσω ότι όσο άσχημοι κι αν είναι μερικοί εθνικοί ύμνοι, ο κόσμος που τους τραγουδά έχει την τάση να παραληρεί. Η ιδεολογία είχε πάντα την ικανότητα το άσχημο να το κάνει όμορφο.
Άλλωστε, υπάρχει και η περίπτωση όπου οι Γερμναοί στρατιώτες στην Αθήνα, από περιφρόνηση στους Ιταλούς συναδέλφους τους τραγουδούσαν μπροστά τους στα κέντρα το "Κορόιδο Μουσολίνι".
ΑπάντησηΔιαγραφήΕπίσης, κάποια στιγμή είχα ακούσει πως όταν ο Γκέμπελς έμαθε πως στα ελληνικά σχολεία κάθε πρωί οι μαθητές σε ένδειξη αντίστασης τραγουδούν τον εθνικό ύμνο, έβγαλε διαταγή για την ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ απαγγελία του εθνικού ύμνου στα σχολεία. Ελπίζω αυτή η ωραία ιστορία να μην είναι άλλος ένας αστικός μύθος...
@ χαχα τούκι έχεις δίκιο για τον ύμνο. Το πόσο οικείος μας φαίνεται ο 'δικός μας ύμνος' φαίνεται αν παρακολουθήσεις τα σχόλια σε πιο αναγνωρίσμους ύμνους στο youtube (βλ. Γαλικό, Ρώσικο, Γερμανικό κτλ). Οι σχολιαστές από τις διάφορες χώρες όταν δίνουν το τοπ 5 τους, πάντα συμπεριλαμβάνουν και τον δικό τους.
ΑπάντησηΔιαγραφή@ Δεν τις είχα ακούσει αυτές τις ιστορίες Σταύρο, πάντως όντως θα είναι κρίμα αν είναι αστικοί μύθοι. Εδικά η δεύτερη.
Είναι απίστευτο πόσο διογκωμένος είναι ο εθνικισμός. Στη Γαλλία βλέπουν κάτι σαχλές ταινίες για τη δήθεν αντίσταση στους ναζί και συγκινούνται κι ας αναγνωρίζουν οι ίδιοι ότι δεν έγινε καμία αντιστασιακή πράξη. Ασήμαντα περιστατικά γίνονται εθνικοί μύθοι. Στην Κροατία έχουν φτιάξει ένα σωρό ψευδοιστορικά έπη για κάτι μεσαιωνικούς ηγεμόνες. @ γάτος Δε νομίζω ότι οι Ναζί μπήκαν στον κόπο να ασκήσουν τέτοιου είδους προπαγάνδα στην Ελλάδα: Hitler wanted to plunder Greece, and, according to Goering's orders, the German leaders "could not care less...that people...are dying of hunger. Let them perish so long as no German starves." Mark Mazower, Hitler's Empire. Δείτε αυτό από την ταινία του Kubrick Paths of Glory: βάζει μια γερμανίδα αιχμάλωτη να τραγουδήσει στους γάλλους στρατιώτες ένα δικό της τραγούδι αλλά στο τέλος όλοι σπάνε http://www.youtube.com/watch?v=GObO-KRkiZA&feature=related Επίσης η σκηνή στα χαρακώματα είναι φοβερή http://www.youtube.com/watch?v=gPtVNDvwGMo
ΑπάντησηΔιαγραφή@ Λευτέρη. Τώρα που λες για τις ταινίες έτυχε να δω μια τούρκικη για την μικρασιατική εκστρατεία (όχι ολόκληρη και χωρίς να καταλαβαίνω γρι). Είχε πλάκα αλλά θα την σχολιάσω κάποια άλλη φορά. Τα βινδεάκια δεν τα είχα υπόψιν, πολύ καλά, ειδικά αυτό με την μπιραρία, κι ας μην ήτανε της Έσσης όπως έλεγα στην ανάρτηση :Ρ
ΑπάντησηΔιαγραφήΩραίες οι εικόνες και από την Καζαμπλάνκα αλλά και από την ιστορία με την Ruhr, την οποία αγνοούσα, οπότε μάθαμε κάτι και σήμερα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΧιλιάδες ευχαριστώ στον τουκιθεμπλόμ που μου χάρισε πολλά λολ με την παρομοίωση που μοιράστηκε.Όντως ακούγεται κάπως έτσι σε ένα σημείο ο εθνικός ύμνος του Ισραήλ.Οπότε λολ για το random humor, μου άρεσε.
Καλημέρα βιολόγε, προσοχή η ιστορία για την Ρουρ είναι καθαρά φανταστική. Υπήρξε μεν κατοχή της από τους Γάλλους λόγω της αδυναμίας της Γερμανίας να ξεπληρώσει τις πολεμικές αποζημιώσεις αλλά δεν έχω υπόψιν σκηνικό σαν αυτό που περιέγραψα με το Deutschlandlied. Η σκηνή απο την ταινία που έδωσε ο Λευτέρης είναι απο Πρώτο Παγκόσμιο.
ΑπάντησηΔιαγραφήEννοούσα το αρθράκι από την wiki που επικόλλησες και που όλως τυχαίως σήμερα την ιστορία της Ruhr ανέφερε κι ένας Γερμανός, οπότε με έσωσες από το να κοιτάω σαν χαζός...:P
ΑπάντησηΔιαγραφήχαχχαχα εντάξει λοιπόν! Ναι μετά κι απ' τους δύο πολέμους οι Γάλλοι ήτανε οι πιο σκληροπυρηνικοί σχετικά με την τιμωρία της Γερμανίας. Εν μέρει λογικό μιας και υποφέρναε περισσότερο απ' τους άλλους συμμάχους μα μετά τον πρώτο πόλεμο μπορούμε να πούμε ότι ήτανε υπερβολικοί. Μετά τον δεύτερο για ένα διάστημα επιμένανε να διασπαστεί η Γερμανία σε κάμποσα κομμάτια. Επίσης δεν ήτανε ιδιαίτερα χαρούμενοι με την επανένωση και δεν είναι τυχαίο ότι η ΟΝΕ ξεκίνησε να συζητιέται τότε στη βάση του σκεπτικού "Αφού δεν μπορούμε να τους κρατήσουμε κάτω, ας τους κρατήσουμε πιο κοντά"
ΑπάντησηΔιαγραφή