Migrating species

Όπως όλοι οι νεοσσοί του είδους homo sapiens s. academicus έτσι και ο γράφων θα ανοίξει τα δανεικά φτερά του (από αλουμίνιο ή ανθρακονήματα, δεν τα πάω ιδιαίτερα καλά με την αεροναυπηγική) και θα μεταναστεύσει στις θερμές χώρες για να βγάλει τον χειμώνα. Πριν λοιπόν σας ευχηθώ καλές γιορτές θα αραδιάσω πέντε λόγους που είμαι ενθουσιασμένος που θα περάσω τις διακοπές μου στην Ελλάδα κι άλλους πέντε που θα με κάνουν να θέλω να ξαναφύγω (κλασικός πολιτικός επιστήμονας "για κάθε συν υπάρχει και το αντίθετο πλην" κι έτσι έχουμε μια απόλυτα ισορροπημένη κατάσταση). Πάμε λοιπόν:

• μ' αρέσει: που θα περάσω κοντά τρεις βδομάδες στα Γιαννενάκια μου. Το σημείο δεν χρειάζεται περαιτέρω τεκμηρίωση: αγαπάμε Γιάννενα, τέλος! δεν θα μ' αρέσει: που τρεις εβδομάδες είναι αρκετό διάστημα για να ξεπεράσουν οι οικείοι το ευχάριστο σοκ της επιστροφής και να αρχίσουνε τις καλές ερωτήσεις. Ενώ λοιπόν για μικρά διαστήματα οι μόνες ερωτήσεις είναι του στυλ "καλά τίποτα δεν τρως εκεί πάνω;" και "ακόμα δεν έκοψες το κάπνισμα;", διαπιστώνω πως η δυσκολία των ερωτήσεων είναι ανάλογη του χρόνου που θα περάσω με τους οικείους. Έτσι για το διάστημα των τριών εβδομάδων προβλέπω να φτάσουμε σε ερωτήσεις του τύπου "καλά που θα βρεις δουλειά με αυτό το θέμα που διάλεξες;", "ακόμα δεν ξανάρχισες γαλλικά;", "τι έγινε με εκείνη την αίτηση/υποτροφία/ εργασία;".
• μ' αρέσει: που θα δω τα φιλαράκια μου. δεν θα μ' αρέσει: που τα φιλαράκια μου έχουνε πλέον δεσμευτεί, και οι καλές τους πρέπει να διαθέτουνε μια επιπλέον αίσθηση που τους επιτρέπει να αντιλαμβάνονται πότε προγραμματίζεται έξοδος και να τηλεφωνούνε ακριβώς όταν τα ποτά/καφέδες έχουνε παραδοθεί. Κατόπιν συνεχών πειραματισμών έχω πλέον μάθει πως αποτελεσματικός τρόπος αποτροπής αυτής της βαρετής κατάστασης δεν υπάρχει: Οι διαμαρτυρίες του τύπου "είμαστε για καφέ και μισή ώρα μιλάς στο τηλέφωνο, γιατί δεν της μιλούσες πριν κανονίσουμε;" στην καλύτερη περίπτωση θα πέσουνε στο κενό και στην χειρότερη θα προκαλέσουνε την απάντηση "γιατί ρε; τα ίδια δεν έκανες κι εσύ την [/αναφορά αντίστοιχου περιστατικού στο παρελθόν με αντεστραμμένους ρόλους];". Επίσης τα καραγκιοζιλίκια είναι άκαρπα γιατί όχι μόνο δεν αποσπάνε την προσοχή του αισθηματία φίλου αλλά αντ' αυτού κινδυνεύουνε να αποσπάσουνε την προσοχή των γύρω τραπεζιών!
• μ' αρέσει: Ξεγνοιασιά! Ούτε προθεσμίες, ούτε άρθρα, ούτε κείμενα, ούτε διάβασμα. δεν θα μ' αρέσει: Που πιστός στον τίτλο μου άφησα ένα σωρό πράγματα στη μέση και πιθανότατα θα κουβαλήσω πάλι ένα μάτσο βιβλία τα οποία αν και δεν θα ανοίξω, θα τα βλέπω κάθε μέρα!
• μ' αρέσει: που θα ξαναβρώ πιτόγυρα! δεν θα μ' αρέσει: που κάθε φορά που θα επιλέξω να τιμήσω τα πιτόγυρα, την επομένη θα με περιμένουν οι ακόλουθες δύο προτάσεις εργασίας: "καλά δεν έχεις χορτάσει junk εκεί έξω;" και "δεν έφαγες από το [/ζεστό σπιτικό φαγητό] και το είχα φτιάξει για σένα!"
• μ' αρέσει: το ότι η ευγένεια δεν είναι υποχρεωτική κι έτσι την εκτιμάς περισσότερο όταν στη δείχνουνε, λόγου χάρη ο οδηγός που θα σταματήσει χωρίς να είναι υποχρεωμένος για να περάσω κι εγώ ο πεζός. δεν θα ' αρέσει: που πάλι θα ρίχνω καντήλια επειδή επί ένα τέταρτο θα περιμένω σε μια διάβαση χωρίς να σταματάει κανένας, μιας και ως γνωστόν στην Ελλάδα η διάβαση είναι απλά διακόσμηση του οδοστρώματος

