Όταν διάβασα για το τροχαίο θυμήθηκα πως μερικές εβδομάδες πριν, αποκλεισμένος σε έναν ξενώνα από τα χιόνια, άκουγα τον Κώστα να μου διηγείται πως κατάφερε τον Αγγελόπουλο να παραβρεθεί σε μια τιμητική εκδήλωση για τα 40χρονα της "αναπαράστασης" που είχε γυριστεί στα μέρη μας. Λίγο αργότερα που έμαθα και την κατάληξη του τροχαίου, σκέφτηκα πως θα στεναχωρήθηκε ο Κώστας που σε τόση εκτίμηση τον είχε και μου έδειχνε τις σχετικές φωτογραφίες με τόσον ενθουσιασμό (και 'γω να πασχίζω να κρύψω το πόσο λίγα έχω δει από τις ταινίες του, τα περισσότερα ούτε καν ως το τέλος), μα η αλήθεια είναι πως δεν πρόλαβα να σκεφτώ και πολύ. Διότι άρχισε εκείνος ο ορυμαγδός στα social media που μου θύμισε εκείνον τον φίλο που συζητούσαμε πριν από καιρό:
Πόσο θαυμάζουμε τους κυρίους μας που πια δε μιλούν κι έχουν το στόμα γεμάτο χώμα! Ο σεβασμός τότε έρχεται εντελώς φυσικά, ο σεβασμός που μπορεί και να περίμεναν όλη τους τη ζωή από μας. Ξέρετε όμως γιατί είμαστε πάντοτε πιο δίκαιοι και πιο γενναιόδωροι με τους νεκρούς; Ο λόγος είναι απλός. Δεν υπάρχει υποχρέωση μαζί τους. Μας αφήνουν ελεύθερους, όλος ο χρόνος είναι στη διάθεσή μας, να στριμώξουμε το σέβας μας ανάμεσα στο κοκτέηλ και μια ευγενική ερωμένη, με λίγα λόγια, στο νεκρό χρόνο. Αν μας δημιουργούσαν κάποια υποχρέωση, θα 'ταν στη μνήμη, και η μνήμη μας είναι βραχεία. Όχι, τον νωπό νεκρό αγαπάμε στους φίλους μας, τον αλγεινό νεκρό, τη συγκίνησή μας, τον εαυτό μας τελικά.
-------------------------------------------------------------------------
Ελπίζω οι φίλοι που θα ετοιμάσετε κάτι για τον Αγγελόπουλο να μην αποκαρδιωθείτε απ' αυτήν μου την ανάρτηση. Φαντάζομαι πως αν και εσείς είδατε ένα timeline να ξεχειλάει θλιμμένους αποχαιρετισμούς και δηλώσεις που δεν λυπήθηκαν τις λέξεις (σαν κι αυτές που θα δούμε τις επόμενες μέρες στα κανάλια) θα με καταλάβετε.
Ο Αγγελόπουλος σαν auteur κατεύθυνε το μάτι του θεατή εκεί που το ήθελε. Δεν σου έδειχνε μια σκηνή για να την εξετάσεις μόνος σου, ούτε σου έδειχνε μόνο αυτά που ήθελε να δεις. Στα έδειχνε όλα κατευθύνοντας το μάτι και τον νου και την καρδιά εκεί που ήθελε με την σειρά που ήθελε. Γι αυτό ήταν δύσκολος και πολύ βλέπαν τις ταινίες του μόνο για να λένε ότι τις είδαν στις ιντελεκτουέλ συζητήσεις. Αμ είχε λίγο πιο πολύ εμπιστοσύνη στον θεατή και την κρίση του θεατή ίσως να τον είχες δει περισσότερο κι εσύ φίλε Κωστή.
ΑπάντησηΔιαγραφήΆλλος ένας έφυγε. Μείναμε πια μόνοι με τους υπόλοιπους!
δλδ πρέπει να συμβαίνουν τέτοια τραγικά για να κατσεις να γράψεις ένα ποστάκι;
ΑπάντησηΔιαγραφήΈχοντας δει όλες τις ταινίες του πιστεύω πως μας έδωσε μερικά από τα ωραιότερα πλάνα του διεθνούς κινηματογράφου στις ταινίες του, αν και πιστεύω πως μερικές φορές τον παρέσυρε η ομορφιά της εικόνας σε ορισμένα πλάνα που θα μπορούσαν να έχουν ένα πιο αποφασιστικό μοντάζ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠάντως είμαι περίεργος τώρα που είναι "με το στόμα γεμάτο χώμα" αν θα κάνει δηλώσεις για τον θάνατο του αυτός που τον είχε αποκαλέσει "ως την πιο επηρμένη φαλάκρα του ελληνικού κινηματογράφου"!
R.i.p.
ΑπάντησηΔιαγραφή@ Δημήτρη
ΑπάντησηΔιαγραφήτους χαιρετισμούς μου στο όμορφο χωριό σας! Υποθέτω πως έχεις δίκιο, έχεις άλλωστε περισσότερες γνώσεις στο θέμα απ' ό,τι εγώ. Δεν σκέφτηκα ποτέ γιατί δεν κατάφερα να τις δω ως το τέλος, ίσως γιατί μου αρέσανε οι εικόνες περισσότερο από την αφήγηση και οι εικόνες από μόνες τους δεν αρκούνε να σε κρατήσουνε για ένα δίωρο.
@ Κροτ
έχεις δίκιο, πολλές φορές ξεκίνησα ποστάκια μα τα παράτησα στη μέση, I m losing my touch :P
@ αθεόφοβε
συμφωνώ απόλυτα για τις εικόνες, όσο για το δεύτερο σκέλος... εφόσον ο νεκρός δεδικαίωται θα βρουνε μια καλή κουβέντα υποθέτω
@ Majore
N.F.F.N.S.N.C :)