Εν πολλοίς, καλές γιορτές :)

Nantes

Μουντό πρωινό έξω, απ' αυτά που δεν καταλαβαίνεις αν βρέχει μέχρι να ανοίξεις την πόρτα και να βγεις, ίσως ούτε καν τότε. Προσπαθώ να μην πολυπροσέχω τον καιρό και τις άκαιρες εναλλαγές του (Καλως ήρθατε στη Σκωτία, όλες οι εποχές σε μια μέρα θα έλεγε το σποτάκι αν ο τοπικός ΕΟΤ είχε χιούμορ) μα σήμερα πρόλαβε και με πλάκωσε πριν φορέσω το χαμόγελό μου. Τελικά μάλλον κάτι ξέρουνε και βάζουνε μαύρες σκεπές στα βροχερά μέρη, το έχω προσέξει και στα Γιάννενα, το προσέχω και τώρα κοιτώντας το κτίριο απέναντι. Το μαύρο κεραμύδι βρεγμένο φαντάζει τόσο απόκοσμο, λες και το έχει φιλήσει ο καιρός, λες και πέρασε τη μουντάδα του στους ανθρώπους κι αυτοί στα κτίρια. Τα τελευταία τα έχω δει σε άπειρες καιρικές συνθήκες και η βροχερή τους όψη είναι ίσως πιο όμορφη ακόμα κι απ' όταν τ' αγκαλιάζει ο πρώτος ήλιος. Ω τα λατρεύω κάτι τέτοια πρωινά! Τι έχει να κάνει η Νάντη μ' όλ' αυτά; Ε, τον τίτλο τον είχα διαλέξει όταν σκόπευα να βάλω μόνο το τραγούδι που μου ήρθε στο μυαλό μ' αυτόν τον καιρό, με κέρδισε το παράθυρο όμως κι έτσι διαβάσατε και για τα κτίρια του βορρά. Εκτός λοιπόν από το τραγούδι που ακούγεται με νοσταλγική διάθεση και ζεστό καφέ, πάρτε μπονους και μια φώτο τραβηγμένη παλιότερα και την καλημέρα μου (όχι, αυτή δεν είναι μπόνους).

Memento mori

Απ' ό,τι έχετε καταλάβει, όταν βαριέμαι να κάνω σοβαρή ανάρτηση πετάω μια φωτογραφία κι έναν μικρό σχολιασμό, τόσο που τείνει το βλογ να μετατραπεί σε άλμπουμ. Σήμερα λοιπόν έχουμε ζουμ σε μια σαρκοφάγο που βρήκα σε ένα ερειπωμένο παρεκκλήσι στο North Berwick. Ομολογώ το μακάβριο του θέματος μα κάπως θυμήθηκα το sic transit gloria mundi βλέποντας Doctor Who κι από κει συνειρμικά πέρασα στο memento mori. Το memento mori (=θυμήσου το θάνατο) λοιπόν, δεν είναι υπενθύμιση προς τον νεκρό, αυτός αποδήμησε ήδη. Βρίσκεται εκεί για εμάς που το βλέπουμε, για να θυμόμαστε πως είμαστε θνητοί ή αλλιώς... περαστικοί ;) Και για την ιστορία, ένας σκλάβος το ψιθύριζε στα αυτιά των Ρωμαίων στρατηγών κατά τους θριάμβους. Κατά τα λοιπά, καλημέρα και καλόν μήνα (και μόλις ξύπνησε ο Murrow μέσα μου)

Πουλάκι ξένο

Πριν καμιά ώρα είχα μια από εκείνες τις εκλάμψεις που σε πιάνουνε όταν προσπαθείς να κοιμηθείς και μετά αποκτάς τόση υπερένταση που σου είναι αδύνατο να τα καταφέρεις. Έτσι αφού σημείωσα την μοναδική μου ιδέα - πάνω σε ένα ποστ ιτ το οποίο θα έχει χαθεί μέχρι να αποφασίσω να γράψω την εργασία- έμεινα με την αϋπνία. Την οποία θα πληρώσεις εσύ δίχως να φταις αγαπητέ αναγνώστη. Όχι ότι έχω πολλά να πω, μια φωτογραφία μόνο θα σου δείξω από έναν φιλαράκο που πέτυχα τις προάλλες στον Άγιο Ανδρέα (καλά έχω γίνει γελοίος με αυτές τις ελληνοποιήσεις τοπωνυμίων). Τον έπιασα στα πράσα να τσιμπολογάει αυτό που μου φάνηκε σαν καρπό από τριανταφυλλιά και δεν ξέρω ακόμα τι είναι, καθότι ο οδηγός της ορνιθολογικής είναι κάπου εγκαταλελειμμένος στην Ελλάδα. Για την κακή ποιότητα της φωτογραφίας φέρω μόνο το 1/5 της ευθύνης. Τα λοιπά 4/5 μοιράζονται εξίσου στην μπαχατέλα την μηχανή μου, στο μη συνεργάσιμο πουλί, στον Χρυσικό που τελείωσε τη δουλειά που είχε και με πήρε τηλέφωνο και τέλος στην καλή μου την καρδιά που τον λυπήθηκε να μην ξεροσταλιάζει στο αγιάζι.

Loch of dragon (aka δρακόλιμνη)

Καταρχάς ευχαριστίες στον Δημήτρη για την έμπνευση του ονόματος που μου φάνηκε πολύ πιο ευφάνταστο από το γελοίο 'dragonlake' που έχω ακούσει κατά καιρούς. Σχεδόν κάθε αλπική λίμνη στην Ήπειρο την αποκαλούνε δρακόλιμνη, δύο όμως είναι αυτές που για μένα μετράνε, ή για να είμαι πιο ακριβής μια. Η δρακόλιμνη της Τύμφης, είναι το διαμάντι του στέμματος και επίσης αυτή με την καλύτερη σχέση κόστους-οφέλους (σε πεζοπορικούς όρους) μιας κι έχει κοντά καταφύγιο και μπορείς να σπάσεις τη διαδρομή. Για να μην πολυλογώ, οι ρηχές αυτές λίμνες (3-4 μέτρα) της αλπικής ζώνης προήλθαν από καθίζηση του βραχώδους υποστρώματος από το βάρος των παγετώνων, την εποχή που οι τελευταίοι υπήρχαν. Ο μύθος ότι είναι άπατες καταρρίφθηκε πριν από κάποια χρόνια όταν κάποιος ήρωας κουβάλησε εξοπλισμό και βούτηξε.

Γιατί να ήτανε άπατες; Μα που θα χωρούσε ολόκληρος δράκος αλλιώς; Ένας έμενε στην δρακόλιμνη της Τύμφης και ο άλλος απέναντι στον Σμόλικα. Κι επειδή ως γνωστόν οι δράκοι είναι επιθετικά, κακιασμένα και τσαμπουκαλεμένα πλάσματα πετούσαν ο ένας στον άλλο ό,τι βρίσκανε μπροστά τους, όχι σπουδαία πράγματα δηλαδή, πέτρες και ρόμπολα (πεύκο ψηλού υψομέτρου, άχαρο, ανεμοδαρμένο και κακομοιριασμένο). Μεγάλοι αρχιτέκτονες τοπίου αυτοί οι δράκοι, θεωρήθηκαν υπεύθυνοι για την σημερινή διαμόρφωση του χώρου και κυρίως για την παρουσία διαφορετικού χρώματος πετρών γύρω και μέσα στην κάθε λίμνη. Την ιστοριούλα αυτήν, μου την έλεγε ο πατέρας μου μαζί με την άλλη για τον Αλή Πασά που προσπάθησε να ανεβάσει βάρκες και οι δράκοι τον στείλανε από κει που ήρθε. Τώρα που το έψαχνα βρήκα τους μύθους μαζεμένους εδώ αν κι έχω να δηλώσω ότι αυτός με το μαύρο κριάρι είναι σκέτη απάτη και στερείται κάθε επιστημονικής βάσης. Γιατί οι βοσκοί στον Σμόλικα δεν φαίνεται να θυμούνται τίποτε, μιας και τα πρόβατά τους μια χαρά τα φέρνουνε δίπλα στην δρακόλιμνη και την κάνουνε να θυμίζει νερόλουτσα. Επιστρέφω όμως στην Τύμφης, η οποία διατηρεί περισσότερη από την μαγεία.

Ε λοιπόν, η ομάδα του latecomer έφτασε με κίνδυνο της ζωής της στο άνδρο του κτήνους, καθυστερημένα όπως πάντα, και -ευτυχώς- όταν η μαμά έλειπε. Έτσι κατορθώσαμε να αποθανατίσουμε τα μικρά της που κυκλοφορούν μεταμφιεσμένα επιτυχώς σε αλπικούς τρίτωνες. Πριν σας αφήσουμε να απολαύσετε το σπάνιο φωτογραφικό ντοκουμέντο κάποιες τελευταίες επισημάνσεις: Η κοιλιά τους είναι πορτοκαλί αλλά στάθηκε αδύνατο να αναποδογυρίσω κάποιο και να το πείσω να μείνει έτσι μέχρι να βγάλω την φώτο. Είναι πολύ γρήγορα τα διαολεμένα και το μόνο που θα πετύχαινα θα ήτανε να αποκτήσω μερικές ντροπιαστικές φωτογραφίες με εμένα πεσμένο στην λίμνη (ούτε κουβέντα να γίνεται για το τακτ των συνοδοιπόρων). Οπότε επιστρατεύστε τη φαντασία σας ή το γκουγκλ. Το πρώτο ζεύγος εικόνων είναι τραβηγμένες τέλη Μαΐου του 2008 ενώ το δεύτερο είναι Σεπτέμβρη του 2009. Το παράπονό μου πάντως είναι πως κάθε χρόνο στους 10 πόντους τα βρίσκω! Μα τι έχουνε τα έρμα και δεν μεγαλώνουν; Ούτε χαλίκια δεν μπορούνε να πετάξουνε έτσι όπως είναι, όχι πέτρες και δέντρα!

Κάνει κρύο στο άπειρο;

Απορίες που έχει ο κόσμος πρωινιάτικα... Δεν είναι δικιά μου η απορία βέβαια, είναι ένα από κείνα τα συνθήματα που βλέπεις καμιά φορά στους τοίχους και απορείς αν ο συντάκτης σκεφτότανε τίποτα άλλο πέρα από το να προκαλέσει την λογική του περαστικού. Η κατασκευή τους είναι σχετικά απλή, μια φρασούλα με δύο όρους που φαινομενικά δεν έχουνε καμία σχέση μεταξύ τους, και ίσως όντως να μην έχουνε. Πάντα όμως όταν τα βλέπω με τραβάνε κάπως. "Κι αν όντως βγάζουν νόημα κι εγώ απλά δεν μπορώ να το καταλάβω;" σκέφτομαι, κι έπονται τα αντανακλαστικά: "σιγά μην αφήσω έναν τοίχο να με νικήσει". Αν λοιπόν η απορία του τοίχου είναι έγκυρη έστω και σαν μεταφορά, θα τολμούσα να απαντήσω καταφατικά. Ναι κάνει κρύο στο άπειρο και μάλιστα ψοφόκρυο. Δεν ξέρω γιατί, αλλά η απορία του συγκεκριμένου τοίχου μου φαίνεται απροσδιόριστα νιτσεϊκή. Ή τώρα που το καλοσκέφτομαι όχι και τόσο απροσδιόριστα, μου θύμισε τον μονόλογο του τρελού από τη Χαρούμενη Γνώση. Ο τρελός περιγράφει το συναίσθημα μετά τον θάνατο του Θεού με τις εξής φράσεις: "δεν μας τρομάζει το κενό; δεν κάνει περισσότερο κρύο;" Αυτήν την υπαρξιακή παγωνιά έχω στο μυαλό μου όταν σκέφτομαι και το άπειρο. Διότι είναι κάτι ασύλληπτο, οι άνθρωποι είμαστε πεπερασμένοι και στον χρόνο και στον χώρο, ο κόσμος μας είναι πεπερασμένος όπως και η αντίληψή μας, το άπειρο μας είναι κάτι ξένο, αδυνατώ να συλλάβω τις επιπτώσεις του και το νιώθω τόσο απόμακρο και άπιαστο. Therefore πρέπει να είναι κρύο! Όπως και να χει, αφού έκανα ολόκληρο άχρηστο πρόλογο, απολαύστε και την φωτογραφία.

Saltires everywhere!

Αρκετά παίξαμε με την Ελλάδα και την εξωτερική της πολιτική. Λέω να κάνω ένα διάλειμμα και να ασχοληθώ με την θετή μου πατρίδα. Saltire λέμε εδώ τον σταυρό του Αγίου Ανδρέα, εθνικού αγίου της Σκωτίας. Μην με ρωτάτε πως αλλά κατά κάποιον τρόπο ένα πλοίο που υποτίθεται πως κάποτε μετέφερε τα οστά του (ποιά απ' όλα;) βούλιαξε κάπου εδώ κοντά. Από τον 9ο αιώνα λοιπόν ένας λευκός σταυρός του Αγ. Ανδρέα φιγουράριζε στη σημαία της Σκωτίας σε γαλάζιο φόντο. Φυσικά η Σκωτία με την ένωση των στεμμάτων του 1707 έχει ενσωματωθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο, του οποίου όμως η σημαία, το Union Jack, είναι στην ουσία μια μίξη του σταυρού του Αγ. Γεωργίου της Αγγλίας (κόκκινος σταυρός με άσπρο φόντο), του σταυρού του Αγ. Ανδρέα της Σκωτίας (λευκό Χ με μπλέ φόντο) και του σταυρού του Αγ. Πατρικίου για την Ιρλανδία (κόκκινο Χ). Παρεπιπτώντως μην ξανακούσω σχόλια για τον δικό μας έναν σταυρό, υπάρχουνε και χειρότερα, ετούτοι στριμώξανε τρεις σε μια σημαία! Που λοιπόν μπορείς να θαυμάσεις τον σταυρό του Αγ. Ανδρέα στη Σκωτία του σήμερα;

Στα δημόσια και μη κτίρια...









Σε θυρεούς ιδρυμάτων σαν το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου...

Στα τρένα...

...και στα αυτοκίνητα












Και φυσικά στο Union Jack στο οποίο είναι ενσωματωμένος!